Η διαπίστωση ότι «ο τουρισμός νοσεί στη βάση του» δεν είναι κάτι νέο, την έχουν κάνει και πολλοί άλλοι πριν από εμάς. Η λεγόμενη “βαριά βιομηχανία της Ελλάδας”, που για την Κρήτη είναι εξαιρετικά σημαντική για την οικονομία της (καθώς ο πρωτογενής τομέας κάπου έχει χαθεί μεταξύ των ΟΠΕΚΕΠΕδων και των ευρωπαϊκών οδηγιών και αναγκών), αντιμετωπίζει δομικά προβλήματα τα οποία είναι δισεπίλυτα, παρά τις επενδύσεις δισεκατομμυρίων που γίνονται κάθε χρόνο σε νέες μονάδες 4 και 5 αστέρων και τα ποσά που ξοδεύονται αφειδώς για να έρχεται περισσότερος κόσμος εδώ.
Και το βασικότερο πρόβλημα έχει να κάνει με την κινητήριο δύναμη του τουρισμού, που δεν είναι οι πολυτελείς εγκαταστάσεις και τα αστεράτα θέρετρα, είναι οι εργαζόμενοί του.
Δε βρίσκουν εργαζόμενους
Μόνιμη είναι η γκρίνια τα τελευταία χρόνια (τουλάχιστον μία δεκαετία) από τους ξενοδόχους, οι μισοί και βάλε (το 55% για την ακρίβεια) των οποίων δηλώνουν ότι δεν μπορούν να στελεχώσουν πλήρως τις επιχειρήσεις τους, διότι δε βρίσκουν εργαζόμενους. Αν κάποιος είχε κατέβει από τον Άρη ή τον Πλούτωνα, θα είχε εκπλαγεί που σε μια χώρα που έχει ακόμη σχετικά υψηλή ανεργία (στα πολύ ψηλά μονοψήφια παίζει) δε βρίσκονται εργαζόμενοι για να δουλέψουν στα ξενοδοχεία, τις ταβέρνες, τα εστιατόρια, τα μπαρ κ.λπ.
Αλλά κάποιος που ζει στη γη και ιδιαίτερα κάποιος που γνωρίζει τι ακριβώς συμβαίνει στα ξενοδοχεία και τα λοιπά ευαγή ιδρύματα αυτά, δεν εκπλήσσεται καθόλου. Αντίθετα, κουνά συγκαταβατικά το κεφάλι μουρμουρίζοντας «ε, φυσικά και δεν έρχονται».
Στυγνή εκμετάλλευση
Ανέκαθεν η τουριστική βιομηχανία στηριζόταν στη στυγνή εκμετάλλευση των εργαζομένων. Όχι για «μια μικρή μειοψηφία ξενοδόχων» που γράφουμε συνήθως για να μην τους... κακοκαρδίσουμε, για τη μεγάλη πλειοψηφία αυτών. Οι αρκετές εξαιρέσεις απλώς επιβεβαιώνουν τον κανόνα και κάνουν πολύ πιο προφανή την εκμετάλλευση που βιώνει η πλειοψηφία των εργαζομένων στον κλάδο.
80.000 τα κενά
Διαβάζουμε στο news247.gr ότι το μέλλον του ελληνικού επισιτισμού και τουρισμού περιγράφεται ως ζοφερό, σύμφωνα με τον πρόεδρο της ΠΟΕΕΤ, Γιώργο Χότζογλου.
Ο κ. Χότζογλου, μιλώντας στην εκπομπή “Ώρα Ελλάδος” του Open, ενημέρωσε ότι «έχουμε παγιωθεί στις περίπου 80.000 κενές θέσεις εργασίας, σε εστίαση και τουρισμό.
Αυτές οι κενές θέσεις εργασίας δημιουργήθηκαν από τις κακές συνθήκες εργασίας, τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης και την εγκατάλειψη που ζουν οι εργαζόμενοι τους χειμερινούς μήνες, μιας και το ταμείο ανεργίας παραμένει καθηλωμένο με μνημονιακό νόμο από το 2013, μόλις στους 3 μήνες».
Χειροτερεύει η κατάσταση
Και ο κ. Χότζογλου συνεχίζει ακάθεκτος (τα ’χουμε γράψει κι εμείς, αφού οι καταγγελίες των ενώσεων ξενοδοχοϋπαλλήλων είναι και φέτος συνεχείς):
«Φέτος το καλοκαίρι διαπιστώνουμε μια ανομία που δεν είχαμε γνωρίσει τα προηγούμενα χρόνια. Ο καθένας κάνει ό,τι θέλει, πληρώνει όπως θέλει, όποτε θέλει, παρόλο που ο κλάδος και του τουρισμού και του επισιτισμού διέπονται από κλαδικές συλλογικές συμβάσεις εργασίας που έχουν κηρυχθεί υποχρεωτικές και είναι εν ισχύι».
