Ο ιστορικός συμβιβασμός της Meta με τις ΗΠΑ έρχεται ως χρονική “τομή” κατά την οποία η κοινωνία επιχειρεί να επανακαθορίσει τα όρια ανάμεσα στην επιχειρηματική καινοτομία και στην ευθύνη απέναντι στους πιο ευάλωτους χρήστες της τεχνολογίας: τα παιδιά, έπειτα από έναν μαραθώνιο συζητήσεων σχετικά με την προσβασιμότητα, τις επιπτώσεις και την άκριτη διαχείριση των social media από ανηλίκους.
Η Meta συμφώνησε να καταβάλει έως 16,68 δισ. δολάρια για να διευθετήσει τις αξιώσεις 29 πολιτειών, οι οποίες την κατηγορούσαν, μεταξύ άλλων, ότι σχεδίασε το Facebook και το Instagram με χαρακτηριστικά που ενθαρρύνουν την υπερβολική χρήση από ανηλίκους και ότι συνέλεξε δεδομένα παιδιών χωρίς την απαιτούμενη γονική συναίνεση.
Το θέμα δεν είναι τα χρήματα
Το ενδιαφέρον, όμως, βρίσκεται πέρα από το ποσό. Για μια εταιρεία του μεγέθους της Meta, ακόμη και δισεκατομμύρια μπορούν να εγγραφούν ως ένα έκτακτο επιχειρηματικό κόστος.
Επομένως, τι ακριβώς κρίνεται σημαντικό; Επικρατέστερες είναι οι αλλαγές που καλείται να εφαρμόσει: χρονικοί περιορισμοί στη χρήση από ανηλίκους, περιορισμοί κατά τις νυχτερινές ώρες και αυστηρότερα μέτρα απέναντι σε ακατάλληλο περιεχόμενο. Με άλλα λόγια, η συζήτηση μετακινείται από το «τι περιεχόμενο επιτρέπεται» στο «πώς είναι σχεδιασμένη η ίδια η πλατφόρμα».
Η ουσία των παρεμβάσεων
Και εδώ βρίσκεται η ουσία. Οι αλγόριθμοι των κοινωνικών δικτύων δεν είναι ουδέτεροι παρατηρητές των προτιμήσεών μας, αλλά λειτουργούν ως ένα είδους “συσπειρωτικής αντίδρασης”, καθότι είναι μηχανισμοί βελτιστοποίησης της προσοχής.
Επομένως, όσο περισσότερο μένει ο χρήστης στην οθόνη, τόσο περισσότερες είναι οι δυνατότητες προβολής διαφημίσεων και συλλογής δεδομένων.
Και εδώ ακριβώς τοποθετείται και το κρίσιμο ερώτημα: Όταν όμως ο χρήστης είναι δεκατριών ή δεκαπέντε ετών, μπορούμε να εφαρμόζουμε τους ίδιους κανόνες; Η υπόθεση δείχνει ότι σταδιακά η απάντηση γίνεται “όχι”.
Οι αντιφάσεις των... ομολόγων “ανασφάλειας”
Ακόμη πιο αποκαλυπτική είναι η αντίδραση των αγορών: η μετοχή της Meta ενισχύθηκε μετά την ανακοίνωση του συμβιβασμού. Οι επενδυτές φαίνεται να προτίμησαν ένα μεγάλο αλλά μετρήσιμο κόστος από την αβεβαιότητα μιας δικαστικής απόφασης δυνητικά πολύ ακριβότερης.
Αυτό ακριβώς αποτελεί και την αντίφαση της υπόθεσης. Εκεί όπου οι γονείς βλέπουν ένα ζήτημα ψυχικής υγείας και προστασίας των παιδιών, οι αγορές βλέπουν νομικό κίνδυνο και προβλεψιμότητα κερδών.
