Κάθε καλοκαίρι, σχεδόν μετά από κάθε μεγάλη πυρκαγιά, ακούμε την ίδια φράση από επίσημα χείλη: «Ευτυχώς δε θρηνήσαμε ανθρώπινες ζωές». Μια δήλωση που επαναλαμβάνεται τόσο συχνά, ώστε έχει καταντήσει σχεδόν αντανακλαστική. Όμως, αλήθεια, πόσο ακόμη θα την ακούμε σαν να αποτελεί επιτυχία; Γιατί η πραγματικότητα είναι διαφορετική.
Τα τελευταία χρόνια η χώρα έχει θρηνήσει ανθρώπινες ζωές. Πυροσβέστες που έπεσαν στο καθήκον, εθελοντές που έδωσαν μάχη με τις φλόγες, πολίτες που εγκλωβίστηκαν, άνθρωποι που έχασαν τα πάντα. Κάθε μεγάλη καταστροφή αφήνει πίσω της στάχτες, καμένα σπίτια, διαλυμένες περιουσίες, κατεστραμμένες καλλιέργειες και πληγωμένες τοπικές κοινωνίες. Δεν μπορεί, λοιπόν, η απουσία θυμάτων σε μία συγκεκριμένη φωτιά να παρουσιάζεται ως ο απόλυτος δείκτης επιτυχίας. Το ζητούμενο δεν είναι να σωθούν απλώς οι ζωές την τελευταία στιγμή. Το ζητούμενο είναι να μη φτάνουμε ποτέ στο σημείο να απειλούνται. Να υπάρχουν πρόληψη, αντιπυρικές ζώνες, καθαρισμοί, επαρκές προσωπικό, σύγχρονος εξοπλισμός και σχέδιο που να λειτουργεί πριν ξεσπάσει η κρίση. Η κοινωνία δε ζητά θαύματα. Ζητά να μη ζει κάθε καλοκαίρι με την αγωνία του επόμενου πύρινου μετώπου. Ζητά να μην ακούει τις ίδιες δηλώσεις, τις ίδιες υποσχέσεις και τα ίδια συμπεράσματα μετά από κάθε καταστροφή.
Η φράση «ευτυχώς δε θρηνήσαμε ανθρώπινες ζωές» δεν πρέπει να χρησιμοποιείται ως άλλοθι. Γιατί πίσω από αυτήν κρύβονται πολλές φορές ανεπάρκειες που δε διορθώθηκαν ποτέ. Η επιτυχία δεν είναι να αποφεύγεται ο τραγικός απολογισμός την τελευταία στιγμή. Η πραγματική επιτυχία είναι να προστατεύονται άνθρωποι, περιβάλλον και περιουσίες, ώστε να μη χρειάζεται κάθε χρόνο να επαναλαμβάνουμε την ίδια κουρασμένη και πικρή “καραμέλα”. Μόνο που και φέτος θρηνήσαμε ανθρώπινες ζωές. Αλήθεια, πόσο ακόμα;
