Πίσω από την ιατρική ιδιότητα της νευρολόγου Ιωάννας Αμερίδου βρίσκεται μια γυναίκα με έντονη κοινωνική ευαισθησία και βαθιά ανάγκη προσφοράς στον άνθρωπο. Για εκείνη, η επιστήμη δεν σταματά στο ιατρείο, αλλά συνεχίζεται στην καθημερινή στήριξη ασθενών, οικογενειών και ευάλωτων ομάδων, με δράσεις που έχουν ουσιαστικό αποτύπωμα στην κοινωνία του Ηρακλείου και όχι μόνο.
Τα τελευταία χρόνια, μάλιστα, κατάφερε να μετατρέψει ένα προσωπικό της χόμπι - την κεραμική - σε μοχλό αλληλεγγύης, οργανώνοντας φιλανθρωπικές εκδηλώσεις τέχνης, τα έσοδα των οποίων διατίθενται σε κοινωνικούς σκοπούς. Η ιδέα γεννήθηκε μέσα από τον πόνο της απώλειας του πατέρα της και εξελίχθηκε σε μια δυναμική πρωτοβουλία αγάπης, που στηρίζει από ανθρώπους που δεν έχουν ούτε τα βασικά για να ζήσουν έως δομές υγείας και παιδικής προστασίας.
Σε μια ειλικρινή και ανθρώπινη συνέντευξη στο neakriti.gr, η Ιωάννα Αμερίδου μιλά για τη διαδρομή της στην ιατρική, την κοινωνική της δράση, τη δύναμη της τέχνης ως θεραπευτικού εργαλείου και τη φιλοσοφία ζωής που τη ωθεί να επιστρέφει στην κοινωνία όσα η ίδια έχει λάβει.
Σε άλλες εκφυλιστικές παθήσεις όπως η άνοια είναι λίγο πιο δύσκολα καθώς τα φάρμακα μπορούν να επιβραδύνουν αλλά δεν έχουμε φάρμακα για ίαση μέχρι τώρα, αυτό είναι μείζον θέμα
Ποια είναι η Ιωάννα Αμερίδου πέρα από τον ρόλο της γιατρού; Αν έπρεπε να συστηθείτε με τρεις λέξεις, ποιες θα επιλέγατε;
«Ανθρωπίστρια, ρομαντική, πολυπράγμων, ταξιδιώτισσα και παρατηρήτρια στον κόσμο αυτό».
Τι είναι αυτό που σας συγκινεί περισσότερο στην καθημερινή επαφή με τους ανθρώπους;
«Τα άδολα συναισθήματα, η ευγένεια, το νοιάξιμο, η αλληλεγγύη».
Γιατί επιλέξατε τη Νευρολογία; Ήταν απόφαση ζωής ή διαδρομή που προέκυψε στην πορεία;
«Ήταν μία επιλογή για μία γνωριμία με το σημαντικότερο όργανο στη ζωή, τον εγκέφαλο και τις λειτουργίες του και τον απύθμενο κόσμο του που σηκώνει και άλλες πολλές ανακαλύψεις ακόμη».
Τι θεωρείτε πιο δύσκολο σήμερα για έναν ασθενή και την οικογένειά του όταν υπάρχει νευρολογική διάγνωση;
«Την αποδοχή της πάθησης, τη δυσκολία της φροντίδας για τους οικείους του, την μακρά πορεία, όπως Alzheimer σε έναν δύσκολο δύσβατο δρόμο…».
Στην εποχή της υπερπληροφόρησης, τι θα λέγατε πως είναι ο μεγαλύτερος μύθος γύρω από τις νευρολογικές παθήσεις;
«Δεν πάνε όλα τόσο άσχημα πλέον σε παθήσεις π.χ. όπως η σκλήρυνση κατά πλάκας, υπάρχουν πολλά φάρμακα αντιμετώπισης που μπορούν να χαρίσουν ποιότητα ζωής. Σε άλλες εκφυλιστικές παθήσεις όπως η άνοια είναι λίγο πιο δύσκολα καθώς τα φάρμακα μπορούν να επιβραδύνουν αλλά δεν έχουμε φάρμακα για ίαση μέχρι τώρα, αυτό είναι μείζον θέμα ως εκ τούτου οι ασθενείς είναι τουλάχιστον καλό να λαμβάνουν κάποια από τις υπάρχουσες θεραπείες παρά να αφήνουν την άνοια να συνεχίζει ανενόχλητη την πορεία της».
