Υπάρχουν στιγμές που η πραγματικότητα σχολιάζει με τον πιο αιχμηρό τρόπο.
Ογκολογικοί ασθενείς από το Ρέθυμνο - κάποιοι μάλιστα ηλικιωμένοι - πέρασαν τη νύχτα παλεύοντας να σώσουν τα σπίτια τους από τις φλόγες. Τα ξημερώματα, αντί να ξεκουραστούν, πήραν το λεωφορείο για το ΠΑΓΝΗ, καθώς η χημειοθεραπεία δεν μπορεί να περιμένει.
Και όταν έφτασαν, άφησαν πίσω το χάος της πύρινης καταστροφής για να βρεθούν αντιμέτωποι με το... χάος του ΕΣΥ: πολύωρη αναμονή ακόμη και για την τοποθέτηση ενός φλεβοκαθετήρα, πριν ξεκινήσει η εξαντλητική διαδικασία της θεραπείας.
Δύο διαφορετικές κρίσεις, με κοινό παρονομαστή τους ίδιους ανθρώπους. Εκείνους που δεν ζητούν προνόμια, αλλά το αυτονόητο: να μη χρειάζεται να δίνουν δεύτερη μάχη, αυτή τη φορά με την αναμονή και τις ελλείψεις, όταν ήδη δίνουν τη δυσκολότερη μάχη της ζωής τους.
Το neakriti.gr έχει αναδείξει ξανά την τεράστια ταλαιπωρία και αναμονή για τους ασθενείς που υποβάλλονται σε χημειοθεραπείες (δείτε εδώ), ωστόσο... τίποτα δεν αλλάζει...
