Βαρέθηκε τόσο η επικαιρότητα να μιλάει για την αναμενόμενη, προφητευμένη, μελιστάλακτη Διεθνή Εμποροπανήγυρη της Θεσσαλονίκης, που ο πολιτικός διάλογος έχει ξεφύγει, κατρακυλώντας κατευθείαν στις εκλογές, όποτε κι αν αυτές γίνουν.
Γιατί τι άλλο χαρακτηρίζει την πολιτική σκηνή της χώρας από το “πάμε και βλέπουμε”, ή αντίστοιχα “πάμε κι όπου βγει”, ή αντιστρόφως ανάλογα “πάμε να τελειώνουμε”. Η πολιτική κουλτούρα της χώρας ανέκαθεν υπήρξε πλήρως και αδιάλλακτα παθητική, ενώ εν έτει 2026 δεν έχουν αλλάξει και πολλά, δικαιολογημένα βεβαίως καθώς το εκλογικό σώμα έχει “πασχίσει”, έχει κουραστεί και αναμένει απλά την κάλπη να ανοίξει και να κλείσει. Αυτό το φαινόμενο είναι το decision fatigue που λένε οι Άγγλοι, ένας όρος που περιγράφει το φαινόμενο κατά το οποίο η ποιότητα των αποφάσεων επιδεινώνεται καθώς ένα άτομο παίρνει επαναλαμβανόμενες αποφάσεις.
“Κουρασμένη” και η κάλπη
Να πούμε λοιπόν τα δέοντα: όσο το Μαξίμου “φυσάει και ξεφυσάει” για το ότι ο Αλέξης Τσίπρας θα παρουσιάσει το πολιτικό του πρόγραμμα πριν από τον Κυριάκο Μητσοτάκη, το «σκάνδαλο 70 ετών» για το οποίο κάνουν λόγο οι κυβερνητικοί εκπρόσωποι δεν ηχεί τόσο σημαντικό στο “αφτί” του μέσου Έλληνα. Αντίστοιχα, όταν ο Αλέξης Τσίπρας έκανε λόγο στη χθεσινή του συνεδρίαση με τους τομεάρχες της ΕΛΑΣ για το ποιος είναι ο “μόνος” του αντίπαλος, δη η Νέα Δημοκρατία, ούτε αυτό σόκαρε όσο θα έπρεπε να σοκάρει. Πράγματι, τίποτα στην πολιτική σκηνή δεν εκπλήσσει όσο οι δρώντες της Βουλής περιμένουν να εκπλήσσει. Η λέξη “σκάνδαλο” ενόψει ΔΕΘ δεν έχει τη βαρύτητα που είχε κάποτε, την ώρα που έχει χάσει το νόημά της, καθώς αντιπολίτευση και κυβέρνηση την... πετούν ο ένας στον άλλο κάθε μέρα που βρίσκεται κανείς στα έδρανα. Πώς να ενδιαφερθεί λοιπόν ο μέσος Έλληνας για τα ελληνικά πολιτικά, όταν όλα φαίνονται μικρότητες μπροστά στον πραγματικό κίνδυνο που βρίσκεται μέσα σε κάθε σπίτι;
Μολονότι όλα τα κόμματα έχουν τοποθετηθεί στο ζήτημα της ακρίβειας, από εκείνα που “κάθονται” στα έδρανα μέχρι εκείνα που προσπαθούν να περάσουν το κατώφλι της αίθουσας της Ολομέλειας, κι όμως κανένα δεν έχει καταφέρει να δώσει μια ανακουφιστική απάντηση στο εκλογικό σώμα. Διότι, κακά τα ψέματα, αυτό προσδοκά η πλειοψηφία του ελληνικού λαού... ανακούφιση.
Αναμένοντας ανακούφιση
Όχι ανάπτυξη, όχι επενδύσεις, ούτε έστω κίνητρο για να συνεχίσει στον σημερινό ρυθμό. Ανακούφιση ψάχνει ο μέσος Έλληνας από μία δικομματική μάχη δεκαετιών. Διότι ξανά πέφτουμε πίσω στον δικομματισμό: Η ΕΛΑΣ του Αλέξη Τσίπρα έγινε ο ΣΥΡΙΖΑ απέναντι στη Ν.Δ. ξανά, παίρνοντας τη θέση που ξεκίνησε το ΠΑΣΟΚ για τρίτη φορά με διαφορετικό όνομα. Δικομματισμός λοιπόν ξανά, αγαπητοί αναγνώστες, καθώς όπως είπε ο κ. Τσίπρας στις χθεσινές του δηλώσεις, «η κυβέρνηση της Ν.Δ. και του Μητσοτάκη είναι ο μόνος αντίπαλος της ΕΛΑΣ, που είναι η μόνη υπεύθυνη για τα τραύματα στην οικονομία και την κοινωνία τα τελευταία χρόνια».