Το τελευταίο διάστημα ασχολείστε και με τη θεραπευτική μέθοδο του βελονισμού, που στην Ελλάδα δεν είναι ιδιαίτερα διαδεδομένη. Τι σας οδήγησε σε αυτή την επιλογή και σε ποιες περιπτώσεις θεωρείτε ότι μπορεί να λειτουργήσει συμπληρωματικά και ουσιαστικά για τον άνθρωπο;
«Ασχολούμαι εδώ και ένα έτος με τον Γιαπωνέζικο κρανιοβελονισμό με πολύ καλά αποτελέσματα ειδικά στον πόνο κεφαλαλγίες, αυχεναλγίες, οσφυαλγία, πόνοι ισχίου, γονάτων, και σε πολλούς άλλους πόνους, επίσης σε εμβοές αυτιών και άλλα παθολογικά προβλήματα. Παίρνω ιστορικό αρχικά και σχεδιάζω μετά την ανάλογη τοποθέτηση των πολύ λεπτών ανώδυνων βελονών. Τη μέθοδο την πληροφορήθηκα πρώτη φορά από συνάδερφο στη Βιέννη όπου εκεί χρησιμοποιείται πάρα πολύ και έτσι εκπαιδεύτηκα. Μου κέντρισε το ενδιαφέρον ειδικά για πονοκεφάλους, βελονίζω και τον εαυτό μου ως εκ τούτου προληπτικά για ημικρανία αλλά και σε επεισόδιο. Στόχος μου είναι η λήψη λιγότερων αναλγητικών στο θέμα του πόνου, δρα ανακουφιστικά και σε κάποιες περιπτώσεις και θεραπευτικά. Είναι μία μέθοδος που αξίζει πολύ δοκιμής με καλά αποτελέσματα, συμπληρώνοντας ένα χρόνο ενασχόλησης με αυτήν έχω πάρα πολλά και θετικά αποτελέσματα».
Πότε και πώς γεννήθηκε μέσα σας η ανάγκη για κοινωνική προσφορά;
«Ξεκίνησα καταρχάς ως εθελόντρια Νευρολόγος και επί 15 χρόνια τουλάχιστον την προσφορά στην εταιρεία Alzheimer Ηρακλείου, εξετάζοντας εθελοντικά πολλούς ασθενείς. Στη συνέχεια από το 2022 μέχρι και τέλη 2025 ασκώ μία διαφορετική κοινωνική προσφορά. Έχοντας ως χόμπι την κεραμική διοργάνωσα μέχρι τώρα 7 φιλανθρωπικές εκδηλώσεις Τέχνης όπου αρχικά μόνη πουλώντας τα κεραμικά που φτιάχνω η ίδια και στη συνέχεια σε συνασπισμό με άλλες κυρίες που φτιάχνουν άλλα είδη τέχνης, πουλάμε τα είδη μας και δωρίζουμε όλα τα έσοδα πάντα για φιλανθρωπικό σκοπό. Από την ενίσχυση της εταιρείας Alzheimer Ηρακλείου μέχρι το Παιδικό χωριό SOS Κρήτης στην τελευταία εκδήλωση μέχρι τα συσσίτια απόρων της ενορίας της Αγίας Τριάδας, και την αγορά 5 καρεκλών κρεβάτι για τους γονείς για την Παιδιατρική κλινική Βενιζελείου νοσοκομείου έχουν βοηθηθεί πολλοί στόχοι μέχρι τώρα!! Και όλο αυτό με μία ιδέα που μου ήρθε κυριολεκτικά στον ύπνο το Μάϊο του 2022! Είμαι πραγματικά πολύ περήφανη και χαρούμενη για την επίτευξη 7 φιλανθρωπικών στόχων μέχρι σήμερα».
Τι σας ώθησε να συνδεθείτε με δράσεις γύρω από το Alzheimer;
«Η καθημερινή μου επαφή στο ιατρείο μου με την πάθηση αυτή».
