Όσοι δε ζουν σε ένα συννεφάκι, μακριά από την πραγματικότητα, γνωρίζουν και αντιλαμβάνονται ότι ο λαός δεν επιλέγει πρωθυπουργό και κυβέρνηση, οι ολιγάρχες της χώρας το κάνουν. Και μάλιστα αρκούντως ξεδιάντροπα.
Το κρατάμε αυτό και πάμε στην ουσία του σχολίου. Γνώστης της πολιτικής πραγματικότητας “πίσω από τις σκηνές” και κοινωνός των μηχανισμών της εξουσίας στην Ελλάδα, μας έλεγε προ ημερών ότι το ντόπιο οικονομικό κατεστημένο, μια σοβαρή μερίδα του τέλος πάντων, έχει επιλέξει τον Τσίπρα και το νέο σχήμα του για να στηρίξει στη “μετά Μητσοτάκη εποχή”.
Οι αξιοσημείωτα υψηλές επιδόσεις της ΕΛΑΣ στα γκάλοπ και το προμοτάρισμα από ουκ ολίγα εκ των διαπλεκόμενων media επιβεβαιώνουν αυτή τη θέση.
Όχι όλο το κατεστημένο, φυσικά
Να σημειώσουμε βεβαίως, για να μην παρεξηγούμαστε, ότι δε μιλάμε για όλο το οικονομικό κατεστημένο (τους ολιγάρχες, για να το πούμε και με την κατοχυρωμένη πλέον ονομασία - αφού ακόμη και στη “Μέκκα” του καπιταλισμού, στις ΗΠΑ, έτσι τους λένε) αλλά για σημαντική μερίδα του.
Μια ακόμη σημαντικότερη μερίδα συνεχίζει να στηρίζει τον Μητσοτάκη, ο οποίος έχει κάνει πάρα πολλά γι’ αυτούς και όσο θα είναι στην εξουσία θα συνεχίζει να κάνει. Αυτόν ξέρουν, αυτόν εμπιστεύονται. Άλλωστε, είναι ό,τι πιο κοντινό σε μεγαλοαστό έχει αναδειχθεί στην κεφαλή της χώρας. Είναι... ένας απ' αυτούς.
Δεν μπορώ να ξεχάσω τη μία φράση που χρησιμοποίησε, και η οποία ανέδειξε με τον πλέον προφανή τρόπο πόσο μακριά είναι από τον απλό ελληνικό λαό και τα προβλήματά του: όταν είπε ότι «υπάρχουν άνθρωποι που είναι εξαρτημένοι (sic!) από τον μισθό τους». Ναι, ΟΛΟΙ οι εργαζόμενοι είναι εξαρτώμενοι για την επιβίωσή τους από τον μισθό τους. Αλλά πού να ξέρει ο Μητσοτάκης από εργασία, με το που τέλειωσε τις σπουδές τον έχωσαν ως μεγαλοστέλεχος βυσματικά σε μια μεγαλοδιαπλεκόμενη εταιρεία και μετά... τσουπ, στα πολιτικά έδρανα. Και έκτοτε τον σιτίζουμε εμείς, όπως και περίπου όλη την οικογένεια Μητσοτάκη.
Αυτοί τον ανέδειξαν
Άλλωστε, αυτό το κατεστημένο ανέδειξε τον Μητσοτάκη από “άγραφο” υποψήφιο, πρόεδρο της Ν.Δ. (τότε θυμάμαι όλοι οι πολιτικοί αναλυτές συμφωνούσαν ότι ίσως ακόμη και ο “λαγός” Γεωργιάδης είχε... περισσότερες πιθανότητες να αναδειχθεί πρόεδρος), σε πρωθυπουργό δύο τετραετιών, του έφτιαξε το προφίλ του “μεγάλου τιμονιέρη” και τον στηρίζει χέρια-πόδια μέσα από τα πολυάριθμα media που ελέγχει.
Και αν δεν άρχιζε να καταρρέει η Ν.Δ. κάτω από τον ορυμαγδό σκανδάλων, πρωτοφανή στην ιστορία του τόπου (αλλά και σε ολόκληρη την ευρωπαϊκή ιστορία τουλάχιστον τη μεταπολεμική), θα συνέχιζαν ομοθυμαδόν να τον στηρίζουν. Αλλά με βαριά (πολύ βαριά) καρδιά αποφάσισαν ότι είναι καιρός να πάνε σε Plan B, καθώς το μέχρι τούδε πειθήνιο και εύκολα χειραγωγούμενο εκλογικό σώμα μπορεί να κάνει καμιά αποκοτιά και είτε οδηγήσει τη χώρα σε μη κυβερνήσιμο κοινοβούλιο, είτε να αναδείξει κάναν μη ελέγξιμο πρώτο. Και μετά, τι θα κάνουν οι “κεφαλές” της χώρας, οι “άριστοι των αρίστων” που έχουν πάκο τα δισεκατομμύρια και αγοράζουν κυβερνήσεις κατά το δοκούν;
Η ασφαλής επιλογή
Οπότε... πάνε με μια ασφαλή επιλογή. Κάποιον που μπορεί να τους έκανε κάποιες τσιριμόνιες την πρώτη φορά, αλλά έκτοτε περνά τον χρόνο του διαβεβαιώνοντας ότι αυτή τη φορά θα είναι καλό παιδί και θα κάνει τη δουλειά τους δίχως πολλά-πολλά και θα συνεχίσει την πολιτική Μητσοτάκη στους βασικούς της άξονες.
