default-image

Το εκλογικό αποτέλεσμα σε δέκα σημεία

Κρήτη
Το εκλογικό αποτέλεσμα σε δέκα σημεία

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ

Είκοσι πέντε χρόνια μετά το 1990 η χώρα βίωσε τη συντομότερη χρονική περίοδο ανάμεσα σε δυο εκλογικές αναμετρήσεις, οδηγώντας σε μια κυβέρνηση η οποία στην ουσία είναι η ίδια με αυτήν που είχαν εγκρίνει οι πολίτες πριν από 8 περίπου μήνες. Ωστόσο, προκύπτουν κάποια ενδιαφέροντα συμπεράσματα:

Του Χρήστου Κώνστα

1. Καταρχάς, το αποτέλεσμα των εκλογών εδραιώνει την πολιτική ηγεμονία του ΣΥΡΙΖΑ. Οι Έλληνες ψηφοφόροι έδωσαν μια καθαρή νίκη στον κ. Τσίπρα, με μεγάλη διαφορά μάλιστα από τη Ν.Δ., ενώ επικύρωσαν και τη συμμαχία με τους ΑΝ.ΕΛ., επιτρέποντας το σχηματισμό κυβέρνησης από τα δύο κόμματα. Ωστόσο, δεν είναι μόνο αυτό. Αν τον Ιανουάριο συζητούσαμε για την ιστορική αλλαγή με το "πρώτη φορά Αριστερά", η επαναβεβαίωση της επιλογής των πολιτών και η ευθύνη που αναλαμβάνουν αποκτά ισχυρότερα χαρακτηριστικά.

Η σημαντικότητα της νέας επικράτησης του ΣΥΡΙΖΑ και μάλιστα με αυτά τα ποσοστά είναι πολλαπλάσια από την επικράτηση του Ιανουαρίου, έχοντας μεσολαβήσει ένα 8μηνο αποτυχημένων, όπως παραδέχονται εκών άκων και στο ΣΥΡΙΖΑ, διαπραγματεύσεων και ανεκπλήρωτων δεσμεύσεων. Και όμως οι πολίτες επέμειναν.

2. Οι πολίτες αποδοκίμασαν τον "άλλο δρόμο", θέτοντας εκτός Βουλής τη Λαϊκή Ενότητα και το σχέδιο της δραχμής, ενώ θα πρέπει να συνυπολογίσουμε ότι χρεώνουν στον Παναγιώτη Λαφαζάνη και την απώλεια της πλειοψηφίας από την προηγούμενη κυβέρνηση. Όμως, αυτό είναι μόνο το προφανές. Προκύπτει και κάτι ακόμη. Η χώρα ξεκίνησε με το ΠΑΣΟΚ να βρίσκεται στο δρόμο του μνημονίου ως "αναγκαίο κακό". Στην πορεία προστέθηκε η Ν.Δ. Ήρθε το Ποτάμι και ακολούθησαν ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝ.ΕΛ.

Από σήμερα η Βουλή έχει έξι κόμματα, αφού στο δρόμο του "αναγκαίου κακού" έχει προστεθεί και η Ένωση Κεντρώων με την είσοδό της στη Βουλή. Ουσιαστικά, πέντε χρόνια μετά το πρώτο μνημόνιο, στη Βουλή έχουν μείνει ως αντιμνημονιακοί, εάν υπάρχει ακόμα αυτός ο διαχωρισμός, οι αριστεροί κομμουνιστές και οι ακροδεξιοί χρυσαυγίτες. Φυσικά, από εντελώς διαφορετικές ιδεολογικοπολιτικές αφετηρίες, αλλά αυτό είναι σήμερα το κοινοβουλευτικό "ταμείο".

3. Στο παραπάνω συμπέρασμα θα πρέπει να συνυπολογιστεί και κάτι ακόμη: ανεξαρτήτως επιλογής, οι πολίτες είπαν "όχι" στους δραχμιστές, σε εκείνους που αντιπροτείνουν επιστροφή σε εθνικό νόμισμα. Και είπαν "όχι" είτε γιατί απλά πιστεύουν στο ευρώ και την Ευρώπη, είτε γιατί τα όποια σχέδια επιστροφής σε εθνικό νόμισμα εμφανίστηκαν πρόχειρα, καιροσκοπικά και χωρίς σοβαρή επεξεργασία και ωρίμαση.

4. Η Ν.Δ., παρά το γεγονός ότι επένδυσε στην αποτυχία του ΣΥΡΙΖΑ να φέρει ένα καλύτερο μνημόνιο, φαίνεται ότι η χρονική απόσταση από την προηγούμενη διακυβέρνηση είναι μικρή για τους πολίτες ώστε να κάνουν τόσο σύντομα με νέα στροφή. Ταυτόχρονα η Ν.Δ., ως άλλος πόλος εξουσίας, φέρει σε αυτήν την κρίσιμη περίοδο τις ευθύνες της διακυβέρνησης από τη μεταπολίτευση και μετά, είτε κυβερνούσε είτε όχι.

Ωστόσο, είναι πρόδηλο ότι μαζί με τα παραπάνω επιβεβαιώνεται εκ τους αποτελέσματος η αποτυχία της στρατηγικής που χάραξε η Ν.Δ., είτε με τη στροφή στο μεσαίο χώρο, είτε με τη συνταγή της άνευ όρων συναίνεσης. Ωστόσο, οι δύο τελευταίες παράμετροι βάρυναν την επιλογή των πολιτών λιγότερο σε σύγκριση με το χρόνο και την εκπροσώπηση ενός συστήματος 40 ετών. Είναι σαφές ότι η Ν.Δ. μπαίνει σε νέα φάση περιδίνησης.