Ποια στιγμή σε αυτή τη διαδρομή εθελοντισμού σάς έχει μείνει χαραγμένη;
«Η πιο συγκινητική ήταν η φιλανθρωπική εκδήλωση που διοργάνωσα τον Οκτώβριο του 2023 στα Τρίκαλα Θεσσαλίας εις μνήμη του πατέρα μου ενός σπουδαίου ανθρώπου και γιατρού. Τα μισά έσοδα αυτής δόθηκαν αφενός στο σύλλογο φίλων μουσικής Τρικάλων για αγορά αναλογίων και για φωτάκια ανάγνωσης παρτιτούρων από τα νέα παιδιά της χορωδίας τους. Τα Τρίκαλα, στα οποία και μεγάλωσα, ήταν πάντα πόλη με κουλτούρα και ειδικά μουσική οπότε θεώρησα πολύ ευγενή αυτόν τον στόχο. Τα υπόλοιπα μισά έσοδα δόθηκαν ως ενίσχυση στην Φλόγα για τον παιδικό καρκίνο.
Επίσης πρέπει να αναφέρω και τη δημιουργία της μικρής ελεύθερης δανειστικής βιβλιοθήκης στο σαλόνι του ΠΑΓΝΗ η οποία δημιουργήθηκε με έσοδα της εκδήλωσης του Πασχα 2025 με σκέψη για τους ασθενείς στο νοσοκομείο και για τους συνοδούς τους που περιμένουν τόσες ώρες καρτερικά δίπλα στο κρεβάτι των ασθενών. Θεώρησα ότι η ανακούφιση αυτών των ομάδων με ένα βιβλίο είναι μείζονος σημασίας και γι’ αυτό προχώρησα στην υλοποίηση αυτής της ιδέας που μου είχε έρθει στο νου το 2024».
Πιστεύετε ότι η κοινωνία μας έχει μάθει να “βλέπει” τους ανθρώπους με άνοια και τις οικογένειές τους; Τι λείπει;
«Όχι, υπάρχει θεωρώ δρόμος ακόμη. Χρειάζεται περισσότερη ενσυναίσθηση, όχι μόνο για την άνοια και γενικά μιλώντας. Οι άνθρωποι για παράδειγμα με κινητικές αναπηρίες ζούνε σε πόλεις που δεν τους σέβονται στο πως θα κυκλοφορήσουν. Το ότι δε βλέπουμε πολλούς με αμαξίδια για παράδειγμα στο δρόμο δείχνει ακριβώς ότι τα περιβάλλοντα δεν είναι φιλικά οπότε και μένουν πιο πολύ σπίτι τους».
Πώς μπήκε η κεραμική στη ζωή σας; Τι σας τράβηξε σε αυτή την τέχνη;
«Ασχολούμαι από το 2021. Τη βρήκα ως διέξοδο ενασχόλησης προσπαθώντας να βοηθήσω τον πένθος μου από την απώλεια του πατέρα μου, παράλληλα μου κέντριζε την περιέργεια πως δίνεις μορφή και υπόσταση στο χώμα μαζί με αισθητική και χρηστική λειτουργία. Μου αρέσει πολύ να φτιάχνω χρηστικά αντικείμενα να συντροφεύουν την καθημερινότητα! Μία κούπα, ένα μπολάκι, ένα γλαστράκι κ.λπ.».
Τι είναι αυτό που σας προσφέρει προσωπικά η διαδικασία του πηλού;
«Χαλάρωση, φαντασία, αισθητική, χρησιμότητα».
Πώς μετατρέπεται ένα χόμπι σε “δράση”; Πότε καταλάβατε ότι μπορεί να γίνει εργαλείο προσφοράς;
«Όταν ήδη είσαι υπέρ της κοινωνικής προσφοράς, Όταν η φιλοσοφία σου είναι ότι αφού πήρες πολλά καλά από την οικογένεια, τους γονείς σου και από την κοινωνία σε διάφορα στάδια της ζωής σου, γιατί εφόσον μπορείς να μην επιστρέψεις κάτι πίσω στην κοινωνία με όποια μορφή επιθυμείς; Δεν πρέπει να είμαστε εγωκεντρικοί και συνδεδεμένοι μόνο με τον μικρόκοσμο μας. Αν όλοι βάζαμε ένα τέτοιο μικρό λιθαράκι προσφοράς όλα μπορεί να ήταν διαφορετικά στην κοινωνία και να μη βασίλευε άκρατος ατομισμός… Το κατάλαβα λοιπόν ότι το χόμπι μπορεί να γίνει δράση όταν μου ήρθε αυτή η ιδέα το 2022».
