Ο διάσημος τενόρος Δημήτρης Πακσόγλου θα ερμηνεύσει σήμερα Σάββατο τον πρωταγωνιστικό ανδρικό ρόλο στους περίφημους “Παλιάτσους” του Ρουτζέρο Λεονκαβάλο, στο Πολιτιστικό και Συνεδριακό Κέντρο Ηρακλείου, προσφέροντας στο κοινό μια συναρπαστική εμπειρία γεμάτη συναισθηματική ένταση και σκηνική δεξιοτεχνία.
Με αφορμή την παράσταση αυτή, μιλήσαμε για το έργο, τη μουσική και τη σκηνοθεσία, αλλά και για την προσωπική του προσέγγιση στον ρόλο του Κάνιο, του ήρωα που καταρρέει μπροστά στα μάτια του θεατή σε μια συζήτηση για τη διαχρονική επικαιρότητα του έργου και τη σύγκρουση μεταξύ της εικόνας που προβάλλουμε και της πραγματικότητας που κρύβουμε. Οι διάσημοι “Παλιάτσοι”, η εμβληματική μονόπρακτη όπερα του Ρουτζέρο Λεονκαβάλο, ανεβαίνει στη σκηνή του ΠΣΚΗ για τρεις παραστάσεις, σε συνεργασία με την Provincia di Lecce και το Politeama Greco Theatre της Ιταλίας. Οι παραστάσεις ξεκίνησαν χθες και θα συνεχιστούν σήμερα Σάββατο 6 και αύριο Κυριακή 7 Δεκεμβρίου, στις 19:30, στην αίθουσα “Ανδρέας και Μαρία Καλοκαιρινού”.
* Γιατί οι “Παλιάτσοι” τώρα; Ποιο στοιχείο του έργου θεωρείτε πιο επίκαιρο σήμερα: η σύγκρουση προσώπου-προσωπείου, η ζήλια ή το πέρασμα από τη σκηνή στην πραγματικότητα;
«Νομίζω ότι το συγκεκριμένο έργο στρέφει έναν καθρέπτη στον θεατή, ο οποίος βλέπει ως αντανάκλαση στιγμές από την προσωπική του ζωή. Πώς είναι η σχέση του με την οικογένειά του, πώς με τους γύρω του και γενικά τι ρόλο παίζει καθημερινά. Αν είναι αλήθεια ή ψέμα αν ταυτίζεται ή όχι, αυτό είναι και το ζητούμενο για εμάς που μεταφέρουμε στη σκηνή το έργο, αλλά πιστεύω και για τον συνθέτη που το έγραψε. Αυτό φυσικά το κάνει και διαχρονικό».
* Ερμηνεύετε τον Κάνιο, έναν ήρωα που καταρρέει μπροστά στα μάτια μας. Πώς “χτίζετε” τη διαδρομή του, από τον άνθρωπο του θιάσου μέχρι το σημείο όπου χάνει τον έλεγχο;
«Ο Κάνιο δεν είναι τίποτα άλλο από ένας απλός άνθρωπος, ο οποίος εργάζεται καθημερινά για να μπορέσει να ζήσει ο ίδιος και η οικογένειά του. Η αλήθεια είναι ότι θεωρεί τον εαυτό του προδομένο και ίσως έχει δίκιο, αυτό όμως δε δικαιολογεί καθόλου την υπερβολική του αντίδραση απέναντι στη Νέντα, τη γυναίκα του, την οποία και σκοτώνει στο τέλος. Η υποκριτική ματιά μου στον συγκεκριμένο ρόλο έγκειται στο γεγονός ότι από την πρώτη στιγμή της εμφάνισής του ο κόσμος του όλος είναι η Νέντα, οτιδήποτε τον χωρίζει από εκείνη γίνεται εχθρός του, οπότε και σιγά-σιγά παρασύρεται στον θυμό του και χάνει τον έλεγχο».
* Η άρια “Ridi, Pagliaccio” είναι η στιγμή- “κλειδί” της όπερας. Τι σας καθοδηγεί στην προσέγγισή της - μουσικά και δραματουργικά - και τι θέλετε να μείνει στον θεατή μετά;
«Η άρια στην όπερα δεν είναι τίποτα άλλο από ένας μονόλογος για τον ερμηνευτή, κάποιες φορές εσωτερικός και κάποιες άλλες πιο εξωστρεφής. Στην προκειμένη περίπτωση, στη διάσημη άρια του “Παλιάτσου” που ερμηνεύω είναι μια εσωτερική αναζήτηση και ένας εσωτερικός απολογισμός. Στρέφει ο ίδιος τον καθρέπτη μέσα του και κατηγορεί τον εαυτό του λέγοντας ότι δεν ξέρει πια τι λέει και τι κάνει. Κάνει, δηλαδή, την αυτοκριτική του, καθώς και προσπαθεί να πειθαρχήσει το εγώ του και να βάλει μπροστά το καθήκον του, που είναι το να βγει στη σκηνή και να κάνει τον κόσμο να γελάσει ανεξάρτητα από τη δική του συναισθηματική κατάσταση. Αυτό λοιπόν που ίσως είναι ενδιαφέρον είναι να αφήσει στον θεατή μια γεύση, ότι με δύναμη και επιμονή όλα μπορούν αντιμετωπιστούν στη ζωή».
