Για ακόμη μία φορά, η Κρήτη βρίσκεται αντιμέτωπη με ένα πρόβλημα που δεν εμφανίστηκε ξαφνικά, ούτε προέκυψε από τη μία ημέρα στην άλλη. Το Μεταναστευτικό ήταν εδώ. Ήταν παρόν τα τελευταία χρόνια και, στην πραγματικότητα, τα τελευταία δύο χρόνια έδινε συνεχώς προειδοποιητικά σημάδια και όμως, παρά τα συνεχή ρεπορτάζ, τις καταγραφές των αφίξεων και τις εκκλήσεις των τοπικών φορέων, η αντιμετώπιση του ζητήματος παρέμεινε αποσπασματική, με αποτέλεσμα σήμερα να βλέπουμε εικόνες που δεν τιμούν κανέναν.
Το πιο ανησυχητικό δεν είναι μόνο η αύξηση των μεταναστευτικών ροών. Είναι το γεγονός ότι, μόλις η κατάσταση έφτασε στα όριά της, ξεκίνησε το γνωστό παιχνίδι της μετάθεσης ευθυνών. Η Αθήνα δείχνει προς την Τοπική Αυτοδιοίκηση, οι τοπικοί φορείς προς τα υπουργεία, οι υπηρεσίες προς την έλλειψη πόρων και όλοι μαζί αναζητούν ποιος φταίει περισσότερο. Στην πράξη όμως αυτό που βλέπουν οι πολίτες είναι ότι κανείς δεν είχε προετοιμαστεί επαρκώς.
Η αλήθεια είναι σκληρή. Η Κρήτη εδώ και μεγάλο χρονικό διάστημα καταγράφει αυξημένες αφίξεις από τη νότια θαλάσσια οδό. Οι εικόνες από τους Καλούς Λιμένες, την Αγία Γαλήνη, τη Γαύδο και την Ιεράπετρα δεν αποτελούν έκτακτο φαινόμενο. Ήταν το προμήνυμα μιας κατάστασης που εξελισσόταν σταθερά. Όσοι παρακολουθούσαν το θέμα γνώριζαν ότι αργά ή γρήγορα οι υπάρχουσες υποδομές δε θα επαρκούσαν.
Αντί λοιπόν να υπάρξει έγκαιρος σχεδιασμός, δημιουργία κατάλληλων χώρων προσωρινής φιλοξενίας και ξεκάθαρη κατανομή αρμοδιοτήτων, επιλέχθηκε η τακτική της αναμονής. Μέχρι που οι εικόνες συνωστισμού, οι αυτοσχέδιες λύσεις και οι συνθήκες που προκάλεσαν αντιδράσεις έφεραν το θέμα στο επίκεντρο της δημόσιας συζήτησης.
Το Μεταναστευτικό δεν προσφέρεται για πολιτικές αντιπαραθέσεις, ούτε για επικοινωνιακή διαχείριση. Απαιτεί σχέδιο, συνεργασία και κυρίως πρόβλεψη. Η Κρήτη δεν μπορεί να λειτουργεί κάθε φορά ως περιοχή έκτακτης ανάγκης, περιμένοντας την τελευταία στιγμή τις αποφάσεις της κεντρικής διοίκησης. Ούτε όμως η κεντρική διοίκηση μπορεί να αγνοεί τις προειδοποιήσεις που εδώ και δύο χρόνια καταγράφονται καθημερινά.
Το ζητούμενο πλέον δεν είναι να βρεθεί ο επόμενος υπεύθυνος. Το ζητούμενο είναι να μη χρειαστεί η κοινωνία να παρακολουθήσει ξανά εικόνες που εκθέτουν το νησί και αποδεικνύουν ότι, για ακόμη μία φορά, όλοι πιάστηκαν στον ύπνο.
