Ο προφητικός λόγος προβάλλει στέρεος και επιβλητικός για μια ακόμη φορά σχετικά και με τα γεγονότα των Αχράντων Παθών του Χριστού. Το κύρος και την ισχύ του την αποκτά εφόσον πραγματοποιήθηκαν με απόλυτη ακρίβεια όσα, αιώνες πριν αυτά γίνουν γεγονότα, προειπώθηκαν. Ο Αμερικανός επιστήμονας Piter Stoner έχει γράψει ένα βιβλίο με τίτλο «Μιλά η επιστήμη»( Stoner P. – Newman R.C., Science Speaks, Chicago 1976, σελ. 106-112.). Στο βιβλίο αυτό αναφέρεται στη μαθηματική θεωρία των πιθανοτήτων και λέει: «Αν θελήσουμε να εφαρμόσουμε τις μεθόδους της θεωρίας των πιθανοτήτων σε 8 μόνο προφητείες, έχουμε το εξής αποτέλεσμα: η πιθανότητα να υπάρξει ένας άνθρωπος στον οποίο να πραγματοποιηθούν 8 προφητείες είναι μία στις δέκα στην 17η δύναμη (1/1017). Αυτό σημαίνει ότι η πιθανότητα αυτή είναι 1/100.000.000.000.000.000, δηλαδή μία στις εκατό τετράκις εκατομμύρια!».
Αξίζει λοιπόν η καλοπροαίρετη μελέτη όλων αυτών των προφητειών και της αντίστοιχης εκπλήρωσής τους στην Καινή Διαθήκη, όπως επίσης αναντίρρητα και του πατερικού λόγου που μάς τις συγκεντρώνει και θεόπνευστα μάς τις ερμηνεύει. Ένα τέτοιο, μεγίστης αξίας, κείμενο είναι και ο 21ος Ψαλμός, έργο του προφητάνακτος Δαβίδ, που είναι ένας από τους σημαντικότερους μεσσιανικούς Ψαλμούς, καθώς περιγράφει με συγκλονιστικές λεπτομέρειες το Πάθος του Κυρίου Ιησού Χριστού, δέκα ολόκληρους αιώνες πριν από την Σταύρωση. Περιέχει λεπτομέρειες του Πάσχοντος Μεσσίου που καταπλήσσουν, που δεν είναι δυνατόν να εφαρμοστούν σε οποιοδήποτε πρόσωπο, παρά μόνο σε ένα μοναδικό μέσα στην Ιστορία: στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού. Οι λεπτομέρειες του 21ου αυτού Ψαλμού σε προφητικό επίπεδο, 1000 χρόνια προ Χριστού, συγκρινόμενες με τα γεγονότα, που επεσυνέβησαν στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού πραγματικά συγκλονίζουν τον κάθε καλοπροαίρετο αναγνώστη. Εντελώς ενδεικτικά, θα δούμε ορισμένους χαρακτηριστικούς στίχους παρακάτω, στίχους που περιέχουν λεπτομέρειες καταπληκτικές, θεμελιώδους σημασίας από πλευράς κατοχυρώσεως των γεγονότων.
Στίχος 2: «Ὁ Θεός, ὁ Θεός μου, πρόσχες μοι· ἵνα τί ἐγκατέλιπές με;(: Θεέ μου, Θεέ μου, πρόσεξέ με· γιατί με εγκατέλειψες;)».
Στο εβραϊκό κείμενο δεν υπάρχει γραμμένο το ημιστίχιο «πρόσχες μοι (:πρόσεξέ με)»· παραλείπεται ή, καλύτερα, έχει προστεθεί στη μετάφραση των Εβδομήκοντα. Επιπλέον, και οι τέσσερις Ευαγγελιστές, που χρησιμοποιούν αυτό το χωρίο, δεν παραθέτουν το «πρόσχες μοι», διότι έχουν υπόψη τους το εβραϊκό κείμενο. Συνεπώς, ο στίχος είναι ακριβώς έτσι: «Ὁ Θεός, ὁ Θεός μου, ἵνα τί ἐγκατέλιπές με;». «Θεέ μου, Θεέ μου, γιατί με εγκατέλειψες;».
