Η συζήτηση που έχει ανοίξει το τελευταίο διάστημα γύρω από τα ψηφοδέλτια στην Κρήτη έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Όχι μόνο λόγω των πιθανών ανακατατάξεων στον πολιτικό χάρτη, αλλά και επειδή επανέρχεται το διαχρονικό ερώτημα: τι σημαίνει πραγματικά πολιτική ανανέωση;
Παρατηρεί κανείς ότι όσο πλησιάζουν οι εκλογικές αναμετρήσεις, τόσο περισσότεροι εμφανίζονται ως “νέα πρόσωπα”, ακόμη κι αν βρίσκονται για χρόνια κοντά στην εξουσία, σε κομματικούς μηχανισμούς, σε αυτοδιοικητικές θέσεις ή σε πολιτικά γραφεία. Η αλλαγή τίτλου ή η μετακίνηση από έναν χώρο σε έναν άλλο δεν αποτελεί από μόνη της ανανέωση. Οι πολίτες της Κρήτης έχουν πλέον εμπειρία και κρίνουν πολύ πιο αυστηρά απ’ ό,τι στο παρελθόν.
Η πραγματική ανανέωση δεν έχει να κάνει με την ηλικία, ούτε με το πόσο “φρέσκο” παρουσιάζεται επικοινωνιακά ένα πρόσωπο. Έχει να κάνει με ιδέες, προτάσεις, έργο και κυρίως με την ικανότητα κάποιου να εκφράσει τις ανάγκες της κοινωνίας χωρίς να κουβαλά τις παθογένειες του χθες. Όταν ένας άνθρωπος συμμετέχει επί δεκαετίες στο ίδιο πολιτικό σύστημα, δύσκολα μπορεί να πείσει ότι αποτελεί κάτι εντελώς διαφορετικό από αυτό που ήδη γνωρίζουν οι πολίτες.
Στην Κρήτη, όπου οι προσωπικές σχέσεις και η πολιτική παρουσία έχουν βάθος χρόνου, οι ψηφοφόροι γνωρίζουν καλά ποιος είναι ποιος. Δεν αρκεί ένα νέο λογότυπο, μια διαφορετική κομματική στέγη ή μια καλοστημένη καμπάνια για να δημιουργηθεί η αίσθηση της αλλαγής. Οι πολίτες ζητούν λύσεις για την καθημερινότητα, το οδικό δίκτυο, το νερό, την υγεία, την ανάπτυξη και την ακρίβεια.
Γι’ αυτό και όσοι θεωρούν ότι η λέξη “ανανέωση” αρκεί για να εξασφαλίσει μια θέση στα ψηφοδέλτια ή ακόμη και την εκλογή τους, ίσως βρεθούν προ εκπλήξεων. Η κοινωνία φαίνεται πιο απαιτητική από ποτέ και τελικά, η ανανέωση δεν είναι σύνθημα. Είναι πράξη που πρέπει να αποδεικνύεται καθημερινά.
