Με φόντο τη σημερινή ημέρα και την πανυγειονομική κινητοποίηση που έχει κηρύξει η ΠΟΕΔΗΝ, και ενώ στα νησιά και ειδικά στην Κρήτη η κοινωνία έχει πολλές φορές σταθεί πλάι στα σωματεία της Υγείας, με κοινές αγωνίες και διεκδικήσεις για ένα δημόσιο σύστημα που καταρρέει, η ανακοίνωση της ΠΟΕΔΗΝ άνοιξε νέα απρόσμενα μέτωπα και εύλογες αντιδράσεις. Γιατί άλλο η πίεση προς την κυβέρνηση για ουσιαστική ενίσχυση του ΕΣΥ κι άλλο να δείχνεις με το δάχτυλο εργαζόμενους άλλων κλάδων, που κι αυτοί μετρούν μισθούς πείνας και μήνες ανεργίας.
Η εύκολη στοχοποίηση και ο κοινωνικός αυτοματισμός
Στην ανακοίνωσή της η ΠΟΕΔΗΝ χαρακτηρίζει «αδιανόητο» το ότι φορείς των νησιών, Δήμοι και Περιφέρειες δε συμβάλλουν επαρκώς σε κίνητρα για το υγειονομικό προσωπικό, ενώ αφήνει αιχμές ακόμη και προς τις Ενώσεις Ξενοδοχοϋπαλλήλων, λέγοντας πως θα έπρεπε να προσφέρουν δωρεάν διαμονή στους υγειονομικούς.
Μόνο που εδώ γεννάται ένα σοβαρό πολιτικό και κοινωνικό ερώτημα: Από πότε η επιβίωση του ΕΣΥ γίνεται ευθύνη των χαμηλόμισθων εργαζόμενων του τουρισμού και όχι του κράτους; Το αίτημα των εργαζομένων στην Υγεία ήταν πάντα ξεκάθαρο: αυξήσεις μισθών, μαζικές προσλήψεις και γενναία κρατική χρηματοδότηση. Όχι “μπαλώματα” από τοπικούς φορείς και πολύ περισσότερο όχι μεταφορά της ευθύνης σε άλλα σωματεία εργαζομένων, που κι εκείνα δοκιμάζονται.
Και κάπου εκεί εμφανίζεται το γνώριμο έργο του κοινωνικού αυτοματισμού. Ο ένας εργαζόμενος απέναντι στον άλλο.
Ο εποχικός του τουρισμού απέναντι στον νοσηλευτή. Ο άνεργος του χειμώνα απέναντι στον εξαντλημένο υγειονομικό.
Λέει η ΠΟΕΔΗΝ: «Τον χειμώνα βρίσκονται στο ταμείο ανεργίας, με επίδομα που φτάνει τους δικούς μας μισθούς», λέγεται χαρακτηριστικά, σε μια σύγκριση που, αντί να στρέφει την οργή προς τις κυβερνητικές πολιτικές και τη χρόνια υποχρηματοδότηση του ΕΣΥ, την εκτρέπει προς άλλους χαμηλόμισθους ανθρώπους της δουλειάς.
Οι “υγειονομικές ανισότητες” χωρίς υπεύθυνους
Ακόμη μεγαλύτερη εντύπωση προκαλεί το γεγονός ότι στην αφίσα της κινητοποίησης γίνεται αναφορά στις «υγειονομικές ανισότητες που ταλαιπωρούν ασθενείς και εργαζόμενους», χωρίς όμως να κατονομάζεται ποιος τις δημιούργησε και ποιος τις συντηρεί. Λες και οι ελλείψεις προσωπικού, οι κλειστές κλινικές, οι εξαντλητικές εφημερίες και τα νοσοκομεία δύο ταχυτήτων προέκυψαν από φυσικό φαινόμενο.
Καμία αναφορά στις πολιτικές της κυβέρνησης της Ν.Δ. και όσων κυβέρνησαν πριν, που άφησαν το δημόσιο Σύστημα Υγείας να λειτουργεί στα όρια της κατάρρευσης. Καμία κουβέντα για την πολιτική ηγεσία του υπουργείου Υγείας.
Ίσως γιατί περισσεύουν οι δημόσιες φιέστες, οι κορδέλες και οι αβρότητες με τον Άδωνη Γεωργιάδη.
Οι διακομιδές δε γίνονται “για πλάκα”
Στην ίδια αφίσα υπάρχει και η αναφορά να «περιοριστούν οι διακομιδές προς Βενιζέλειο και ΠΑΓΝΗ». Μόνο που έτσι όπως διατυπώνεται, αφήνεται σχεδόν να αιωρείται πως οι διακομιδές γίνονται χωρίς λόγο ή από υπερβολή.
Η ουσία όμως είναι άλλη: Οι διακομιδές πολλαπλασιάζονται γιατί τα περιφερειακά νοσοκομεία παραμένουν υποστελεχωμένα και αποδυναμωμένα. Άρα το πραγματικό αίτημα δεν μπορεί να είναι απλώς “λιγότερες διακομιδές”.
Το πραγματικό αίτημα είναι ένα: Να στελεχωθούν πλήρως όλα τα νοσοκομεία, ώστε κανένας ασθενής να μη χρειάζεται να μεταφέρεται εκατοντάδες χιλιόμετρα για τα αυτονόητα.