Το ανέκδοτο της ψηφιακής κάρτας εργασίας
Το υπουργείο Εργασίας πρότεινε πως η ψηφιακή κάρτα εργασίας, που εφαρμόζεται φέτος, θα λύσει όλα τα προβλήματα. Μάλιστα, η υπουργός Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης, Νίκη Κεραμέως, είχε πει σε συνέντευξή της πως «έχει συμβάλλει καθοριστικά στο να εξυγιανθεί η αγορά εργασίας». Κάτι που... δεν αποδεικνύεται από τα στοιχεία, ειδικά στον κλάδο του τουρισμού/επισιτισμού: Η ψηφιακή κάρτα εργασίας δεν έλυσε τελικά τα δομικά προβλήματα, όπως διατείνονται οι κυβερνώντες.
Στην πραγματικότητα, υπάρχουν εκατοντάδες καταγγελίες που αναφέρουν πως όλες τις κάρτες τις “χτυπάει” ο εργοδότης, όποτε πρέπει να το κάνει ώστε να αποφύγει τις υπερωρίες.
Άλλοι τη χτυπούν
Όπως είπε ο κ. Χότζογλου, «εμείς είμαστε υπέρμαχοι της εφαρμογής της ψηφιακής κάρτας εργασίας. Πιστεύουμε ότι είναι ο μοναδικός τρόπος για να αποτυπωθεί ο πραγματικός χρόνος, αρκεί να εφαρμόζεται σωστά.
Έχουμε παρατηρήσει το εξής: να “χτυπούν” την κάρτα οι ίδιοι οι εργοδότες κατά το δοκούν, να τη “χτυπούν” τα λογιστήρια, να τη “χτυπάει” ένας για όλους».
Επίσης, τελευταία πληθαίνουν οι καταγγελίες για κάποια “βαφτίσια”, όπως είπε ο κ. Χότζογλου.
«“Βαφτίζουν” τους εργαζόμενους ως υπεύθυνους, δηλαδή ο μάγειρας είναι υπεύθυνος κουζίνας, ο σερβιτόρος γίνεται υπεύθυνος σάλας και ούτω καθεξής. Έτσι, οι εργαζόμενοι γίνονται στελέχη και δεν είναι υποχρεωμένοι να χρησιμοποιούν ψηφιακή κάρτα εργασίας. Ή τους παραχωρούν 1% της επιχείρησης, τους “βαφτίζουν” μετόχους και έτσι πάλι δεν εφαρμόζουν την ψηφιακή κάρτα εργασίας».
Και οι ανήλικοι
Έγιναν πολλοί και σκληροί αγώνες για να σταματήσει η εργασία των ανηλίκων, αλλά στη νεοφιλελεύθερη δυστοπία μας και ιδιαίτερα στη “γαλέρα” του τουρισμού έχουμε περάσει στη φάση ραγδαίας αύξησης της ανήλικης εργασίας: Ο πρόεδρος της ΠΟΕΕΤ αποκάλυψε και ότι φέτος «έχουν εκτιναχθεί στις κατά τόπους Επιθεωρήσεις Εργασίας οι αιτήσεις άδειας εργασίας ανηλίκου. Γεννάται, ωστόσο, ένα μεγάλο ζήτημα: ο νόμος είναι σαφέστατος και αναφέρει πως ο ανήλικος δεν μπορεί να κάνει βαριές εργασίες, δεν μπορεί να δουλεύει νύχτα και σαββατοκύριακα και πρέπει πάντα να έχει δίπλα του έναν έμπειρο, να τον καθοδηγεί.
Εδώ βλέπουμε πάλι μια καταστρατήγηση του νόμου. Αν θα πάτε στα beach bars, θα τα δείτε γεμάτα με παιδιά 16, 17 χρονών να δουλεύουν “ήλιο με ήλιο” για πολύ χαμηλό ημερομίσθιο».
Κι άλλα “βαφτίσια”!
Σε αυτήν την περίπτωση, οι εργαζόμενοι “βαφτίζονται” συγγενείς του εργοδότη και η επιχείρηση ως οικογενειακή.
«Λέμε συχνά στον δημόσιο διάλογο ότι το ντόπινγκ προηγείται του αντιντόπινγκ. Δυστυχώς, βλέπουμε πολλά κόλπα για να αποφύγουμε την εργατική νομοθεσία και τις κλαδικές συλλογικές συμβάσεις εργασίας.
Αν δε διορθωθούν τα πράγματα, του χρόνου θα μιλάμε για πάνω από 100.000 θέσεις εργασίας και δε θα είμαστε σε θέση να παρέχουμε καθόλου καλές υπηρεσίες».
Και κάπως έτσι προχωρά το πράμα στη βαλκανική μας... μπανανία, με την κυβέρνηση να έχει δώσει “γη και ύδωρ” στους επιχειρηματίες για να “φέρουν την ανάπτυξη”, αλλά το μόνο τελικά που αναπτύσσεται είναι οι Offshore λογαριασμοί των εν λόγω επιχειρηματιών.
Οπότε... κάτι σάπιο υπάρχει στο βασίλειο της Δανιμαρκίας και κάποτε πρέπει να το δούμε.