Υπάρχει κάτι συμβολικό στην κεραμική που το νιώθετε να συνδέεται με τη ζωή και τον άνθρωπο;
«Το ότι είναι εύπλαστος ο πηλός και αλλάζει μορφή μπορεί να ταυτιστεί με την διαλλακτικότητα που μπορούμε να έχουμε ως άνθρωποι στη ζωή μας…».
Πιστεύετε ότι η τέχνη μπορεί να λειτουργήσει υποστηρικτικά για την ψυχική υγεία;
«Εννοείται δρα αγχολυτικά, δρα δημιουργικά, βοηθάει νοητικά, η τέχνη σίγουρα μπορεί να υποστηρίξει την ψυχική υγεία και τη συνιστώ ως μία πολύ χρήσιμη ασχολία…».
Υπάρχει κουλτούρα εθελοντισμού στην Κρήτη; Πού είμαστε δυνατοί και πού υστερούμε;
«Νομίζω ότι υπάρχει αλλά θέλει και κάποια οργάνωση και βλέπω ότι έτσι υλοποιείται πιο σωστά η όποια δράση. Ξεκίνησα μόνη τις φιλανθρωπικές εκδηλώσεις με τα κεραμικά που έφτιαχνα, στη συνέχεια πρότεινα και σε άλλες κυρίες του κύκλου μου και όχι μόνο αν θέλουν να συμμετάσχουν και δέχτηκαν με πολλή χαρά. Έτσι έχουμε γίνει περίπου 12 άτομα, υπάρχουν και επαγγελματίες ανάμεσα μας και αυτό με τιμά πολύ, όπου η κάθε μία φτιάχνει διαφορετική μορφή τέχνης. Έτσι θέλω να πω έχω οργανώσει καλοπροαίρετο κόσμο και η αποδοχή και υποδοχή των φιλανθρωπικών εκδηλώσεων από τον επισκεπτόμενο κόσμο είναι πραγματικά μεγάλη, μας στηρίζει πολύς κόσμος για τους φιλανθρωπικούς στόχους κάθε φορά. Για μένα αυτό είναι πάρα πολύ συγκινητικό, είναι το δώρο μου από αυτές τις διαδικασίες».
Αν είχατε “μια ευχή” για την πόλη μας σε σχέση με την κοινωνική φροντίδα, ποια θα ήταν;
«Να προσέξουν τους ανθρώπους με κινητικές αναπηρίες, υπάρχει τεράστια δυσκολία στην καθημερινότητα τους στις μετακινήσεις».
Ποιο είναι το επόμενο βήμα; Υπάρχει ένα όνειρο ή μια δράση που θέλετε να υλοποιήσετε;
«Ναι βέβαια, μελετώ πολλά στο μυαλό μου, αλλά προτιμώ να τα φανερώσω όταν κάνω το επόμενο κάλεσμα στον κόσμο να συνδράμει στον επόμενο φιλανθρωπικό στόχο! Χάρη στη στήριξη τους τα έχουμε καταφέρει πάρα πολύ καλά μέχρι τώρα, ακόμη και τοπικοί διάσημοι μουσικοί έχουν τραγουδήσει σε φιλανθρωπικές εκδηλώσεις, ακριβώς επειδή τους "είπε" κάτι στο συναίσθημα τους όλο αυτό. Εγώ ευχαριστώ τους πάντες που στήριξαν με πολλή χαρά όλη την προσπάθεια αυτή να βοηθήσουμε ευαίσθητες ομάδες ή καταστάσεις… Και ευχαριστώ και εσάς που εμβαθύνατε με πρωτοβουλία σας σε ένα θέμα που είναι ευαίσθητο και μπορεί να αφορά πολύ κόσμο».
Κυρία Αμερίδου σας ευχαριστούμε πολύ!
