Με το συμπάθιο δηλαδή, αλλά αν ο κ. Τραμπ ήταν λαϊκός τραγουδιστής, θα είχε ήδη κάνει χρυσό δίσκο με μία μόνο επιτυχία: “Έλα: η συμφωνία” και τούτο διότι μέσα σε μόλις δύο μήνες είδε 37 φορές τη συμφωνία με το Ιράν να βρίσκεται “προ των πυλών”, “σε δύο εβδομάδες”, “σχεδόν έτοιμη”, “προς οριστικοποίηση” και γενικά σε κάθε πιθανή μορφή εκτός από την πραγματική. Οριακά και ανέκδοτο με το “37 φορές σε δύο μήνες”.
Ωστόσο, για εμάς τα λαϊκά παιδιά στο μυαλό έρχεται το αθάνατο “Έλα βρε Χαραλάμπη”, μόνο που στη σύγχρονη εκδοχή ο Τραμπ δεν περιμένει τον Χαραλάμπη. Περιμένει τη συμφωνία. Της στέλνει μηνύματα, της κάνει δηλώσεις αγάπης, τη βλέπει στον ύπνο του, τη συστήνει στις αγορές, αλλά εκείνη έχει αφήσει το “διαβάστηκε” εδώ και μήνες.
«Έλα βρε Τεχεράνη, να συμφωνήσουμε», λέει ο πρόεδρος.
«Δεν τη θέλω», απαντά η Τεχεράνη.
Επανέρχεται: «Θα την πάρεις», ξαναλέει ο πρόεδρος.
«Άλλα λόγια πέστε, βρε παιδιά. Τι καμώματα είναι τούτα, με το ζόρι συμφωνία;», λέει το Ιράν, εναποθέτοντας τους όρους του... Αλλά τελικά φτάσαμε στην συμφωνία, με τα πολλά, ε;
