Το μεγάλο άλλοθι της πολιτικής φθοράς ή ζώντας και πάλι τις ημέρες της μαρμότας...
Ψάχνουν τώρα οι περισσότεροι στη πολιτική κονίστρα, λέξεις για το αύριο, όχι γιατί το πιστεύουν, αλλά γιατί χωρίς αυτές δεν στήνεται αφήγημα εκλογών. Γιατί αν λείψει το μέλλον από τη συζήτηση, τότε μένει γυμνή η πραγματικότητα. Κι αυτή δεν συγχωρεί ούτε συνθήματα ούτε επικοινωνιακές ασκήσεις.
Το ερώτημα πια δεν είναι ποιος θα κερδίσει την επόμενη κάλπη. Το ερώτημα είναι αν υπάρχει σχέδιο για μια χώρα που στέκεται σε κινούμενη άμμο, σε έναν κόσμο που αλλάζει βίαια και χωρίς προειδοποίηση.
Η Ελλάδα απέναντι σε μια απειλή που όλοι γνωρίζουν και κανείς δεν αντιμετωπίζει
Η Ελλάδα παραμένει η μοναδική χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης που ζει καθημερινά με υπαρκτή απειλή στα ανατολικά της σύνορα. Και το πιο παράδοξο; Αυτή η απειλή εξοπλίζεται και ενισχύεται οικονομικά από τους ίδιους τους εταίρους της. Γερμανοί, Ισπανοί, Ιταλοί, Άγγλοι και άλλοι παριστάνουν τους συμμάχους, την ώρα που τροφοδοτούν μια κατάσταση διαρκούς αβεβαιότητας για τη χώρα.
Το παραμύθι του “προβλέψιμου συμμάχου” και των “ήρεμων νερών” ξεφούσκωσε μαζί με τις αυταπάτες μιας ολόκληρης περιόδου. Ο κόσμος γύρω αλλάζει γεωπολιτικά, οικονομικά και στρατηγικά, όμως στην Αθήνα ακόμη συζητούν λες και ζούμε στην εποχή της βεβαιότητας. Και η μεγάλη απορία παραμένει αμείλικτη: πού τοποθετείται η Ελλάδα μέσα σε αυτό το νέο ρευστό τοπίο; Ανάμεσα σε Ε.Ε. και ΗΠΑ, ανάμεσα στη Δύση και την Ανατολή, ποια είναι τελικά η εθνική στρατηγική; Υπάρχει ή απλώς πηγαίνουμε όπου φυσά ο άνεμος;
Οικονομία δύο ταχυτήτων και κοινωνία στα όριά της
Τα στοιχεία φωνάζουν, ακόμη κι αν το πολιτικό σύστημα κάνει πως δεν τα ακούει. Το 2019 τα εισοδήματα από τα κέρδη ξεπερνούσαν εκείνα της εργασίας κατά 20 δισεκατομμύρια ευρώ. Το 2025 η διαφορά εκτοξεύθηκε στα 36 δισεκατομμύρια.
Την ίδια ώρα, από τα 6,2 δισεκατομμύρια ευρώ αφορολόγητων μερισμάτων που διανέμονται αυτή την περίοδο, τα τέσσερα δισεκατομμύρια φεύγουν στο εξωτερικό. Αίμα που χάνεται από την πραγματική οικονομία, αφήνοντας πίσω ασφυξία στην αγορά και κοινωνία χωρίς ανάσες. Και μέσα σε όλα αυτά, πανηγυρίζουν για ανάπτυξη 2%, όταν με αυτούς τους ρυθμούς η χώρα θα χρειαστεί περίπου δύο δεκαετίες για να φτάσει τον μέσο ευρωπαϊκό όρο. Ο δε πληθωρισμός συνεχίζει να ροκανίζει νοικοκυριά και μικρομεσαίους, τρέχοντας 53% υψηλότερα από τον μέσο ευρωπαϊκό δείκτη, 5,2% έναντι 3,8%.
Το κοινωνικό συμβόλαιο έχει σπάσει εδώ και καιρό. Η μεγάλη πλειονότητα της κοινωνίας παλεύει καθημερινά για τα στοιχειώδη και το πολιτικό προσωπικό απαντά με επιδόματα, επικοινωνία και διαχείριση φθοράς. Καμία σοβαρή κουβέντα για το πώς θα σταματήσει να ζει στα όρια το 70% των πολιτών.
-Δημοκρατία σε κόπωση και πολιτική σε κατηφόρα
Για τη διαφθορά και την κρίση των θεσμών όλοι έχουν κάτι να πουν. Περιγραφές πολλές, διαπιστώσεις ακόμη περισσότερες. Προτάσεις όμως; Σιωπή. Ή στην καλύτερη περίπτωση γενικόλογες εξαγγελίες χωρίς αντίκρισμα. Κι έτσι το πολιτικό σκηνικό εγκλωβίζεται σε μια ατέλειωτη κλοτσοπατινάδα με το παρελθόν.
Ένα διαρκές ξεκατίνιασμα που βολεύει όσους δεν μπορούν να παράξουν μέλλον. Γιατί όταν δεν έχεις σχέδιο, ανακυκλώνεις φόβους, πάθη και εμφυλιοπολεμικά αντανακλαστικά για να κρατάς συσπειρωμένους τους απογοητευμένους και μπερδεμένους. Μόνο που η χώρα δεν αντέχει άλλο αυτή τη μικρή πολιτική. Η Ελλάδα χρειάζεται υπερβάσεις, τομές και εθνική αυτογνωσία. Κι αντί γι’ αυτά, βλέπουμε μόνο καταβάσεις. Κατηφόρες χωρίς φρένα.