Εδώ η αρχική φράση «Ὁ Θεός, ὁ Θεός μου» δεν είναι σε Ονομαστική πτώση, αλλά είναι Κλητική. Μεταφράζεται, λοιπόν, ως εξής: «Ω Θεέ μου, Θεέ μου…». Αυτή η διπλή διατύπωση εκφράζει αγωνιώδη πόνο και μια ανάγκη άμεσης βοήθειας. Αυτά ακριβώς τα λόγια είπε, πάνω από 1000 χρόνια αργότερα –το Ψαλτήρι ανάγεται στο 1000 π.Χ.- ο Χριστός επάνω στον Σταυρό: «Ἠλί, ἠλί, λαμᾶ σαβαχθανί». Είναι το εβραϊκό κείμενο. Ο Κύριος μίλησε εβραϊκά. Δεν το είπε αραμαϊκά, όπως μιλούσαν τότε οι Εβραίοι της εποχής του που μετά από την πολύχρονη βαβυλώνια αιχμαλωσία είχαν ξεχάσει την αρχαία τους εβραϊκή γλώσσα. Γι'αυτό και δεν κατάλαβαν οι γύρω από τον Σταυρό και νόμισαν ότι φωνάζει τάχα τον προφήτη Ηλία για να τον σώσει. «Ἠλί», όμως, θα πει στην εβραϊκή γλώσσα που είναι η αρχαία τους γλώσσα, θα πει Θεός. Πασίγνωστο είναι στους Χριστιανούς ότι ο Χριστός είπε αυτόν τον στίχο επάνω στον Σταυρό. Είναι, όμως, παρμένος, και είναι ο πρώτος στίχος, από τον 21ον Ψαλμό. Η μετάφραση, λοιπόν, του «Ἠλί, ἠλί, λαμᾶ σαβαχθανί» είναι ακριβώς αυτός ο στίχος, ο πρώτος στίχος του 21ου Ψαλμού, ο οποίος αυτούσιος ειπώθηκε από το στόμα του Ιησού Χριστού. Αυτούσιος! «Ὁ Θεός, ὁ Θεός μου, ἵνα τί ἐγκατέλιπές με; =Θεέ μου, Θεέ μου, γιατί με εγκατέλειψες;»[Ματθ.27,46· Μάρκ. 15,34].
…………………………………….
Στίχος 7: «Ἐγὼ δέ εἰμι σκώληξ καὶ οὐκ ἄνθρωπος, ὄνειδος ἀνθρώπων καὶ ἐξουθένημα λαοῦ(:Εγώ όμως είμαι σκουλήκι και όχι άνθρωπος, είμαι ντροπή ανθρώπων και περίγελως των λαών)».
Εδώ ο Μεσσίας, από προσώπου του οποίου μιλεί ο Δαβίδ, αποκαλεί τον εαυτό Του «σκουλήκι», γιατί περιφρονήθηκε τόσο πολύ από τον λαό του Θεού, τόσο πολύ, σαν να ήταν σκουλήκι, το πιο ταπεινό ζωύφιο δηλαδή, το πιο άοπλο –δεν μπορεί να αμυνθεί το σκουλήκι-, το πιο άσχημο και αηδιαστικό ζωύφιο. Λέει ο Ησαΐας στο 53ο κεφάλαιο, 800 χρόνια προ Χριστού: «Καὶ εἴδομεν αὐτόν καὶ οὐκ εἶχεν εἶδος, οὐδὲ κάλλος». Δεν είχε μορφή, δεν του είχε απομείνει μορφή... «Εἶδος» θα πει «μορφή». Δεν είχε μορφή, ούτε ομορφιά. Και συνεχίζει ο Ησαΐας: «ἀλλὰ τὸ εἶδος αὐτοῦ(:η μορφή του) ἄτιμον (:χωρίς τιμή) καὶ ἐκλεῖπον παρὰ πάντας τοὺς υἱοὺς τῶν ἀνθρώπων (:και σαν να μην υπήρχε, σαν να είχε εξαφανιστεί το πρόσωπό Του, πιο πολύ από όλους τους ανθρώπους)».
