Υπάρχει μια κατηγορία αιρετών που φαίνεται πως έχει ανακαλύψει το... μυστικό της πολιτικής μακροημέρευσης. Δε μιλάς όταν το θέμα “καίει”, δεν παίρνεις καθαρή θέση όταν η κοινωνία διχάζεται, δε συγκρούεσαι όταν υπάρχουν συμφέροντα και κυρίως, φροντίζεις να είσαι αρεστός σε όσο το δυνατόν περισσότερους. Κάπως έτσι γεννήθηκε και γιγαντώθηκε η πολιτική του “Πόντιου Πιλάτου”. Μόνο που υπάρχει ένα μικρό πρόβλημα: οι πολίτες εκλέγουν τους αιρετούς για να αποφασίζουν και όχι για να παρακολουθούν τις εξελίξεις από ασφαλή απόσταση.
Στα μεγάλα και ανοιχτά ζητήματα της κοινωνίας, εκεί όπου χρειάζονται καθαρές κουβέντες, υπάρχουν πρόσωπα που επιλέγουν τη σιωπή. Περιμένουν να δουν προς τα πού φυσά ο άνεμος, μετρούν αντιδράσεις, υπολογίζουν πολιτικό κόστος και στο τέλος εμφανίζονται με μια δήλωση τόσο προσεκτικά διατυπωμένη, ώστε κανείς να μην μπορεί να καταλάβει τι πραγματικά πιστεύουν.
Πολιτικά έξυπνο; Ίσως για λίγο. Πολιτικά αποτελεσματικό; Όλο και λιγότερο. Γιατί η κοινωνία έχει αρχίσει να καταλαβαίνει πολύ καλά τη διαφορά ανάμεσα στη θεσμική υπευθυνότητα και στην πολιτική ουδετερότητα που επιβάλλει ο φόβος του κόστους και κυρίως καταλαβαίνει ποιος βρίσκεται μπροστά όταν υπάρχει ένα δύσκολο ζήτημα και ποιος εξαφανίζεται μέχρι να περάσει η μπόρα.
Η πολιτική επιβίωση δεν μπορεί να αποτελεί το μοναδικό πρόγραμμα ενός αιρετού. Ούτε γίνεται κάθε δύσκολη απόφαση να μετατρέπεται σε άσκηση ισορροπιών με μοναδικό ερώτημα “πόσες ψήφους θα χάσω;”.
Κάποια στιγμή πρέπει να υπάρχει και το “τι πιστεύω”, “τι προτείνω” και “ποια λύση θεωρώ σωστή”.
Βεβαίως, η τακτική της αποφυγής μπορεί να προσφέρει προσωρινή προστασία. Μπορεί να διατηρεί γέφυρες, να αποφεύγει αντιπαλότητες και να αφήνει όλες τις πόρτες ανοιχτές. Αλλά για πόσο ακόμα;
Οι πολίτες γίνονται περισσότερο απαιτητικοί και λιγότερο ανεκτικοί απέναντι στην πολιτική ασάφεια και όταν έρθει η ώρα της κάλπης, ίσως κάποιοι ανακαλύψουν ότι το να μη δυσαρεστείς κανέναν δε σημαίνει απαραίτητα ότι έχεις πείσει κάποιον. Γιατί τελικά και η σιωπή είναι θέση και πολλές φορές είναι η θέση που θυμάται περισσότερο η κοινωνία.
