Παλιές «καλές» εποχές ζητούσε η κοινωνία, καινούργιες κακές ζει, καθώς τα δεδομένα της σύγχρονης Ελλάδας θυμίζουν περισσότερο Ελλάδα του ’50 παρά του 21ου αιώνα. Σε νυφοπάζαρο έχει εξελιχθεί η ζωή στις πόλεις, για το μεγαλύτερο κομμάτι του πληθυσμού δηλαδή, όχι επειδή είναι το πρέπον, εν έτει 2026 είναι θέμα επιβίωσης η συγκατοίκηση. «Ένας μισθός» για να στήσει σπίτι δε φτάνει και τα νούμερα πλέον παίζονται στο ποιος μπορεί να “ζευγαρώσει” γρηγορότερα. “Κύκλος” εντέλει η ιστορία, καθώς, αγαπητοί αναγνώστες, μας παίζει παιχνίδια: σε αντίθεση με τη δεκαετία του 1950, η ανάγκη για “γάμο” επηρεάζει και τα δύο φύλα ισάξια. Πλέον δεν είναι οι γυναίκες μόνο καθηλωμένες στο σπίτι χωρίς τη θέλησή τους, είναι όλοι οι ανεξαρτήτως φύλου εργαζόμενοι που δε βρίσκουν δουλειά. Ακόμη και αυτοί που δουλεύουν βέβαια, αδύνατο είναι να μείνουν μόνοι τους, καθώς, όπως επισημαίνεται, ο «ένας μισθός δε φτάνει».
Κάποιος να το παρουσιάσει για λύση στο Δημογραφικό
Η νέα έρευνα της πλατφόρμας Tradingpedia για το κόστος διαβίωσης σε 37 ευρωπαϊκές χώρες έγινε η έμπνευση ή μάλλον το τεκμήριο γι’ αυτό το σχολιαστικό κομμάτι της επικαιρότητας. Επισημαίνεται πως η μελέτη, που βασίζεται σε στοιχεία της Numbeo και του Cost of Living Index της Expatistan, συγκρίνει τα βασικά μηνιαία έξοδα ενός εργένη με τον μέσο καθαρό μισθό κάθε χώρας, επικεντρωμένη στα αστικά κέντρα. Σύμφωνα με τα ευρήματα, τα βασικά μηνιαία έξοδα ενός ανύπαντρου κατοίκου - εδώ δίνεται το παράδειγμα της Αθήνας - ανέρχονται σε 1.151 ευρώ, ποσό που αντιστοιχεί σχεδόν στο σύνολο του μέσου μηνιαίου μισθού της πόλης, ο οποίος διαμορφώνεται στα 1.157 ευρώ. Πρακτικά, ο μέσος εργαζόμενος ξοδεύει σχεδόν το 100% του εισοδήματός του μόνο για να καλύψει τα απολύτως απαραίτητα, χωρίς περιθώριο αποταμίευσης.
Όταν ο μισθός πάει στα απαραίτητα, αναγκαστικά αρχίζουν τα “προκαταρτικά”
Άρα πού καταλήγουμε; Με τον έναν μισθό του μήνα να “εξαϋλώνεται” για τους εργένηδες, οι συνθήκες τούς πιέζουν να βρουν ζευγάρι. Είτε με τα δεσμά του γάμου, με σύμφωνο συμβίωσης, με απλή συγκατοίκηση, κάπως τέλος πάντων να ενωθούν τα εισοδήματά τους μήπως και μπορούν να ζήσουν, πέραν του ενοικίου. Στα αφτιά του σχολιαστή ήδη ακούγεται το εκ της Βουλής αφήγημα που ταιριάζει απίστευτα στο συγκεκριμένο φαινόμενο: «Η κατάσταση αυτή είναι προϊόν συγκεκριμένων, εκούσιων, στοχευμένων παρεμβάσεων, οι οποίες προωθούν την ελληνική οικογένεια και δίνουν λύση το Δημογραφικό». Γιατί βέβαια, αν ίσα-ίσα μπορεί ο κοσμάκης να περάσει τον μήνα, σε λίγους μήνες που θα έρθει ο χειμώνας κάπως θα πρέπει να ζεσταθεί.