Και ο εξευτελισμός αυτός- γιατί ο χαρακτηρισμός «σκουλήκι» είναι εξευτελισμός του σταυρού ήταν ο έσχατος, όπως έσχατο ζώο είναι το σκουλήκι. Δεν μπορεί να κατεβείς πιο κάτω από το σκουλήκι. Αυτή είναι η εσχάτη ταπείνωση. Εκτός από τα μαρτύρια που είχε υποστεί πριν την σταύρωση, όταν Τον είχαν ανεβάσει επάνω στον σταυρό, του είχαν αφαιρέσει όλα Του τα ρούχα, ήταν εντελώς γυμνός. Η εξουθένωση, λοιπόν, ήταν εσχάτη, ο εξευτελισμός ήταν ολοκληρωτικός. Γι'αυτό και η φράση του στίχου 7 του 21ου Ψαλμού, που ένας ερμηνευτής, ο Θεοδώρητος την αποδίδει ως εξής: «Δίκην σκώληκος εὐτελὴς ὤφθην καὶ καταγέλαστος ἐγενόμην». «Σαν σκουλήκι», λέει, «τιποτένιο, παρουσιάστηκα, εμφανίστηκα και έγινα καταγέλαστος από όλους».
…………………………………….
Στίχος 8: «Πάντες οἱ θεωροῦντές με ἐξεμυκτήρισάν με, ἐλάλησαν ἐν χείλεσιν, ἐκίνησαν κεφαλήν (:Όλοι όσοι με έβλεπαν, με περιγελούσαν, έλεγαν λόγια εναντίον μου και κουνούσαν ειρωνικά το κεφάλι τους)».
«Όλοι εκείνοι που με έβλεπαν», λέει ο συγκεκριμένος προφητικός στίχος του Ψαλμού, «με εξεμυκτήρισαν».«Ἐκμυκτηρίζω» σημαίνει «ειρωνεύομαι με σχήματα και μορφασμούς του προσώπου, κρατώ τα ρουθούνια μου, περιγελώ». Ήταν ένας τρόπος ειρωνείας και κοροϊδίας που χρησιμοποιούσαν οι Εβραίοι. Εδώ, όμως, ήταν κάτι ακόμη περισσότερο, ήταν χλευασμός, ήταν περιφρόνηση. Αυτά, λοιπόν, λέει η προφητεία του 1000 προ Χριστού.
Τι λέει η ιστορία, τι λένε τα γεγονότα, όπως μας τα περιγράφουν οι ιεροί ευαγγελιστές; Θα γίνεται στο εξής αντιπαραβολή προφητείας και γεγονότων. Λέει ο ευαγγελιστής Λουκάς: «Καὶ εἱστήκει ὁ λαὸς θεωρῶν. Ἐξεμυκτήριζον δὲ καὶ οἱ ἄρχοντες σὺν αὐτοῖς λέγοντες· ἄλλους ἔσωσε, σωσάτω ἑαυτόν, εἰ οὗτός ἐστιν ὁ Χριστὸς ὁ τοῦ Θεοῦ ἐκλεκτός. Ἐνέπαιζον δὲ αὐτῷ καὶ οἱ στρατιῶται προσερχόμενοι καὶ λέγοντες· εἰ σὺ εἶ ὁ βασιλεὺς τῶν Ἰουδαίων, σῶσον σεαυτόν»[Λουκάς 23,35-37]. Κάτω ο λαός εχάζευε, «ἐθεώρει», λέγει, σαν κάτι το αξιοπερίεργο. Είναι εκείνο που όταν συμβεί κάποιο δυστύχημα, οτιδήποτε, τρέχει ο κόσμος, μαζεύεται και βλέπει...[πρβ. Ψαλμός 21,8: «Πάντες οἱ θεωροῦντές με ἐξεμυκτήρισάν με»].
Και συμπληρώνει αντίστοιχα ο ευαγγελιστής Ματθαίος: «Οἱ δὲ παραπορευόμενοι ἐβλασφήμουν αὐτὸν κινοῦντες τὰς κεφαλὰς αὐτῶν»[Ματθ.27,39]. Οι «παραπορευόμενοι» ήσαν αυτοί που περνούσαν μπροστά από τον σταυρό. Πέρασε σχεδόν όλη η πόλη μπροστά από τον σταυρό· έβλεπαν. Είναι οι περίεργοι που πάνε να δουν κάποιον που τον καταδίκασαν σε θάνατο. Αυτοί, λέει, περνούσαν μπροστά από τον σταυρό, Τον βλασφημούσαν και κουνούσαν τα κεφάλια τους. Τι λέει η προφητεία του στίχου 8 του Ψαλμού; «Ἐλάλησαν ἐν χείλεσιν, ἐκίνησαν κεφαλήν». «Είπαν λόγια, κουνούσαν τα κεφάλια τους»… Απόλυτα ακριβής ταύτιση προφητείας και γεγονότων και πάλι…
…………………………………..