5. Το ΠΑΣΟΚ με τη σύμπραξη και της ΔΗΜ.ΑΡ. κινήθηκε ανοδικά. Θεωρείται επιτυχία η άνοδος 2 μονάδων; Εξαρτάται από ποια οπτική αναλύεται. Αν συνυπολογίσει κανείς ότι, εκτός από τη στήριξη της ΔΗΜ.ΑΡ., το ΚΙΔΗΣΟ του Γιώργου Παπανδρέου δεν κατέβηκε στις εκλογές και πολλά στελέχη του ήταν στις λίστες του ΠΑΣΟΚ, τότε θα έχει μια συνολικότερη εικόνα. Σε κάθε περίπτωση, δε θα πρέπει να περάσει απαρατήρητη η άνοδος του κόμματος σε περιοχές που ιστορικά ήταν προπύργια, όπως η Κρήτη. Έχει αποδειχθεί ότι οι αναγεννήσεις κομμάτων ξεκινούν από τα κάστρα τους. Μένει να δούμε αν θα αποδειχθεί και στην περίπτωση του ΠΑΣΟΚ.

6. Το Ποτάμι "ξεφούσκωσε" και, από χείμαρρος που ήθελε ο Σταύρος Θεοδωράκης να γίνει, εξελίχθηκε σε ρυάκι. Η ηγεσία του κόμματος δεν απάντησε πειστικά σε όσα τους καταλογίζουν για το από ποιους αντλεί τη στήριξή της, ενώ η γραμμή "φέρε μια συμφωνία όπως-όπως" φαίνεται ότι δεν είχε απηχήσει, με το μνημονιακό ρεύμα να συμπαρασύρει προς το κάτω το Ποτάμι.

7. Η Ένωση Κεντρώων στη Βουλή. Η "χαλαρή" ψήφος σε μια τόσο κρίσιμη χρονική συγκυρία επιβράβευσε τον Βασίλη Λεβέντη και ταυτόχρονα εξέθεσε όλες τις υπόλοιπες "σοβαρές" πολιτικές δυνάμεις του τόπου. Και σε αυτήν την περίπτωση ισχύει το ότι έχουμε τους πολιτικούς που μας αξίζουν. Είναι κομμάτι μας.

8. Απόρροια του προηγούμενου. Η κοινοβουλευτική εδραίωση της Χρυσής Αυγής. Οι πολίτες ενέκριναν με 7% του πολιτικούς υπευθύνους της δολοφονίας ενός ανθρώπου, όπως παραδέχθηκε άλλωστε ο της Χ.Α. και μάλιστα όχι μετά τις εκλογές αλλά πριν. Τόσο απλά και τόσο καθαρά. Περισσότερες κουβέντες δε χωρούν, ούτε ιδεολογικοπολιτικά άλλοθι, ότι το πολιτικό σύστημα δε έδωσε άλλες επιλογές. Αυτή η ψήφος ήταν απόλυτα συνειδητή.

9. Περισσότεροι από 4 στους 10 πολίτες δεν πήγαν στις κάλπες, οδηγώντας παράλληλα για πρώτη φορά σε μια τόσο ισχνή στήριξη κυβέρνησης σε απόλυτους αριθμούς. Από τα στοιχεία προκύπτει ότι αυτή η κυβέρνηση, παρά την καθαρή και ισχυρή ποσοστιαία επικράτηση, έλαβε τις λιγότερες ψήφους που έχει λάβει κυβέρνηση από το 1990, σημειώνοντας αρνητικό ρεκόρ. Η αποχή, αν μεταφραστεί σε απόλυτους αριθμούς ψήφων, δείχνει ότι αυτήν τη φορά πήγαν στην κάλπη σχεδόν 780.000 λιγότεροι ψηφοφόροι σε σύγκριση με τον Ιανουάριο Κάπως έτσι, αναλογικά, ο ΣΥΡΙΖΑ έχασε περίπου 260.000 ψηφοφόρους και η Νέα Δημοκρατία περίπου 210.000 ψηφοφόρους. Ωστόσο, δε θα πρέπει να διαφεύγει και κάτι ακόμη: η αποχή κρύβει απογοήτευση, θυμό και οργή. Πρόκειται για ιδιαίτερα κακούς συμβούλους στην επιλογή των πολιτών. Πόσο μάλλον όταν τα ίδια ακριβώς χαρακτηριστικά τροφοδοτούν ως ελιξίριο τα πολιτικά άκρα.

10. Πλήρης γελοιοποίηση των δημοσκόπων. Και αυτό προφανώς αφορά αποκλειστικά τους ίδιους. Ωστόσο, επειδή αρέσκονται να λένε ότι οι δημοσκοπήσεις είναι εργαλείο έκφρασης της δημοκρατίας, η απάντηση μετά και το χθεσινό "ναυάγιο" είναι ότι οι δημοσκοπήσεις για μια ακόμη φορά αποτέλεσαν εργαλείο χειραγώγησης της δημοκρατίας. Καθαρές κουβέντες. Αν δεν εγκαταλείψουν τη δραστηριότητά τους, τότε για να συνεχίσουν να υφίστανται θα πρέπει να αναθεωρήσουν τη λειτουργία τους και να κριθούν αποκλειστικά βάσει του αποτελέσματος. Σε κάθε άλλη περίπτωση προκύπτουν σοβαρά πολιτικά ζητήματα για την ίδια τη δημοκρατία.

ΤΑ ΝΕΑ του neakriti.gr στο Google News