Ψηφιακές βιτρίνες για μια κοινωνία που αδειάζει το πορτοφόλι της. Υπάρχουν στιγμές που η πολιτική επικοινωνία ξεπερνά ακόμα και τη φαντασία. Και υπάρχουν και στιγμές που η κυβέρνηση μοιάζει να ζει σε μια χώρα εντελώς διαφορετική από αυτήν που ζουν οι πολίτες. Η ακρίβεια έχει γίνει μόνιμος συγκάτοικος στα ελληνικά σπίτια.
Το ρεύμα, τα τρόφιμα, τα καύσιμα, τα ενοίκια έχουν μετατρέψει την καθημερινότητα σε αγώνα επιβίωσης. Και ενώ ο κόσμος περιμένει μέτρα ουσίας, το Μαξίμου παρουσιάζει εφαρμογές. Νέα ψηφιακή άφιξη, λοιπόν, το “PosoKanei”. Και κάπου εδώ αρχίζει το έργο.
►Διαβάστε επίσης: Βίντεο Μητσοτάκη για το «PosoKanei»: «Πριν πληρώσεις στο σούπερ μάρκετ, ξέρεις τι συμφέρει»
Ο πολίτης στο κυνήγι της προσφοράς
Ο πρωθυπουργός αναγνώρισε ότι η ακρίβεια πιέζει. Πώς να μην το αναγνωρίσει, άλλωστε; Το ακούει παντού. Από τις λαϊκές αγορές μέχρι τα καφενεία, από τις πολυκατοικίες μέχρι τις επιχειρήσεις που παλεύουν να κρατηθούν όρθιες.
Η κυβερνητική απάντηση όμως δεν ήταν η μείωση του ΦΠΑ στα βασικά αγαθά. Δεν ήταν η σύγκρουση με τα κυκλώματα αισχροκέρδειας. Δεν ήταν η ουσιαστική ενίσχυση των εισοδημάτων. Ήταν μια εφαρμογή σύγκρισης τιμών. Με λίγα λόγια, η κυβέρνηση λέει στον πολίτη: «Βρες μόνος σου τη λύση».
- Ψάξε, σύγκρινε, μέτρα, υπολόγισε, τρέξε από το ένα σούπερ-μάρκετ στο άλλο και αν στο τέλος του μήνα δε σου φτάνουν τα χρήματα, τουλάχιστον θα ξέρεις πού ήταν φθηνότερο το γάλα κατά 8 λεπτά.
Ακόμα πιο απολαυστική ήταν η αναφορά του πρωθυπουργού, ότι μέσω της εφαρμογής θα «πιεστεί η αγορά να λειτουργήσει με πραγματικό ανταγωνισμό».
Εδώ σηκώνει κανείς τα χέρια. Δηλαδή, μετά από έξι χρόνια διακυβέρνησης, ανακαλύψαμε ότι η αγορά δε λειτουργεί όπως θα έπρεπε;
Και αν δε λειτουργεί, ποιος ευθύνεται; Ο συνταξιούχος που ψάχνει προσφορές στο κινητό του ή το κράτος που υποτίθεται ότι ελέγχει τους κανόνες του παιχνιδιού;
Γιατί, αν χρειάζεται εφαρμογή για να λειτουργήσει ο ανταγωνισμός, τότε κάτι πολύ βαθύτερο δε λειτουργεί.
Το νέο εθνικό σπορ: “Σαφάρι” στα ράφια
Η εικόνα που περιγράφει η κυβέρνηση είναι σχεδόν κινηματογραφική.
Η μητέρα με τη λίστα στο χέρι να κάνει έρευνα αγοράς πριν βγει από το σπίτι.
Ο εργαζόμενος να σχεδιάζει διαδρομές μεταξύ τεσσάρων σούπερ-μάρκετ.
Ο συνταξιούχος να υπολογίζει αν αξίζει να κάψει 2 ευρώ βενζίνη για να γλιτώσει ένα ευρώ στις προσφορές. Αυτό δεν είναι πολιτική κατά της ακρίβειας. Είναι μεταφορά της ευθύνης στον καταναλωτή. Η κυβέρνηση δε λέει πλέον «θα μειώσουμε τις τιμές». Λέει «θα σας βοηθήσουμε να βρείτε πού είναι λίγο λιγότερο ακριβές». Και παρουσιάζει αυτήν την παραδοχή ως επιτυχία.
Τα τελευταία χρόνια η Ελλάδα παράγει περισσότερες πλατφόρμες από λύσεις.
Κάθε πρόβλημα αποκτά και μια εφαρμογή. Κάθε κοινωνική πίεση αποκτά και μια ψηφιακή βιτρίνα. Μόνο που ο λογαριασμός στο τέλος δεν πληρώνεται με εφαρμογές. Πληρώνεται με χρήματα. Και αυτά λείπουν απ’ όλο και περισσότερα νοικοκυριά.
Όσο οι τιμές ανεβαίνουν και τα εισοδήματα τρέχουν πίσω τους λαχανιασμένα, καμία οθόνη κινητού δεν μπορεί να κρύψει την πραγματικότητα.
Το πρόβλημα δεν είναι “πόσο κάνει”
Η κυβέρνηση ονόμασε την εφαρμογή “PosoKanei”. Ίσως όμως να διάλεξε λάθος ερώτημα. Γιατί ο κόσμος ξέρει πολύ καλά πόσο κάνουν τα προϊόντα. Το βλέπει καθημερινά στο ταμείο.
Το πραγματικό ερώτημα που ακούγεται στα σπίτια, στις παρέες και στις αγορές είναι άλλο: Πόσο ακόμη θα συνεχιστεί αυτή η κατάσταση;
Πόσο ακόμη θα βαφτίζονται οι επικοινωνιακές ασκήσεις κοινωνική πολιτική;
Και κυρίως, πόσο ακόμη πιστεύουν εκεί στο Μαξίμου ότι μπορούν να παρουσιάζουν ως λύση αυτό που οι πολίτες βιώνουν ως υπεκφυγή;
Υστερόγραφο
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης είχε πει κάποτε ότι υπάρχουν άνθρωποι που είναι «εξαρτημένοι από τον μισθό τους».
Προφανώς κάποιος πρέπει να τον ενημερώσει ότι αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι μια μικρή, ειδική κατηγορία.
Είναι η Ελλάδα. Η Ελλάδα που ξυπνά το πρωί για να δουλέψει, που πληρώνει φόρους, που μετρά τα κέρματα στο τέλος του μήνα και που δε χρειάζεται άλλη μία εφαρμογή για να καταλάβει την ακρίβεια. Την πληρώνει ήδη. Κάθε μέρα.