Στίχος 9: «Ἢλπισεν ἐπὶ Κύριον, ῥυσάσθω αὐτόν· σωσάτω αὐτόν, ὅτι θέλει αὐτόν(: Στήριξε την ελπίδα του στον Κύριο, λένε· ας τον απαλλάξει Αυτός, ας τον σώσει, γιατί έλεγε ότι ο Θεός τον αγαπάει ξεχωριστά)».
Εκπλήσσει πραγματικά η κατά λέξη εκφορά των λόγων των Γραμματέων και των Φαρισαίων στον παραπάνω προφητικό στίχο. Ιδού τι λέει ο ευαγγελιστής Λουκάς: «Ἐξεμυκτήριζον δὲ καὶ οἱ ἄρχοντες σὺν αὐτοῖς λέγοντες· ἄλλους ἔσωσε, σωσάτω ἑαυτόν, εἰ οὗτός ἐστιν ὁ Χριστὸς ὁ τοῦ Θεοῦ ἐκλεκτός». Και ο Ματθαίος: «ἄλλους ἔσωσε, ἑαυτὸν οὐ δύναται σῶσαι. Πέποιθεν ἐπὶ τὸν Θεόν, ῥυσάσθω νῦν αὐτόν, εἰ θέλει αὐτόν· εἶπε γὰρ ὅτι Θεοῦ εἰμι υἱός(:Είχε εμπιστοσύνη στον Θεό, ας τον απαλλάξει λοιπόν τώρα ο Θεός, εάν τον θέλει». Οι Εβραίοι δηλαδή εκπλήρωναν την προφητεία με απόλυτη ακρίβεια. Οι ίδιοι την εκπλήρωναν… «Πέποιθεν ἐπὶ τὸν Θεόν, ῥυσάσθω νῦν αὐτόν, εἰ θέλει αὐτόν· εἶπε γὰρ ὅτι Θεοῦ εἰμι υἱός» λέει η ευαγγελική ιστορία[Ματθ.27,43] – «ἤλπισεν ἐπὶ τὸν Κύριον, ῥυσάσθω νῦν αὐτόν ὅτι θέλει αὐτόν». Κατά συγκλονιστικό, δηλαδή, τρόπο βαίνουν όλα στην εκπλήρωση των προφητειών...
………………………………………
Στους στίχους 15και 16 λέει ο πάσχων Μεσσίας: «Ὡσεὶ ὕδωρ ἐξεχύθην, καὶ διεσκορπίσθη πάντα τὰ ὀστᾶ μου, ἐγενήθη ἡ καρδία μου ὡσεὶ κηρὸς τηκόμενος ἐν μέσῳ τῆς κοιλίας μου· ἐξηράνθη ὡσεὶ ὄστρακον ἡ ἰσχύς μου, καὶ ἡ γλῶσσά μου κεκόλληται τῷ λάρυγγί μου, καὶ εἰς χοῦν θανάτου κατήγαγές με». Δηλαδή: «Σαν το νερό έρρευσα και σκορπίστηκαν όλα τα κόκαλά μου· έγινε η καρδιά μου σαν το κερί που λιώνει μέσα στα σπλάχνα μου· ξεράθηκε σαν όστρακο η ισχύς μου και η γλώσσα μου κόλλησε στον ουρανίσκο μου –διότι ‘’λάρυγξ’’ είναι, κατά την εβραϊκή φιλολογία, όχι ο λάρυγγας ο γνωστός μας, είναι ο ουρανίσκος –και με οδήγησες, με κατέβασες στο χώμα του θανάτου)».