«Η άρια στην όπερα δεν είναι τίποτα άλλο από ένας μονόλογος για τον ερμηνευτή, κάποιες φορές εσωτερικός και κάποιες άλλες πιο εξωστρεφής. Στην προκειμένη περίπτωση, στη διάσημη άρια του “Παλιάτσου” που ερμηνεύω, είναι μια εσωτερική αναζήτηση και ένας εσωτερικός απολογισμός. Στρέφει ο ίδιος τον καθρέπτη μέσα του και κατηγορεί τον εαυτό του, λέγοντας ότι δεν ξέρει πια τι λέει και τι κάνει»
* Η παραγωγή έχει έντονη συνεργασία μουσικής διεύθυνσης και σκηνοθεσίας. Τι σας έδωσε στη δουλειά σας ο Μύρων Μιχαηλίδης και τι αναδείχθηκε μέσα από τη σκηνοθετική ματιά του Giandomenico Vaccari;
«Ο Μύρων Μιχαηλίδης είναι ο άνθρωπος- “κλειδί” στη συγκεκριμένη παραγωγή, καθώς με την καθοδήγησή του σε μουσικό αλλά όχι μόνο επίπεδο με ενέπνευσε σχετικά με την ερμηνεία μου. Είναι ένας βαθύς γνώστης του ρεπερτορίου και φυσικά ένας εξαίρετος μουσικός, με πολύ μεγάλη εμπειρία. Από την άλλη πλευρά, ο κορυφαίος θεατράνθρωπος Giandomenico Vaccari, με τον οποίο συνεργάζομαι για πρώτη φορά, είναι πραγματικά κι αυτός βαθύς γνώστης της όπερας, με πολύ μεγάλη εμπειρία από διάσημα θέατρα του εξωτερικού. Αυτό που ενώνει και τους δύο είναι το πάθος για ρεαλισμό και αλήθεια, με το οποίο δουλεύουν και προσπαθούν να μας κατευθύνουν».
* Ξεκινήσατε από την υποκριτική και στη συνέχεια περάσατε στο λυρικό τραγούδι. Ποιο ήταν το σημείο καμπής που σας οδήγησε σε αυτή τη στροφή και με ποιον τρόπο η θεατρική σας παιδεία επηρεάζει σήμερα το “χτίσιμο” ενός ρόλου όπως ο Κάνιο;
«Είχα την ευκαιρία στο ξεκίνημα της καριέρας μου να εργαστώ σαν ηθοποιός. Το γεγονός αυτό με βοήθησε σημαντικά στην παρουσία μου πάνω στη σκηνή, καθώς είχα ήδη εξασκήσει τα εκφραστικά μου μέσα και μου ήταν πιο εύκολο στην προσέγγιση του ρόλου. Μην ξεχνάτε ότι η όπερα δεν είναι τίποτα άλλο από θέατρο, απλά αντί για πρόζα, προφορικό λόγο δηλαδή, χρησιμοποιούμε μουσικό λόγο, δηλαδή νότες. Ουσιαστικά δεν υπήρξε σημείο καμπής, καθώς τα πράγματα κύλησαν σχεδόν ομαλά και χωρίς να το καταλάβω από τη στιγμή που βρέθηκα για πρώτη φορά σε ακρόαση για έναν ρόλο στην όπερα πολλά χρόνια πίσω. Από εκείνη τη στιγμή ο δρόμος ανοίχθηκε μπροστά μου με σκληρή δουλειά φυσικά, αλλά χωρίς ο ίδιος να το καταλάβω. Όσο περνάει ο καιρός, βέβαια, το συνειδητοποιώ όλο και περισσότερο».
Η προσφορά του Συνεδριακού Κέντρου
Μια καλά οργανωμένη δουλειά, με την υπογραφή του Μύρωνα Μιχαηλίδη
* Το ΠΣΚΗ έχει πια σταθερή παρουσία στον λυρικό χάρτη. Πόσο σημαντικό είναι, κατά τη γνώμη σας, να υπάρχουν τέτοιοι θεσμοί στην περιφέρεια για την όπερα και τη μουσική παιδεία;
«Στο ΠΣΚΗ γίνεται πραγματικά μια σπουδαία δουλειά. Ο καλλιτεχνικός διευθυντής Μύρων Μιχαηλίδης, με την εμπειρία του και τη γνώση του, έχει φτιάξει μια φανταστική ομάδα συνεργατών, που μόνο συγχαρητήρια τους αξίζουν. Η δουλειά γίνεται πολύ οργανωμένα και μεθοδικά και δεν έχει σε τίποτα να ζηλέψει από μεγάλα θέατρα του εξωτερικού. Το γεγονός δε ότι όλο αυτό γίνεται αποκεντρωμένα προσδίδει μεγαλύτερη σπουδαιότητα στο εγχείρημα. Γνωρίζω καλά τις δυσκολίες και φυσικά είμαι ευγνώμων που συμμετέχω κι εγώ σε όλο αυτό, έστω και περιστασιακά, καθώς είναι η τρίτη μου φορά που επισκέπτομαι το Ηράκλειο και είμαι υπερήφανος που τραγουδώ εδώ. Το κοινό του Ηρακλείου είναι πολύ ζεστό και μπορώ να πω ότι ήδη έχει μάθει και έχει δει πολλά γύρω από την όπερα, χάρη φυσικά στην εξαιρετική δουλειά που γίνεται στο ΠΣΚΗ».
