Ενώ ο πόλεμος ΗΠΑ-Ισραήλ κατά του Ιράν έχει αποκρυσταλλώσει τις υπάρχουσες διαιρέσεις μεταξύ των χωρών του Κόλπου, αυτές ενώθηκαν και δοκιμάζουν νέα μοντέλα ασφαλείας, καθώς το τρέχον μοντέλο των αμερικανικών βάσεων στην περιοχή με αντάλλαγμα την ασφάλεια έχει δοκιμαστεί υπό πίεση και δεν απέδωσε αυτά που υπέγραψαν τα κράτη.
Ταυτόχρονα, η πραγματικότητα έρχεται να αποδώσει ένα εξίσου δυσοίωνο και ασαφές μέλλον παγκοσμίως, ειδικότερα όταν ηχούν στα αφτιά μας οι αρχικές πεποιθήσεις του Αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ κατά την εκκίνηση του πολέμου κατά του Ιράν, όπου και τον χαρακτήρισε «εκστρατεία» που θα διαρκούσε μόλις λίγες εβδομάδες. Έξι μήνες αργότερα, η σύγκρουση έχει γίνει ένας εφιάλτης δίχως ημέρωμα. Ένας ατέρμονος κύκλος φόβου και οδύνης, όπου όλοι οι εμπλεκόμενοι αναζητούν μια χαραμάδα φωτός, μα καμία ουσιώδης έξοδος δε διακρίνεται προς το παρόν στον ορίζοντα, επηρεάζοντας δε τους άμεσα αλλά και πιο... μακρινά... εμπλεκόμενους.
Αποδείχθηκε καταστροφική για τον ιρανικό λαό, για τα εκατομμύρια των ανθρώπων που ζουν σε άλλα μέρη της Μέσης Ανατολής, καθώς και για τους καταναλωτές ανά τον κόσμο, που έρχονται αντιμέτωποι με το αυξημένο κόστος σε υλικά αγαθά, αλλά πρωτίστως... στη βενζίνη και το πετρέλαιο, με τα Στενά του Ορμούζ να παραμένουν κλειστά, τον ναυτικό αποκλεισμό να βρίσκεται σε πλήρη εφαρμογή και τις διπλωματικές προσπάθειες να βαλτώνουν στον βωμό της υπερίσχυσης και των επιδιώξεων.
Παρ’ όλα αυτά, οι πολεμικοί στόχοι του Τραμπ παραμένουν ανεκπλήρωτοι, παρόλο που τα ζητούμενα μεταβάλλονται συνεχώς: από την αρχική απαίτηση για πλήρη συνθηκολόγηση του Ιράν, αλλαγή καθεστώτος και εγκατάλειψη των πυρηνικών φιλοδοξιών της Ισλαμικής Δημοκρατίας, φτάσαμε πιο πρόσφατα στην απλή απαίτηση για επαναλειτουργία των Στενών του Ορμούζ και ανάσχεση του πυρηνικού προγράμματος της Τεχεράνης.
Και το τέλος του πολέμου; Εμφανώς αφανές.
