Με αφορμή την παράσταση «Φλαντρώ» που παρουσιάζεται και απόψε στο κινηματοθέατρο "Αστόρια", η γνωστή ηθοποιός Μαρία Τζομπανάκη βρέθηκε στο στούντιο της εκπομπής "Καλό Μεσημέρι" της ΚΡΗΤΗ TV και παραχώρησε μια αποκαλυπτική συνέντευξη, μιλώντας τόσο για την πολυετή πορεία της στον χώρο της υποκριτικής όσο και για προσωπικές στιγμές της ζωής της.
Αναφερόμενη στην καταγωγή της, τόνισε πως με τα χρόνια η ταυτότητά της έχει διευρυνθεί: από «Χανιώτισσα», όπως αυτοπροσδιοριζόταν παλαιότερα, πλέον δηλώνει «Κρητικιά», δίνοντας έμφαση στη συνολική της σύνδεση με το νησί.
Ιδιαίτερη συγκίνηση εξέφρασε για την οικογένειά της, αποκαλύπτοντας πως περιμένει με χαρά τον ερχομό ενός ακόμη εγγονιού, το οποίο θα πάρει το όνομα Μαρία–Ελένη, τιμώντας τις δύο γιαγιάδες.
Η ίδια στάθηκε και στις δυσκολίες του επαγγέλματος, επισημαίνοντας πως, παρά τη δημοσιότητα, η υποκριτική στην Ελλάδα δεν εξασφαλίζει οικονομική άνεση για όλους. Όπως εξήγησε, το θέατρο δεν αποτελεί πηγή πλούτου, αλλά μια απαιτητική τέχνη που απαιτεί αφοσίωση και προσωπικές θυσίες. Υπογράμμισε μάλιστα πως η πραγματική αξία ενός ηθοποιού φαίνεται πάνω στη σκηνή, καλώντας το κοινό να παρακολουθεί ζωντανές παραστάσεις για να κατανοήσει το μέγεθος της δουλειάς.
Ξεχωριστό κομμάτι της συζήτησης αποτέλεσε ο γιος της, Ορφέας Αυγουστίδης, για τον οποίο αποκάλυψε πως δεν είχε αρχικά σκοπό να ακολουθήσει την υποκριτική. Όπως ανέφερε, η ενασχόλησή του με το θέατρο προέκυψε τυχαία, όταν σε ηλικία μόλις 19 ετών επιλέχθηκε από τον σκηνοθέτη Νίκο Περάκη για να συμμετάσχει στην ταινία «Λούφα και Παραλλαγή». Παρά τις αρχικές επιφυλάξεις της, η πορεία του την δικαίωσε, με την ίδια να δηλώνει βαθιά συγκινημένη όταν τον είδε να ξεχωρίζει επί σκηνής.
Η συνεργασία τους στη δημοφιλή σειρά «Σασμός» διήρκεσε τρία χρόνια και, όπως σημείωσε, ολοκληρώθηκε με θετικά σχόλια, διαψεύδοντας όσους περίμεναν εντάσεις μεταξύ τους.
Κλείνοντας, η Μαρία Τζομπανάκη έκανε έναν προσωπικό απολογισμό, δηλώνοντας πλήρης από τη ζωή της. Αναφέρθηκε στην οικογένειά της, στις επαγγελματικές επιλογές της (όπως την απόφαση να εγκαταλείψει τη νομική για την υποκριτική) αλλά και στις εμπειρίες που τη διαμόρφωσαν. Σήμερα, όπως λέει, απολαμβάνει το θέατρο χωρίς την ανάγκη να αποδείξει κάτι, επιλέγοντας ρόλους που της δίνουν χαρά και ουσία, με την ίδια να δηλώνει πως δεν έχει κανένα παράπονο από τη διαδρομή της.