Όταν ο άνθρωπος μπορεί να ρέει, να χύνεται σαν νερό, δείχνει αυτήν την τέλεια εξάντληση που είχε ο Μεσσίας επί του Σταυρού. Και φυσικά προηγήθηκαν και άλλα περιστατικά που μπορούσαν να φέρουν αυτήν την βιολογική εξάντληση από τον Κήπο της Γεσθημανή –αρκεί να θυμηθεί κανείς ότι κατά την αγωνιώδη προσευχή του Κυρίου, «ὁ ἱδρὼς αὐτοῦ» κατήρχετο τόσο πηκτός, όπως μας λέει ο ιερός Ευαγγελιστής, που ήταν «ὡσεὶ θρόμβοι αἵματος», σαν σταγόνες αίματος, πηκτές σταγόνες ιδρώτος- έως το αποκορύφωμα που είναι ο Σταυρός· αλλά και την όλη ταλαιπωρία που είχε προηγηθεί στον κήπο της Γεσθημανή, τα ραπίσματα, τις μαστιγώσεις, τις ταπεινώσεις, τους εμπτυσμούς, κ.λπ.
«καὶ διεσκορπίσθη πάντα τὰ ὀστᾶ μου»: Όταν ο Ιησούς ήταν πάνω στον σταυρό τανύστηκε, τεντώθηκε. Οι σταυρωτές Του τόσο πολύ τέντωσαν το σώμα Του, που τα κόκαλά Του μπορούσαν να μετρηθούν. Το λέει αυτό και παρακάτω, στον 18ο στίχο στον ίδιο Ψαλμό: «ἐξηρίθμησαν πάντα τὰ ὀστᾶ μου». Τόσο από την απώλεια βάρους, εξαιτίας της φοβερής ταλαιπωρίας που υπέστη, όσο και από το τέντωμα του σώματός Του επί του σταυρού, τα κόκαλά Του, δηλαδή τα πλευρά Του μπορούσαν να μετρηθούν! Όλα αυτά δείχνουν την τέλεια εξάντληση του σώματός Του.
Ακόμη λέει ο στίχος αυτός: «ἐξηράνθη ὡσεὶ ὄστρακον ἡ ἰσχύς μου καὶ ἡ γλῶσσά μου κεκόλληται τῷ λάρυγγί μου (:στέγνωσα, ξεράθηκε σαν τον ψημένο πηλό η ισχύς μου, και κόλλησε η γλώσσα μου στον λαρύγγι μου από την υπερβολική δίψα)»· δηλαδή «στον ουρανίσκο μου». Η δίψα, σε τέτοιες περιπτώσεις είναι έντονη και βασανιστική. Όταν υπάρχει αυτό το κάρφωμα και φεύγει το αίμα ακολουθεί πυρετός, πολύ υψηλός πυρετός και ακατάσχετη δίψα. Λέει ο ευαγγελιστής Ιωάννης: «Μετὰ τοῦτο εἰδὼς ὁ Ἰησοῦς ὅτι πάντα ἤδη τετέλεσται, ἵνα τελειωθῇ ἡ γραφή, λέγει· Διψῶ». «Κόλλησε η γλώσσα μου στον λάρυγγά μου», λέει η προφητεία. Η ιστορία: «Διψῶ». Προφητικά ακόμη εκφράζεται: «Ἐξηράνθη ὡσεὶ ὄστρακον ἡ ἰσχύς μου». «Ξεράθηκε», λέγει, «σαν το όστρακο η ισχύς μου». Το «ὄστρακον» τι είναι; Είναι ο ψημένος πηλός. Δηλαδή «στέγνωσα μένοντας άκαμπτος». Έτσι βλέπουμε μία ταλαιπωρία άνευ προηγουμένου στο πρόσωπο του Μεσσίου. Ψυχική και σωματική.
……………………………
Στίχος 17: «ὅτι ἐκύκλωσάν με κύνες πολλοί, συναγωγὴ πονηρευομένων περιέσχον με, ὤρυξαν χεῖράς μου καὶ πόδας(:γιατί με περικύκλωσαν σκυλιά πολλά, ομάδα ανθρώπων πονηρών με περιέσφιξε, μου τρύπησαν τα χέρια μου και τα πόδια μου)»
Καθ’ όλο το μήκος της ευαγγελικής διηγήσεως μετά την ανάσταση του Λαζάρου και μέχρι το συνέδριο που αποφασίζει τον θάνατο του Ιησού, που Τον καταδικάζει, όλοι αυτοί είναι μία συναγωγή πονηρευομένων ανθρώπων, που ζητούν θεμιτά και αθέμιτα να καταδικάσουν τον Ιησού. Επειδή θέλουν να Τον καταδικάσουν, πληρώνουν οι ίδιοι οι δικαστές προδότη. Και μάλιστα εκδίδουν την απόφαση προ της δίκης.
