Το εθνικό μας “στρατηγικό σχέδιο” για το μεταναστευτικό στην Κρήτη θυμίζει τελικά παρτίδα κτηματομεσιτικής ρουλέτας. Το “μάτι” του κράτους έπεσε πάνω στο ερειπωμένο πρώην ΚΤΕΟ στον Καρτερό και το σύστημα αναφώνησε το δικό του «Εύρηκα!».
Με ποια πρωτόκολλα; Με ποιες προδιαγραφές υγιεινής και ασφάλειας; Με ποια μελέτη φέρουσας ικανότητας; Η απάντηση είναι ο εκκωφαντικός θόρυβος του απόλυτου τίποτα. Το μόνο κριτήριο φαίνεται να είναι πως βρέθηκε ένα άδειο κέλυφος, κατά προτίμηση με μάντρα.
Και μέσα σε αυτό το θεσμικό κενό, στήνεται ο γνωστός, θλιβερός χορός της τοπικής μικροπολιτικής. Βουλευτές, πολιτευτές και κάθε λογής παραγοντίσκοι έχουν μετατρέψει τη χωροθέτηση της δομής προσωρινής φιλοξενίας (ή μόνο “διαλογής” - μα τι λέξη κι αυτή να την χρησιμοποιούμε για ανθρώπους- όπως λένε άλλοι) μεταναστών σε τηλεπαιχνίδι, ρίχνοντας βελάκια με κλειστά μάτια στον χάρτη του νησιού. Προτείνουν παλιά στρατόπεδα, ερειπωμένες αποθήκες, στρατόπεδα ή εργοστάσια ανενεργά και εγκαταλελειμμένα με έναν και μοναδικό, άγραφο κανόνα: «μακριά από την εκλογική μας αυλή».
Είναι εξοργιστικό να διαπιστώνεις πως το 2026 η πολιτεία δεν ασκεί πολιτική διαχείρισης και ένταξης, αλλά real estate της συμφοράς. Όταν το κράτος λειτουργεί ως περιφερόμενος μεσίτης ερειπίων και οι τοπικοί άρχοντες ως ΝΙΜΒΥs (Not In My Back Yard - σε ελεύθερη απόδοση “μακριά από μας κι όπου θέλει ας είναι”), το αποτέλεσμα είναι προδιαγεγραμμένο. Δεν σχεδιάζουν δομές προσωρινής φιλοξενίας. Ψάχνουν απεγνωσμένα για νέες αποθήκες ψυχών, νομίζοντας πως αν κρύψουν το πρόβλημα κάτω από το χαλί ενός πρώην ΚΤΕΟ, αυτό θα σταματήσει να υπάρχει. Επιτελικό μπάχαλο, με σφραγίδα και υπογραφή. Κι επειδή αυτό είναι πλέον το “εθνικό μας τσιτάτο” και σε αυτή την περίπτωση, πάνε κι αν βγει…
