Μόλις πέσουν οι πρώτες δυνατές σταγόνες, αρχίζει η γνωστή καταμέτρηση: δρόμοι που πλημμυρίζουν, φρεάτια που δεν απορροφούν το νερό, οδηγοί που εγκλωβίζονται, γειτονιές που αγωνιούν.
Στην Κρήτη το έργο επαναλαμβάνεται τόσο συχνά, ώστε η έκπληξη των αρμοδίων ακούγεται πλέον σαν κακόγουστο αστείο.
Δεν γίνεται μια χώρα να αντιμετωπίζει την πρώτη βροχή σαν απρόβλεπτη φυσική καταστροφή. Ούτε μπορεί κάθε φθινόπωρο να ακούμε τις ίδιες εξηγήσεις για την ένταση των φαινομένων, ενώ τα ίδια προβλήματα εμφανίζονται στα ίδια σημεία.
Όταν ένας δρόμος πλημμυρίζει ξανά και ξανά, το ζήτημα έχει πάψει προ πολλού να είναι άγνωστο. Έχει καταγραφεί, έχει συζητηθεί και περιμένει λύση.
Οι πολίτες δεν ζητούν να σταματήσει η βροχή. Ζητούν να καθαρίζονται εγκαίρως τα φρεάτια, να συντηρούνται τα δίκτυα, να ελέγχονται τα ρέματα και να προχωρούν τα έργα εκεί όπου ο κίνδυνος είναι γνωστός.
Ζητούν, επίσης, να ξέρουν ποιος είναι υπεύθυνος και πότε θα γίνει κάθε παρέμβαση.
Αυτές είναι στοιχειώδεις απαιτήσεις από μια οργανωμένη Πολιτεία.
Αντί γι’ αυτό, βλέπουμε συχνά μια αλυσίδα ανακοινώσεων μετά το πρόβλημα: αυτοψίες, συσκέψεις, υποσχέσεις και φωτογραφίες από τα πλημμυρισμένα σημεία.
Ως την επόμενη βροχή, η συζήτηση ξεθωριάζει και τότε αρχίζει πάλι το μέτρημα: πόσοι δρόμοι έκλεισαν, πόσες επιχειρήσεις ζημιώθηκαν, πόσοι άνθρωποι φοβήθηκαν για το σπίτι τους.
Φτάνει πια με τα λόγια.
Δεν έχουν κουραστεί όσοι διοικούν να μετρούν κάθε χρόνο τα ίδια προβλήματα στην Κρήτη; Δεν τους ενοχλεί που η πρόληψη εμφανίζεται μόνο ως υπόσχεση μετά την καταιγίδα;
Η ευθύνη δεν εξαντλείται στην παρουσία των συνεργείων την ώρα της κρίσης. Κρίνεται τους μήνες που προηγούνται, όταν υπάρχει χρόνος για έλεγχο, καθαρισμό και έργα.
Εκεί χρειάζονται αποφάσεις και λογοδοσία.
Γιατί η βροχή θα ξανάρθει.
Το ερώτημα είναι αν, αυτή τη φορά, θα έχει προηγηθεί κάτι περισσότερο από μία ακόμη σύσκεψη και μία ακόμη υπόσχεση προς τους κατοίκους του νησιού.
