Σε μια διαρκή προσπάθεια να καλυφθούν τα κενά στις βάρδιες εξελίσσεται η καθημερινότητα στο ΠΑΓΝΗ, με νοσηλευτές και γιατρούς να μετακινούνται από τμήμα σε τμήμα και από νοσοκομείο σε νοσοκομείο. Οι ελλείψεις προσωπικού, αντί να αντιμετωπίζονται με μόνιμες προσλήψεις, καλύπτονται στην πράξη με τη μετακίνηση των ίδιων εργαζομένων, οι οποίοι καλούνται να καλύψουν διαρκώς νέες ανάγκες.
Στη νοσηλευτική υπηρεσία, όταν προκύψει ασθένεια, αναρρωτική άδεια ή οποιοδήποτε άλλο έκτακτο περιστατικό, ενεργοποιείται η γνώριμη πλέον πρακτική: εργαζόμενοι μετακινούνται από ένα τμήμα σε άλλο, προκειμένου να βγει το πρόγραμμα.
Μάλιστα, σε περιπτώσεις έκτακτων αναγκών, οι νοσηλευτές ενημερώνονται την ίδια ημέρα ή την προηγούμενη για το τμήμα στο οποίο θα εργαστούν. Ένας εργαζόμενος που επί σειρά ετών έχει αποκτήσει εμπειρία και εξειδίκευση σε συγκεκριμένο τμήμα καλείται έτσι να προσαρμοστεί σχεδόν αστραπιαία σε ένα διαφορετικό εργασιακό περιβάλλον, με άλλες ανάγκες και απαιτήσεις. Την ίδια στιγμή, ακόμη και οι προϊστάμενες των νοσηλευτών καλούνται σε ορισμένες περιπτώσεις να μπουν στις βάρδιες για να καλύψουν τα κενά. Η εικόνα αυτή, σύμφωνα με τους εργαζόμενους, δεν αποτελεί πλέον έκτακτη λύση. Έχει γίνει καθημερινότητα.
«Μόνιμο εργαλείο “μπαλώματος”»
Ο πρόεδρος του Σωματείου Εργαζομένων ΠΑΓΝΗ, Δημήτρης Βρύσαλης, περιγράφει με χαρακτηριστικό τρόπο την κατάσταση, υποστηρίζοντας ότι οι συνεχείς μετακινήσεις αποκαλύπτουν τις πραγματικές διαστάσεις της υποστελέχωσης.
«Η πραγματικότητα των μετακινήσεων και των ανακλήσεων ρεπό καταρρίπτει τους κυβερνητικούς μύθους περί “περισσότερου προσωπικού”» - σημειώνει.
Όπως αναφέρει, «η τακτική των αλλεπάλληλων, αναγκαστικών μετακινήσεων νοσηλευτικού και ιατρικού προσωπικού από το ΠΑΓΝΗ προς άλλα νοσοκομεία και δομές της Κρήτης - και αντίστροφα - σε συνδυασμό με την ανακλήσεων ρεπό και περιορισμό των κανονικών αδειών, αποκαλύπτει με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο τη γύμνια του Εθνικού Συστήματος Υγείας».
Σύμφωνα με τον ίδιο, οι μετακινήσεις δεν αποτελούν πλέον μια λύση που επιστρατεύεται μόνο όταν υπάρχει μια έκτακτη ανάγκη αλλά «αποτελούν πλέον το μόνιμο εργαλείο “μπαλώματος” των τεράστιων οργανικών κενών».
Το πρόβλημα δεν είναι μόνο ο αριθμός των εργαζομένων που «λείπουν», αλλά και η αποδιοργάνωση που προκαλείται όταν το προσωπικό μετακινείται συνεχώς.
Όπως επισημαίνει ο Δημήτρης Βρύσαλης «η μετακίνηση νοσηλευτή από ένα εξειδικευμένο τμήμα του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου για να καλύψει κενά σε άλλη δομή αποδιοργανώνει τη λειτουργία του ΠΑΓΝΗ και υποβαθμίζει τις εξειδικευμένες υπηρεσίες που οφείλει να προσφέρει ένα τριτοβάθμιο νοσοκομείο».
Από το ΠΑΓΝΗ στο Ρέθυμνο
Ανάλογη είναι η εικόνα και στους γιατρούς. Μόνο που στην περίπτωση αυτή οι μετακινήσεις δεν γίνονται από τμήμα σε τμήμα, αλλά από νοσοκομείο σε νοσοκομείο.
Το Σωματείο Εργαζομένων ΠΑΓΝΗ καταγγέλλει τα νέα «εντέλλεσθε» της διοίκησης της 7ης ΥΠΕ προς ειδικευμένους παθολόγους του ΠΑΓΝΗ, προκειμένου να καλύψουν εφημερίες στο Νοσοκομείο Ρεθύμνου τον Αύγουστο. Μάλιστα σε μία περίπτωση το «εντέλλεσθε» κοινοποιήθηκε σε επιμελητή μόλις τρεις ημέρες πριν από την ημέρα κατά την οποία καλούνταν να εφημερεύσει.
