Έντονο δημόσιο διάλογο έχει πυροδοτήσει η νέα ταινία του Γιάννης Σμαραγδής, Καποδίστριας, η οποία, παρά τις αυστηρές κριτικές που δέχεται από μερίδα του κινηματογραφικού χώρου, καταγράφει εντυπωσιακή ανταπόκριση στο ταμείο. Μέσα σε τέσσερις μόλις ημέρες προβολής, οι αίθουσες γέμισαν με περισσότερους από 130.000 θεατές, στοιχείο που αποτυπώνει μια ξεκάθαρη δυναμική στο κοινό.
Την ίδια στιγμή, ορισμένες κριτικές εμφανίζονται ιδιαίτερα σκληρές, φτάνοντας ακόμη και σε μηδενικές βαθμολογίες, γεγονός που αναζωπύρωσε τη συζήτηση γύρω από την καλλιτεχνική προσέγγιση του ιστορικού προσώπου του Ιωάννη Καποδίστρια και τη συνολική αισθητική της ταινίας.
Η στάση του σκηνοθέτη
Ο Γιάννης Σμαραγδής αντιμετωπίζει τις επιθέσεις με ψυχραιμία, αλλά δεν κρύβει την άποψή του. Όπως δηλώνει, θεωρεί πως κάποιοι επιλέγουν εκ προοιμίου να σταθούν απέναντι στο έργο του, όχι για λόγους ουσίας, αλλά από πρόθεση. «Δεν κρατώ καμία πικρία», σημειώνει χαρακτηριστικά, προσθέτοντας πως ακόμη και οι πιο απαξιωτικές βαθμολογίες τού προκάλεσαν χαμόγελο.
Με δηκτικό αλλά ήπιο τόνο, αναφέρει ότι θα τους ευχόταν απλώς «καλημέρα», εκφράζοντας την ελπίδα πως η τέχνη μπορεί τελικά να λειτουργήσει εξαγνιστικά, ακόμη και για όσους την απορρίπτουν.
«Η στάση απέναντι στο έργο είναι στάση ζωής»
Κάποιοι επιλέγουν εκ προοιμίου να σταθούν απέναντι στο έργο του, όχι για λόγους ουσίας, αλλά από πρόθεση. «Δεν κρατώ καμία πικρία»
Για τον σκηνοθέτη, η αντιπαράθεση γύρω από την ταινία ξεπερνά τα όρια της κινηματογραφικής κριτικής. Όπως υποστηρίζει, ο καθένας επιλέγει τη θέση του όχι μόνο απέναντι σε μια ταινία, αλλά και απέναντι στις αξίες που αυτή πραγματεύεται. Θεωρεί ότι όσοι αρνούνται να επικοινωνήσουν με το έργο, τελικά στερούν από τον εαυτό τους τη δυνατότητα επαφής με το καλλιτεχνικό του αποτέλεσμα.
►Διαβάστε επίσης: Μήπως πρέπει όντως να αγιοκαταταχθεί ο Κυβερνήτης Ιωάννης Καποδίστριας από τον Οικουμενικό Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίο;
Θερμή ανταπόκριση από το κοινό
Σε πλήρη αντίθεση με την αυστηρότητα μέρους της κριτικής, η αντίδραση των θεατών είναι εμφανώς συγκινησιακή. Σε αρκετές προβολές, καταγράφονται χειροκροτήματα και έντονη συναισθηματική φόρτιση, ενώ αξιοσημείωτη είναι και η παρουσία οικογενειών με παιδιά στις αίθουσες.
Ο ίδιος δηλώνει πως δεν αιφνιδιάστηκε από αυτή την αγκαλιά του κοινού, τονίζοντας ότι η ταινία δημιουργήθηκε με βαθιά προσωπική εμπλοκή και συλλογική ψυχή. «Όταν πολλές ψυχές ενώνονται για ένα έργο, θα συναντήσουν και τις ψυχές εκείνων που θα το δουν», σημειώνει.
Δυσκολίες, πιέσεις και προσωπικό χρέος
Ο Γιάννης Σμαραγδής αποκαλύπτει ότι η διαδρομή μέχρι την ολοκλήρωση της ταινίας δεν ήταν ανέφελη. Όπως λέει, υπήρξαν στιγμές έντονων πιέσεων, ακόμη και απειλών, που τον έκαναν να αμφισβητήσει αν έπρεπε να συνεχίσει. Παρ’ όλα αυτά, προχώρησε, θεωρώντας το έργο προσωπικό χρέος – τόσο απέναντι στη σύζυγό του, που έφυγε από τη ζωή πριν από τρία χρόνια, όσο και απέναντι στην ιστορική μνήμη της χώρας.
Οκτώ χρόνια διαδρομής
Η ταινία χρειάστηκε οκτώ χρόνια για να ολοκληρωθεί, με το σενάριο να περνά περισσότερες από 70 αναθεωρήσεις. Για τον σκηνοθέτη, το γεγονός ότι το έργο δεν περνά απαρατήρητο και προκαλεί έντονες αντιδράσεις, αποτελεί από μόνο του απόδειξη ότι πέτυχε τον στόχο του: να ανοίξει συζήτηση.