Η επιλογή στη φρασεολογία εδώ είναι συγκεκριμένη και επικοινωνιακά στοχευμένη: για «τραύματα» κάνει λόγο ο πρόεδρος της ΕΛΑΣ, και έχει δίκιο. Τραυματισμένη και κουρασμένη είναι η ψήφος του μέσου Έλληνα, το διαπιστώσαμε παραπάνω. Είναι όμως αρκετό να το αναγνωρίσει κανείς αυτό; Διότι, πέραν του τι αναγνωρίζουν οι πολιτικοί, δε φαίνεται να “παίζει ψηλά” στη ροή της επικαιρότητας το τι θα κάνουν για τον απολογισμό των πράξεών τους.
Αυτό που είπε ο κ. Τσίπρας στα 18 λεπτά της παρέμβασής του ανάμεσα στους τομεάρχες του ήταν το εξής: «Ένα Σχέδιο Εθνικής Ανασυγκρότησης που συνοψίζεται στο τρίπτυχο: Να παράγουμε περισσότερα, να μοιράζουμε δικαιότερα, να ζούμε καλύτερα. Και ένα νέο μοντέλο άσκησης εξουσίας που συνοψίζεται στο τρίπτυχο: Έντιμη διακυβέρνηση, δίκαιη ανάπτυξη, παραγωγική ανασυγκρότηση». Βεβαίως κύριε Τσίπρα, η ερώτηση είναι: σας ακούει κανείς;
Τι ακούν οι Έλληνες;
Σύμφωνα με τις τελευταίες δημοσκοπήσεις, ένα 14,86% «ακούει» ή έστω λέει ότι «ακούει» τον κ. Τσίπρα. Αντίστοιχα, ένα 25,56% δηλώνει ότι ακούει τον κ. Μητσοτάκη, ο οποίος ξεκίνησε χθες τις περιοδείες του από τη Δυτική Μακεδονία, ίσως επειδή ήταν εκεί για τα εγκαίνια του σταθμού στο Μετρό Θεσσαλονίκης, ίσως πάλι επειδή τα “βόρεια” είναι γνωστά για τα φιλικά προς τη Ν.Δ., ή έστω προς τον συντηρητισμό, αισθήματα. «Η κυβέρνηση δεσμεύεται να φέρει ανάπτυξη και ευημερία σε κάθε γωνιά της πατρίδας», επεσήμανε στις δηλώσεις του ο κ. Μητσοτάκης, αναδεικνύοντας το όραμα και την προσπάθειά του για μια συγκροτημένη και βιώσιμη ανάπτυξη στη Βόρεια Ελλάδα, «με έργα που βελτιώνουν την καθημερινότητα και δημιουργούν υποδομές για το μέλλον, ανατρέποντας δεκαετίες στασιμότητας και παραλείψεων».
Αξίζει βέβαια να σημειωθεί ότι στη Βόρεια Ελλάδα βρίσκεται περίπου το 30% του εκλογικού σώματος και για τον λόγο αυτό επιδιώκεται η μέγιστη δυνατή συσπείρωση. Ενδεικτικό της βαρύτητας που δίνουν στη Νέα Δημοκρατία είναι ότι, για πρώτη φορά φέτος, σε καθεμία από τις Περιφερειακές Ενότητες θα βρίσκεται καθημερινά κλιμάκιο με επικεφαλής υπουργούς, αντί του μοντέλου των τελευταίων ετών, με τον γραμματέα του κόμματος, Κωνσταντίνο Κυρανάκη, να έχει καταρτίσει ένα δυναμικό πρόγραμμα, το οποίο συνδυάζει τις επισκέψεις με θετικές ειδήσεις σε μια επιχείρηση εξωστρέφειας, συνδυασμένη με έργα που είτε έχουν παραδοθεί είτε βρίσκονται σε τροχιά υλοποίησης, με σαφές χρονοδιάγραμμα και εξασφαλισμένη χρηματοδότηση.
Την ίδια ώρα, ο κ. Ανδρουλάκης κατεβαίνει εδώ στο Ηράκλειο για το ξεκίνημα της δικής του περιοδείας, καθώς ευελπιστεί να κάνει ξανά την Κρήτη “πράσινη”, και όλα αυτά, καθώς αναμένονται τα πολιτικά τους προγράμματα στη ΔΕΘ.
Η ερώτηση είναι: ακούει η Ελληνίδα και ο Έλληνας; Ή βλέπει μόνο τα πρόσωπα;