«Ὢρυξαν χεῖράς μου καὶ πόδας». Η πιο εκπληκτική προφητική ρήση από όλες σε αυτόν τον Ψαλμό. Η πιο συγκλονιστική προφητεία… 1000 χρόνια πριν να συντελεστούν όλα αυτά, προφητεύεται με απόλυτη ακρίβεια ο τρόπος θανάτωσης του Ιησού: «Ὢρυξαν χεῖράς μου καὶ πόδας»· «ὢρυξαν» από το ρήμα «ὀρύσσω», που σημαίνει «ορύσσω, σκάπτω, ανοίγω κοίλωμα, διατρυπώ, σκάβω». «Έσκαψαν τα χέρια και τα πόδια μου, τους άνοιξαν ορύγματα»… Όταν μάλιστα η θανατική ποινή στους Εβραίους ήταν ο λιθοβολισμός και ήταν γραμμένος αυτός ο Ψαλμός τον 10ο αιώνα προ Χριστού! Ανύποπτη τότε αυτή η περίπτωση θανατικής εκτελέσεως. Πρόκειται για έναν ξεκάθαρο υπαινιγμό του ρωμαϊκού τρόπου της θανατικής εκτελέσεως με το κάρφωμα χεριών και ποδιών επάνω σε σταυρό σε όποιον ήθελαν να επιβάλλουν ατιμωτικό σταυρικό θάνατο, όπως ακριβώς χίλια χρόνια αργότερα συνήθιζαν να πράττουν οι Ρωμαίοι κατακτητές…
Τα σημάδια αυτά, τα σκαψίματα, τα ορύγματα, στα χέρια και τα πόδια του Μεσσία, θα μείνουν στους αιώνες των αιώνων ως τα διάσημα της αγάπης Του προς τον άνθρωπο, αλλά και της υπακοής Του προς τον Πατέρα. Αλλά και πειστήρια του Πάθους Του. Αλλά και πειστήρια της ταυτότητάς Του όταν θα ξαναέρθει να κρίνει τους σταυρωτές Του: «Ὂψονται εἰς ὃν ἐξεκέντησαν(:Θα δουν Εκείνον που λόγχισαν)»[Αποκάλυψη 1,7: «Ἰδοὺ ἔρχεται μετὰ τῶν νεφελῶν, καὶ ὄψεται αὐτὸν πᾶς ὀφθαλμὸς καὶ οἵτινες αὐτὸν ἐξεκέντησαν, καὶ κόψονται ἐπ᾿ αὐτὸν πᾶσαι αἱ φυλαὶ τῆς γῆς(: Να, έρχεται ο Μεσσίας επάνω στις νεφέλες, και θα Τον δει κάθε μάτι, και αυτοί που Τον λόγχισαν, και θα θρηνήσουν χτυπώντας τα στήθη τους όλες οι φυλές της γης)»].
………………………………………………………..
19ος στίχος: «Διεμερίσαντο τὰ ἱμάτιά μου ἑαυτοῖς καὶ ἐπὶ τὸν ἱματισμόν μου ἔβαλον κλῆρον(:Μοίρασαν μεταξύ τους τα διάφορα εξωτερικά μου ενδύματα και για το εσωτερικό μου ένδυμα έβαλαν κλήρο)».
