Με τον χρόνο να κυλά αντίστροφα για τη μεγάλη συναυλία-αφιέρωμα στον Χρήστο Νικολόπουλο, ο κορυφαίος μουσικοσυνθέτης βρέθηκε σήμερα στην τελευταία πρόβα. Κρατώντας το μπουζούκι του, καθοδηγούσε τους ερμηνευτές και μουσικούς που θα τον συνοδεύσουν στη σκηνή αύριο, στις 21:00, στο Κηποθέατρο «Νίκος Καζαντζάκης».
Ο «μετρ του λαϊκού πενταγράμμου» μίλησε στην ΚΡΗΤΗ TV, δίνοντας το στίγμα της αυριανής γιορτής. «Τα παιδιά εδώ έκαναν πάρα πολλές πρόβες για να φτάσουν στο σημείο να παίξουν τα τραγούδια. Νιώθω πάρα πολύ υπέροχα και χαρούμενος για αυτή τη βραδιά».
Χιλιάδες τραγούδια και μελωδίες φέρουν την υπογραφή του. Οι τεράστιες επιτυχίες του συντροφεύουν τις χαρές, τις λύπες και τις πιο βαθιές στιγμές μιας ολόκληρης χώρας. Ανάμεσα σε αυτόν τον τεράστιο όγκο δημιουργίας, ο ίδιος ξεχωρίζει δύο συγκεκριμένα κομμάτια.
«Εμείς οι συνθέτες και οι στιχουργοί όλα τα τραγούδια τα αγαπάμε το ίδιο. Εντάξει, κάποια λίγο περισσότερο, γιατί σημάδεψαν κάποιες εποχές. Για εμένα, το “Υπάρχω”, ας πούμε, και το “Στων Αγγέλων τα μπουζούκια”, που ήταν ένα άλλο τραγούδι για εμένα, διαφορετικό. Το σημαντικό είναι ότι τα τραγούδια που γράφαμε εμείς οι παλιότεροι έχουν κάποια στοιχεία που αντέχουν στον χρόνο. Δηλαδή, δεν γίνεται σήμερα ένα σουξεδάκι και μετά από έναν-δύο χρόνια να μην το ξέρεις. Τα δικά μας τραγούδια μένουν διαχρονικά και γι’ αυτό, μετά από τόσα χρόνια που γράφω, στη συναυλία αυτή παρουσιάζουμε τα τραγούδια. Είμαι πολύ χαρούμενος γι’ αυτό και νιώθω ότι, όταν ξεκινούσα κι εγώ, νέο παιδί, δεν φανταζόμουν ποτέ ότι θα έγραφα τόσες πολλές επιτυχίες, ότι θα μου γίνονταν αφιερώματα, και είμαι ιδιαίτερα χαρούμενος».
Η διαδρομή του Χρήστου Νικολόπουλου είναι ταυτισμένη με την ιστορία του ελληνικού λαϊκού τραγουδιού. Ενός τραγουδιού που μένει στις καρδιές μας, ακόμη και σήμερα, σε μια εποχή με ένα διαφορετικό, όπως λέει και ο ίδιος, τοπίο.
«Καταρχάς, το παλιό λαϊκό τραγούδι, αυτό που είναι από κάποιες δεκαετίες παλιότερες, είναι ένα τραγούδι που θα μείνει. Δεν θα σβήσει με τίποτα. Σήμερα υπάρχουν και συνθέτες που γράφουν και αγγίζουν αυτό το είδος, όπως ο Θεοφάνους, ο Κυριάκος Παπαδόπουλος, που είναι λίγο διαφορετικός. Όλοι αυτοί γράφουν τραγούδια, αλλά δυστυχώς έχουμε ένα πρόβλημα στη διάδοση των τραγουδιών. Τώρα το τοπίο είναι διαφορετικό. Είναι δορυφορικό, είναι ψηφιακό και είναι λίγο δύσκολο να καθιερώσει κανείς ένα τραγούδι. Υπάρχουν δυσκολίες. Όμως, υπάρχουν ακόμη, όπως βλέπω».
Με την τεχνητή νοημοσύνη να διεισδύει στη μουσική, ο κορυφαίος Χρήστος Νικολόπουλος δεν βλέπει μια απειλή, αλλά ακόμη μία νέα τεχνολογία που αλλάζει το τοπίο.
«Είναι δημιουργικό το AI, που λέμε, η τεχνητή νοημοσύνη. Νομίζω ότι θα τη χρησιμοποιήσουν οι συνθέτες θετικά. Είναι και κάποιοι που θα τα δώσουν όλα και θα τα κάνει η τεχνητή νοημοσύνη. Είναι κάποιοι, όμως, που δίνουν το τραγούδι τους, τη μελωδία τους και τα λοιπά και τους βοηθάει να πάρουν κάποια στοιχεία, τα οποία στη συνέχεια θα τα γράψουν με αληθινά όργανα, όχι με ψεύτικα. Σκεφτείτε, όταν βγήκε το synthesizer, ας πούμε, παλιά η “φαρφίσα” που λέγαμε, τότε μας φαινόταν κάτι παράξενο. Και τώρα είναι διαφορετικά. Τα συνηθίζουμε όλα. Είναι όλα δημιουργικά».
