Μέσα στη γραμμή 4 του αστικού στο Ηράκλειο, αργά το βράδυ της Τρίτης, μια νεαρή κοπέλα χάνει τις αισθήσεις της. Ανοίγει τα μάτια της αρκετά μόνο για να πει στους άγνωστους γύρω της ότι έχει αναιμία και μετά σωριάζεται ξανά. Ο οδηγός του λεωφορείου σταματά το όχημα έξω από τον Άγιο Κωνσταντίνο, ενώ αμέσως καλεί το 166 για να έρθει ασθενοφόρο. Αφού δεν καταφέρνει εκείνος να βρει κάποιον να μιλήσει, οι επιβάτες του λεωφορείου προσπαθούν κι εκείνοι: η γραμμή “νεκρή” σε όσα τηλέφωνα την κάλεσαν. Επί μία ώρα συνεχίστηκε η ίδια κατάσταση, με ένα λιπόθυμο κορίτσι στο κάθισμα του λεωφορείου κι όταν κάποιος από τους επιβάτες εντέλει κατάφερε να έρθει σε επικοινωνία με το ΕΚΑΒ, από το ακουστικό ακούστηκε το εξής: «Έχουμε πιο σοβαρά περιστατικά».
Ποιος έχει την καρδιά να το πει αυτό στο κορίτσι που ίσα-ίσα είχε τις αισθήσεις της, ενώ ήταν μόνη της στο λεωφορείο, περιτριγυρισμένη από αγνώστους; Ανάμεσα στους συνεπιβάτες που προσπαθούσαν να δουν τι θα κάνουν, κάποιος αποφάσισε τελικά να καλέσει ένα ταξί, το οποίο πήγε την κοπέλα στο εφημερεύον νοσοκομείο. Κι όλα αυτά ενώ η κοπέλα βρισκόταν ημιλιπόθυμη για τουλάχιστον μιάμιση ώρα.
Είναι αδιαμφησβήτητο πως υπάρχει πληθώρα σοβαρών περιστατικών, καθώς και οι διασώστες είναι γνωστό πως εργάζονται στα όριά τους. Όμως κάποιος πρέπει να ρωτήσει: τι γίνεται σε αυτό το έρμο Ηράκλειο, όταν ένα κορίτσι χρειάζεται βοήθεια και εκείνοι που οφείλουν να βοηθήσουν είναι άφαντοι; Πόσοι άλλοι συνάνθρωποί μας έχουν βρεθεί στην ίδια θέση και μόνοι τους έχει χρειαστεί να φτάσουν στο νοσοκομείο; Αν η πόλη δεν “αντέχει” να βοηθήσει τους κατοίκους της, τότε ποιος θα το κάνει;