Αυτήν την προφητεία, την συγκλονιστική, την κατά γράμμα προφητεία, την αναφέρουν και οι τέσσερις ευαγγελιστές. Εδώ γίνεται μια αντιδιαστολή. Κάτι μοιράζουν και σε κάτι που βάζουνε κλήρο. Έτσι ακριβώς έγινε! Τα άλλα τα «ἱμάτια», τα εξωτερικά ρούχα τα μοίρασαν, αλλά τον χιτώνα, που ήταν άρραφος από πάνω έως κάτω - «ἱματισμός» θα πει εσωτερικός χιτώνας- εκεί ἔβαλον κλῆρον, στον χιτώνα «τὸν ἐκ τῶν ἄνωθεν ὑφαντόν, ὑπὲρ οὗ ἔβαλον κλῆρον», όπως λέει ο ερμηνευτής Ζηγαβηνός. Και σημειώνει ο ευαγγελιστής Ιωάννης- η ιστορία τώρα: «Οἱ οὖν στρατιῶται ὅτε ἐσταύρωσαν τὸν Ἰησοῦν, ἔλαβον τὰ ἱμάτια αὐτοῦ καὶ ἐποίησαν τέσσαρα μέρη, ἑκάστῳ στρατιώτῃ μέρος, καὶ τὸν χιτῶνα· ἦν δὲ ὁ χιτὼν ἄῤῥαφος, ἐκ τῶν ἄνωθεν ὑφαντὸς δι᾿ ὅλου. Εἶπον οὖν πρὸς ἀλλήλους· μὴ σχίσωμεν αὐτόν, ἀλλὰ λάχωμεν περὶ αὐτοῦ τίνος ἔσται (:Στο μεταξύ, όταν οι στρατιώτες σταύρωσαν τον Ιησού, πήραν τα ρούχα Του και τα μοίρασαν σε τέσσερα μερίδια, από ένα μερίδιο για κάθε στρατιώτη. Το εσωτερικό Του όμως ένδυμα, τον χιτώνα Του, το έκαναν ξεχωριστό μερίδιο. Ο χιτώνας αυτός ήταν χωρίς καμία ραφή, υφασμένος ολόκληρος από πάνω ως κάτω. Είπαν λοιπόν μεταξύ τους: Ας μην τον σχίσουμε, αλλά ας ρίξουμε κλήρο γι’ αυτόν, κι όποιος τον πάρει)» [Ιω.19,23-24]…
Ο μακαριστός αρχιμανδρίτης Αθανάσιος Μυτιληναίος, ηγούμενος της Ι. Μονής Κομνηνείου Λαρίσης, συνήθιζε να λέει το εξής: «Είναι καταπληκτικό να ταιριάξει κατά σύμπτωση μία προφητεία, δύο προφητείες… τρεις προφητείες και να επαληθευτούν πολλά χρόνια αργότερα. Όλες οι προφητείες, όμως, να ταιριάζουν; Όλες να έχουν επαληθευτεί όπως πράγματι όλες έχουν με κάθε λεπτομέρεια γίνει πραγματικότητα μέσα στην ιστορία; Συμπέρασμα: Είναι σαν ακτίνες όλες οι προφητείες που συγκλίνουν και περνούν από την εστία ενός φακού. Μια εστία ενός φακού. Από εκεί περνούν όλες οι ακτίνες. Και αυτή η εστία του φακού είναι ο Ιησούς Χριστός. Ένα πρόσωπο. Το πρόσωπο του Ιησού Χριστού».
Παραπάνω αναφέρθηκαν εντελώς ενδεικτικά κάποιες τέτοιες προφητικές προρρήσεις στον 21ο Ψαλμό του Δαβίδ, ο οποίος στη μελέτη του αναδεικνύεται ως ένα μοναδικό προφητικό κείμενο, όπου αποτυπώνεται με εντυπωσιακή ακρίβεια το Πάθος του Κυρίου Ιησού Χριστού, πολλούς αιώνες πριν από την πραγματοποίησή του. Η απόλυτη αντιστοιχία μεταξύ προφητείας και ευαγγελικών γεγονότων δεν αποτελεί απλώς ένα εντυπωσιακό ιστορικό στοιχείο, αλλά και ένα βαθύ θεολογικό μήνυμα που αποκαλύπτει το μυστήριο της θείας οικονομίας και της σωτηρίας του ανθρώπου. Μέσα από τις εικόνες οδύνης, ταπείνωσης και θυσίας, προβάλλεται η άπειρη αγάπη του Θεού προς τον άνθρωπο, η οποία κορυφώνεται στον Σταυρό. Έτσι, ο Ψαλμός αυτός δεν λειτουργεί μόνο ως προφητική μαρτυρία, αλλά και ως διαχρονική πηγή εδραίωσης της πίστης, συγκίνησης και πνευματικού προβληματισμού για κάθε αναγνώστη.
*Η Ελένη Λιναρδάκη είναι φιλόλογος