Άλλωστε, παίζει ρόλο και ο αμερικανο-ισραηλινός παράγοντας, αφού ο Αλέξης ήταν εκείνος που εγκαινίασε (με εντολή των ΗΠΑ) τη “νέα εποχή” στις ελληνοϊσραηλινές σχέσεις ή τέλος πάντων βάθυνε και πλάτυνε πολύ το πρώτο άνοιγμα που είχε γίνει επί κυβέρνησης Σαμαρά.
Και η ελληνική πλουτοκρατία κάνει μπόλικες μπίζνες με το Ισραήλ, μην το ξεχνάμε αυτό (δεν έχει περάσει ούτε καν στα ψιλά των ελληνικών μίντια η είδηση ότι ελληνικά τάνκερ τροφοδοτούν τη μηχανή θανάτου του Ισραήλ, αλλά... έξω έχει βουίξει ο τόπος - ένα παράδειγμα από τα πολλά).
Η δεύτερη φορά θα είναι αλλιώς;
Να διευκρινίσουμε ότι βεβαίως σημειακά η πολιτική που θα εφαρμόσει ο Τσίπρας, εφόσον εκλεγεί, θα έχει διαφοροποιήσεις από την πολιτική Μητσοτάκη. Άλλωστε, η Ν.Δ. του Μητσοτάκη είναι η πιο ακραία νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση στην ιστορία του τόπου και ίσως η πιο ακραία νεοφιλελεύθερη στην Ευρώπη σήμερα.
Οπότε δεν είναι δύσκολο να διαφοροποιηθεί μια κυβέρνηση με τον Τσίπρα επικεφαλής έστω και “για τα μάτια”, σε σχέση με μία πολιτική που θα έκανε υπερήφανη τη Θάτσερ, η οποία αν ζούσε σήμερα θα είχε τον Μητσοτάκη ως... ήρωά της. Βεβαίως, για να κάνουμε και τον δικηγόρο του διαβόλου, τα περιθώρια για οποιαδήποτε κυβέρνηση είναι περιορισμένα.
Διότι “το κράτος έχει συνέχεια” και η πολιτική της χώρας στα περισσότερα θέματα - κυρίως στην οικονομία, που είναι η βάση των πάντων - υπαγορεύεται μέχρι κεραίας από τις Βρυξέλλες. Από το άντρο του νεοφιλελεύθερου ευρωκατεστημένου, το οποίο ωστόσο το... έχει ξεπεράσει ο Μητσοτάκης, ιδία βουλήσει και όχι επειδή του το επιβάλλουν. Γι’ αυτό και λέμε ότι υπάρχουν κάποια μικρά περιθώρια διαφοροποίησης, γιατί η κυβέρνηση Μητσοτάκη, όταν της ζητά η Ε.Ε. “10”, κάνει... 15! Και βεβαίως πολλές “μεταρρυθμίσεις” που διέλυσαν την ελληνική κοινωνία τα τελευταία 7 χρόνια είναι από δύσκολο έως αδύνατο να τις πάρει πίσω μια κυβέρνηση που δεν είναι αποφασισμένη για σοβαρές ρήξεις με το ευρωκατεστημένο.
Δεν προβλέπονται ρήξεις
Και αυτό ακριβώς είναι το σημείο όπου ο Τσίπρας έχει “κερδίσει” κάποιους από τους ολιγάρχες της χώρας: τους έχει διαβεβαιώσει με κάθε δυνατό τρόπο, ότι δε σκοπεύει να προχωρήσει σε τέτοιου είδους ρήξεις και θα πορευτεί εντός των πλαισίων της ευρωπαϊκής νομιμότητας. Βεβαίως, με την ακραία νεοφιλελεύθερη κατεύθυνση που δίνουν οι Βρυξέλλες, είναι πολύ δύσκολο για οποιαδήποτε κυβέρνηση να έχει ένα έστω περιορισμένο “φιλολαϊκό” πρόγραμμα. Διότι οι κατευθυντήριες γραμμές είναι... στον αντίποδα καθετί φιλολαϊκού.
Αλλά όσοι αρέσκονται να κυνηγούν χίμαιρες, μπορούν πάντα να ελπίζουν.