Τί κι αν ο Αύγουστος είθισται να λέγεται ότι είναι μήνας διακοπών και ανάπαυσης; Οι εργαζόμενοι στο ΠΑΓΝΗ βυθίζονται περαιτέρω στην υπερεργασία: η αυξημένη πίεση στο νοσηλευτικό ίδρυμα ως απόρροια της τουριστικής κίνησης, η μεγαλύτερη προσέλευση στο ΤΕΠ και οι αυξημένες νοσηλείες επειγόντων περιστατικών αποτελούν την εργασιακή καθημερινότητα στο μεγαλύτερο νοσοκομείο της Κρήτης, το οποίο μάλιστα δέχεται διακομιδές από άλλα νοσοκομεία του νησιού που αντιμετωπίζουν σοβαρές ελλείψεις σε βασικές ειδικότητες.
Ένας νοσηλευτής για 20 ασθενείς
Την ίδια ώρα, η εικόνα για το νοσηλευτικό προσωπικό περιγράφεται ως ιδιαίτερα πιεστική. Ο Δημήτρης Βρύσαλης περιγράφει περιπτώσεις στις οποίες η αναλογία φτάνει τον έναν νοσηλευτή για 20 ασθενείς, πολύ μακριά, όπως σημειώνει, από τα διεθνή πρότυπα ασφάλειας.
«Η δραματική αναλογία 1 νοσηλευτή προς 20 ασθενείς σε τμήματα απέχει παρασάγγας από τα διεθνή πρότυπα ασφαλείας» - αναφέρει, επισημαίνοντας ενδεικτικά αναλογία ασφαλείας 1 νοσηλευτή προς 2 ασθενείς σε ειδικές μονάδες και βαριά περιστατικά και 1 προς 5 στα τμήματα.
Την ίδια ώρα, σύμφωνα με στοιχεία που επικαλείται, από την 1η Ιανουαρίου 2026 οι αποχωρήσεις από τη Νοσηλευτική Υπηρεσία στο ΠΑΓΝΗ, διαδέχονται η μία την άλλη, με την κατάσταση να γίνεται ασφυκτική.
Ο πρόεδρος του Σωματείου συνδέει την έλλειψη προσωπικού με τη γήρανση του ανθρώπινου δυναμικού, τις διπλοβάρδιες και τα οφειλόμενα ρεπό, υποστηρίζοντας ότι «ο συνδυασμός της τραγικής έλλειψης προσωπικού, της σταδιακής γήρανσης των εργαζομένων, των αλλεπάλληλων διπλοβαρδιών, των οφειλόμενων δεκάδων ρεπό και των συνεχών εσωτερικών ή εξωτερικών μετακινήσεων δημιουργεί συνθήκες ολικής εργασιακής εξάντλησης».
Το ΕΣΥ στα όριά του
Για τους εργαζόμενους, η εικόνα είναι πλέον ξεκάθαρη: αντί να καλύπτονται τα οργανικά κενά, μετακινούνται διαρκώς οι ίδιοι άνθρωποι για να καλυφθούν, όπως όπως, οι βάρδιες και οι εφημερίες.
«Συνεχίζουμε να εργαζόμαστε σε συνθήκες υπερεντατικοποίησης, με αλλεπάλληλες βάρδιες που παραβιάζουν ακόμη και την εργατική νομοθεσία, συνεχείς μετακινήσεις από τμήμα σε τμήμα και δεκάδες οφειλόμενες ημέρες ανάπαυσης, κανονικής και ειδικής άδειας»- τονίζει ο Δημήτρης Βρύσαλης.
Το Σωματείο Εργαζομένων ΠΑΓΝΗ ζητά να σταματήσουν οι αναγκαστικές μετακινήσεις νοσηλευτικού και ιατρικού προσωπικού, να μην ανακαλούνται αυθαίρετα ρεπό και άδειες και να γίνουν μαζικές προσλήψεις μόνιμου προσωπικού για την πλήρη κάλυψη των αναγκών στο ΠΑΓΝΗ και στα νοσοκομεία της Κρήτης.
Ζητά επίσης την ένταξη όλων των υγειονομικών στα Βαρέα και Ανθυγιεινά Επαγγέλματα, τη μονιμοποίηση των συμβασιούχων και επικουρικών και την αύξηση της κρατικής χρηματοδότησης για τη δημόσια υγεία.
Για τον πρόεδρο του Σωματείου, το ζητούμενο δεν είναι να μετακινείται διαρκώς το προσωπικό για να κλείνουν οι τρύπες. Είναι να υπάρχουν αρκετοί εργαζόμενοι ώστε κάθε τμήμα και κάθε νοσοκομείο να μπορεί να λειτουργεί με ασφάλεια.
«Δε θα δεχτούμε να βαφτίζεται η εξάντληση των εργαζομένων, η καταστρατήγηση των δικαιωμάτων μας και η υποβάθμιση της υγείας του λαού ως “ενίσχυση του συστήματος”» - καταλήγει ο Δημήτρης Βρύσαλης.
