Εκεί που η ελληνική κοινωνία μετρά τα ψιλά στο σούπερ-μάρκετ, πληρώνει λογαριασμούς με “κομμένη την ανάσα” και βλέπει τον κατώτατο μισθό να ανεβαίνει με το σταγονόμετρο, η κυβέρνηση αποφάσισε να ανοίξει μια άλλη συζήτηση. Όχι για τους χαμηλοσυνταξιούχους, ούτε για τους εργαζόμενους που παλεύουν με την ακρίβεια. Αλλά για τις αποδοχές της ανώτατης εκκλησιαστικής ιεραρχίας.
Το επίμαχο άρθρο 56 του νομοσχεδίου, που βρίσκεται σε δημόσια διαβούλευση, έρχεται να αλλάξει τα δεδομένα στις αμοιβές των αρχιερέων της Εκκλησίας της, προκαλώντας ήδη έντονες αντιδράσεις.
Το άλμα που προκαλεί ερωτήματα
Σήμερα ένας Μητροπολίτης λαμβάνει περίπου 2.350 ευρώ μηνιαίως. Αν η διάταξη περάσει ως έχει, οι αποδοχές του θα εκτοξευθούν στα 4.673 ευρώ μικτά τον μήνα.
Με απλά λόγια, πρόκειται για αύξηση που προσεγγίζει το 100%. Την ίδια ώρα που χιλιάδες εργαζόμενοι είδαν τις δικές τους ετήσιες αυξήσεις να κινούνται σε μονοψήφια ποσοστά και να της “τρώει” ο πληθωρισμός της πραγματικότητας, για την κορυφή της εκκλησιαστικής πυραμίδας προβλέπεται σχεδόν διπλασιασμός αποδοχών. Και κάπου εδώ αρχίζει η πολιτική συζήτηση.
Η κυβέρνηση, η Εκκλησία και ένας λογαριασμός που δε βγαίνει
Η νέα ρύθμιση συνδέει τις αποδοχές Αρχιεπισκόπου και Μητροπολιτών με το 90% των συνολικών αποδοχών ενός γενικού γραμματέα υπουργείου, οι οποίες από την 1η Απριλίου 2026 διαμορφώνονται στα 5.191 ευρώ μικτά.
Έτσι, οι απολαβές Αρχιεπισκόπου, Μητροπολιτών και Τιτουλάριων Μητροπολιτών φτάνουν στα 4.671,90 ευρώ μηνιαίως, ενώ για τους Επισκόπους και Βοηθούς Επισκόπους προβλέπεται ποσό που αντιστοιχεί στο 70% αυτού του ορίου, δηλαδή περίπου 3.635 ευρώ.
Η αριθμητική είναι απλή. Η πολιτική εξήγηση είναι πιο δύσκολη. Διότι, όταν η κοινωνία πιέζεται από πληθωρισμό, αυξήσεις στα βασικά αγαθά και συνεχή συρρίκνωση της αγοραστικής δύναμης, τέτοιες πρωτοβουλίες δύσκολα περνούν απαρατήρητες.
“Αφορισμός” τέλος, ώρα για... θαύματα;
Στους διαδρόμους της δημόσιας συζήτησης δε λείπει και ο σαρκασμός.
Κάποιοι σχολιάζουν ότι, αν συνεχιστεί αυτή η πορεία, όσοι πριν από λίγα χρόνια βρίσκονταν απέναντι στην κυβερνητική πολιτική, τώρα ενδέχεται να ανακαλύψουν νέες αρετές και νέες συμπάθειες. Άλλοι θυμίζουν τις σκληρές αντιπαραθέσεις της περιόδου των εμβολιασμών και του γάμου των ομόφυλων ζευγαριών και σχολιάζουν δηκτικά πως οι παλιές συγκρούσεις ξεχνιούνται εύκολα όταν στο τραπέζι μπαίνουν γενναίες αυξήσεις. Είναι υπερβολές; Είναι πολιτική σάτιρα; Είναι λαϊκή αγανάκτηση; Ο καθένας ας βγάλει τα συμπεράσματά του.
Η μεγάλη αντίφαση
Το πιο ενδιαφέρον στοιχείο της υπόθεσης δεν είναι μόνο το ύψος των αυξήσεων. Είναι ότι η διάταξη αφορά αποκλειστικά την ανώτατη ιεραρχία και όχι τον απλό κλήρο, που καθημερινά υπηρετεί στις ενορίες της χώρας. Με άλλα λόγια, το οικονομικό “ευαγγέλιο” της ρύθμισης φαίνεται να διαβάζεται μόνο στα ανώτερα κλιμάκια. Κι αυτό είναι που πυροδοτεί ακόμη περισσότερες αντιδράσεις. Γιατί σε μια εποχή όπου οι πολίτες καλούνται να κάνουν οικονομία ακόμη και στα βασικά, η εικόνα αυξήσεων που φτάνουν το 90% και το 100% για συγκεκριμένες κατηγορίες αξιωματούχων δύσκολα μπορεί να περάσει ως μια απλή τεχνική προσαρμογή.
Το πολιτικό μήνυμα πίσω από τους αριθμούς
Οι αριθμοί έχουν τη δική τους γλώσσα. Και η γλώσσα αυτής της διάταξης λέει ότι την ώρα που η κοινωνία ζητά στήριξη, η κυβέρνηση επιλέγει να ανοίξει έναν φάκελο που προκαλεί περισσότερα ερωτήματα απ’ όσα απαντά. Το αν πρόκειται για μια θεσμική διόρθωση, για μια πολιτική επιλογή με συγκεκριμένους αποδέκτες ή για έναν προεκλογικό συμβολισμό υψηλού κόστους, θα το κρίνει τελικά η κοινή γνώμη. Γιατί στο τέλος της ημέρας, οι πολίτες δε συγκρίνουν νόμους. Συγκρίνουν λογαριασμούς.
