Εικόνες συνωστισμού, ατελείωτες ουρές, επιβάτες ο ένας πάνω στον άλλο και δεκάδες βίντεο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης που αποτυπώνουν, για μια ακόμα φορά, μια πραγματικότητα που όλοι γνωρίζουμε αλλά κάποιοι επιμένουν να αντιμετωπίζουν σαν… έκπληξη. Το αεροδρόμιο Ηρακλείου είναι πλέον πολύ μικρό για τον τεράστιο όγκο επιβατών που καλείται να διαχειριστεί και αυτή είναι η μεγάλη αλήθεια.
Ένα αεροδρόμιο με υποδομές άλλης εποχής δέχεται σήμερα επιβατική κίνηση αντίστοιχη μεγάλων ευρωπαϊκών αεροδρομίων. Εκατομμύρια ταξιδιώτες περνούν κάθε χρόνο από το “Νίκος Καζαντζάκης”, με τους εργαζόμενους, τις αεροπορικές εταιρείες και τις υπηρεσίες να δίνουν καθημερινά μια πραγματική μάχη για να κρατήσουν το σύστημα όρθιο. Όμως υπάρχουν και όρια.
Δεν μπορείς να βάλεις δέκα ανθρώπους σε ένα δωμάτιο που χωράει πέντε και μετά να αναρωτιέσαι γιατί υπάρχει συνωστισμός. Δεν μπορείς να αυξάνεις συνεχώς τις πτήσεις, να πανηγυρίζεις για τα νέα τουριστικά ρεκόρ και την ίδια ώρα να περιμένεις από ένα αεροδρόμιο που έχει ξεπεράσει προ πολλού τις πραγματικές του δυνατότητες να λειτουργεί χωρίς προβλήματα.
Τα βίντεο που κυκλοφορούν στα social media δεν είναι δυσφήμιση. Είναι η αποτύπωση της πραγματικότητας και όσο κι αν κάποιοι ενοχλούνται από τις εικόνες, το πρόβλημα δεν λύνεται κρύβοντάς τες κάτω από το χαλί.
Η ανάγκη για τη γρήγορη ολοκλήρωση του νέου αεροδρομίου στο Καστέλι είναι πλέον κάτι περισσότερο από επιτακτική.
Η Κρήτη δεν αντέχει άλλες καθυστερήσεις, ούτε μπορεί να συνεχίσει να υποδέχεται εκατομμύρια επισκέπτες μέσα από μια πύλη εισόδου που έχει προ πολλού κορεστεί. Μέχρι να ανοίξει το Καστέλι, βέβαια, το “Νίκος Καζαντζάκης” θα συνεχίσει να σηκώνει ένα τεράστιο βάρος και αξίζουν συγχαρητήρια σε εκείνους που καθημερινά παλεύουν μέσα σε αυτές τις συνθήκες.
Αλλά ας μη γελιόμαστε. Οι εικόνες συνωστισμού είναι το καμπανάκι που χτυπά ξανά και ξανά. Το νέο αεροδρόμιο δεν είναι πολυτέλεια. Είναι ανάγκη και πλέον κάθε ημέρα καθυστέρησης μοιάζει πραγματικά χαμένη.
