Η Σύνοδος του ΝΑΤΟ αποτελεί για την Τουρκία μια ακόμη ευκαιρία να αναβαθμίσει τη γεωπολιτική της θέση και να αξιοποιήσει τη συγκυρία προς όφελος των στρατηγικών της επιδιώξεων, με την Άγκυρα να εμφανίζεται αποφασισμένη να διαπραγματευτεί σε πολλά επίπεδα ταυτόχρονα: από την πιθανή επιστροφή της στο πρόγραμμα των μαχητικών F-35 και τη συνεργασία για το αντιαεροπορικό σύστημα SAMP/T, μέχρι τη συμμετοχή της στη νέα αρχιτεκτονική της ευρωπαϊκής άμυνας.
Οι εξελίξεις αυτές αποδεικνύουν ότι η Τουρκία εξακολουθεί να θεωρείται από τους δυτικούς συμμάχους ένας κρίσιμος γεωστρατηγικός παράγοντας, παρά τις κατά καιρούς εντάσεις στις σχέσεις της με τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Κυνηγώντας τη γεωπολιτική αναβάθμιση
Η τουρκική διπλωματία επιχειρεί να εκμεταλλευτεί τη σημασία της χώρας στη νοτιοανατολική πτέρυγα του ΝΑΤΟ, τον ρόλο της στη Μαύρη Θάλασσα, τη Μέση Ανατολή και την Ανατολική Μεσόγειο, καθώς και τη δυνατότητά της να επηρεάζει κρίσιμες περιφερειακές εξελίξεις, με την πραγματικότητα αυτή να δημιουργεί ένα ισχυρό διαπραγματευτικό χαρτί, το οποίο φαίνεται πιο αποφασισμένη από ποτέ η Άγκυρα να αξιοποιήσει με συνέπεια, συνδέοντας διαφορετικά ζητήματα ασφαλείας και άμυνας σε ένα ενιαίο πλαίσιο διαπραγμάτευσης.
Το ζήτημα εδώ βέβαια είναι ποιος κυνηγά “τι”. Εάν κάτι αποδείχθηκε από τη χθεσινή συνάντηση, είναι ότι η Τουρκία μόνο απομονωμένη δεν είναι. Εν αντιθέσει, από πλευράς Τραμπ είδαμε χαρακτηρισμούς όπως «η πιο αξιόπιστη σύμμαχος», «τον πρόεδρο Ερντογάν τον σέβονται όλοι», «η Τουρκία είναι μια πολύ δυνατή στρατιωτικά χώρα», ενώ για το ζήτημα των F-35 ο ίδιος λακωνικός απάντησε ότι «θα το συζητούμε όλοι μαζί όσοι βρισκόμαστε σε αυτήν την αίθουσα και θα αποφασίσουμε».
Εναγκαλισμοί και τυμπανοκρουσίες
Κάτω από αυτό το εξαιρετικά θερμό πλαίσιο υποδοχής, εναγκαλισμών και τυμπανοκρουσιών, οι δικές μας τυμπανοκρουσίες αρχίζουν να βουίζουν την ανάγκη χάραξης μιας πολυπαραγοντικής στρατηγικής κουλτούρας... που δε θα βασίζεται, ανελλιπώς, στην ευχή να “πεθάνει η κατσίκα του γείτονα” για να μπορεί να “βόσκει” η δικιά μας. Διότι, εάν η Τουρκία καταφέρει να επανενταχθεί στο πρόγραμμα, τότε δική μας δουλειά θα είναι να δομήσουμε μια στρατηγική που θα διαπερνά τα αναδιαμορφωμένα πλέγματα.
Ευρώπη “φύλλο στον άνεμο”
Επιπλέον, η Ευρώπη καλείται να λάβει και αυτή τη δική της απόφαση, σε ένα έργο που η ίδια αποτελεί, όπως μεταφέρεται, κομπάρσο στην ίδια της την ιστορία... και επιτέλους να καταφέρει να αποτελέσει τις γραφειοκρατικές μάστιγες που την κάνουν να κυνηγά και όχι να διαμορφώνει τις καταστάσεις.
