Τελικά στις πολιτικές συγκεντρώσεις δεν έχει σημασία μόνο ποιος μιλάει από το βήμα, αλλά και ποιος κάθεται πού και κυρίως, ποιος δεν κατάφερε να βρει την πολυπόθητη καρέκλα στις πρώτες σειρές. Γιατί εκεί φαίνεται πως παίζεται ένα ολόκληρο παιχνίδι συμβολισμών, προσωπικών φιλοδοξιών και εσωκομματικών ισορροπιών.
Το είδαμε και πάλι στην ομιλία Ανδρουλάκη στην πλατεία Ελευθερίας του Ηρακλείου. Στελέχη, αλλά και επίδοξα στελέχη, που θεωρούσαν περίπου αυτονόητο ότι μια θέση μπροστά τούς περίμενε, βρέθηκαν ξαφνικά λίγο πιο πίσω και κάπου εκεί άρχισε το μουρμουρητό. Βλέμματα, νευρικές κινήσεις, μικρές διαμαρτυρίες και εκείνο το χαρακτηριστικό ύφος που έλεγε περισσότερα απ’ όσα θα μπορούσε να καταγράψει ένα μικρόφωνο.
Οι πολίτες, πάντως, είχαν την ευκαιρία να δουν και... ωραία πράγματα. Διότι, όταν αρχίζει η μάχη της πρώτης σειράς, πέφτουν εύκολα οι μάσκες. Κάποιοι παλιοί κομματάρχες έδειχναν να μην μπορούν να χωνέψουν ότι η θέση τους δεν ήταν εκεί όπου είχαν συνηθίσει ή εκεί όπου θεωρούσαν ότι επιβάλλει η πολιτική τους διαδρομή. Άλλοι πάλι, νεότεροι και επίδοξοι, ανακάλυψαν απότομα ότι στην πολιτική η αναγνώριση δε συνοδεύεται πάντα από μια καρέκλα μπροστά στις κάμερες.
Το πιο ενδιαφέρον είναι ότι όλα αυτά τα βλέπουν οι πολίτες και τα καταγράφουν. Γιατί μπορεί για ορισμένους μια θέση στην πρώτη σειρά να αποτελεί ζήτημα πολιτικού κύρους, για τον κόσμο όμως αποτελεί απλώς μια καρέκλα και ίσως εκεί βρίσκεται όλη η ουσία. Δηλαδή, όταν σε μια πολιτική εκδήλωση μεγαλύτερη αγωνία προκαλεί το πού θα καθίσει κάποιος παρά το τι θα ακούσει, τότε το πρόβλημα δεν είναι η θέση της καρέκλας.
Είναι η αντίληψη εκείνου που θεωρεί ότι του ανήκει.
