Κάθε πρωί και κάθε μεσημέρι χιλιάδες οδηγοί στο Ηράκλειο ζουν την ίδια ακριβώς ταλαιπωρία. Στο Γιόφυρο σχηματίζονται ουρές εκατοντάδων μέτρων, τα νεύρα χτυπούν “κόκκινο” και ο χρόνος χάνεται άσκοπα μέσα στα αυτοκίνητα.
Το ερώτημα είναι απλό: πόσο δύσκολο είναι να υπάρξει μια ουσιαστική παρέμβαση στα φανάρια και στη ρύθμιση της κυκλοφορίας; Το συγκεκριμένο σημείο αποτελεί μία από τις βασικές πύλες εισόδου και εξόδου της πόλης. Εξυπηρετεί κατοίκους από τη δυτική πλευρά του Ηρακλείου, εργαζόμενους, μαθητές, ασθενείς που κατευθύνονται προς το ΠΑΓΝΗ και χιλιάδες διερχόμενους οδηγούς.
Δεν πρόκειται για ένα πρόβλημα που εμφανίστηκε χθες. Αντίθετα, αποτελεί μια χρόνια πληγή, που κάθε χρόνο γίνεται και πιο έντονη και όμως, η εικόνα παραμένει σχεδόν ίδια. Φανάρια που συχνά δεν ανταποκρίνονται στον πραγματικό φόρτο της κυκλοφορίας, μεγάλες καθυστερήσεις και οδηγοί που αναζητούν εναλλακτικές διαδρομές μεταφέροντας το πρόβλημα σε γειτονιές και τοπικούς δρόμους.
Δε χρειάζονται θαύματα. Χρειάζεται μια σοβαρή κυκλοφοριακή μελέτη, έξυπνη διαχείριση των φωτεινών σηματοδοτών και συνεχής παρακολούθηση των δεδομένων.
Σε πολλές πόλεις εφαρμόζονται δυναμικά συστήματα, που προσαρμόζουν τους χρόνους των φαναριών ανάλογα με την κίνηση. Γιατί να μη γίνει το ίδιο και στο Ηράκλειο; Οι πολίτες δε ζητούν το ακατόρθωτο. Ζητούν να μπορούν να μετακινούνται χωρίς να χάνουν καθημερινά πολύτιμο χρόνο μέσα στο μποτιλιάρισμα.
Ο Γιόφυρος δεν μπορεί να συνεχίσει να αποτελεί συνώνυμο της ταλαιπωρίας. Αν όλοι αναγνωρίζουν το πρόβλημα, τότε ήρθε η ώρα να δούμε και τις λύσεις. Γιατί το πραγματικό ερώτημα δεν είναι πόσο δύσκολο είναι να γίνει κάτι. Είναι γιατί τόσα χρόνια δεν έχει γίνει ακόμη.
