Στη συμβολή των οδών Μάχης Κρήτης και Μίνωος, η κατάσταση έχει ξεφύγει προ πολλού από την απλή κακή συνήθεια ορισμένων οδηγών. Εκεί πλέον μιλάμε για καθημερινή κατάληψη δημόσιου χώρου, για πλήρη αδιαφορία απέναντι σε πεζούς, ηλικιωμένους, γονείς με καρότσια και ανθρώπους με κινητικά προβλήματα. Η διάβαση έχει μετατραπεί σε μόνιμο πάρκινγκ και το πιο εξοργιστικό είναι πως αυτό συμβαίνει μέρα-νύχτα, μπροστά στα μάτια όλων.
Οι οδηγοί παρκάρουν πάνω στις γραμμές σαν να μην υπάρχει ΚΟΚ, σαν να μην υπάρχει πόλη, σαν να μην υπάρχει κανείς άλλος πέρα από τη δική τους ευκολία και κάπου εδώ γεννάται ένα απλό ερώτημα: άραγε υπάρχει κράτος;
Υπάρχει Δημοτική Αστυνομία; Υπάρχει Τροχαία; Ή απλώς όλοι περνούν, βλέπουν και συνεχίζουν σαν να είναι απολύτως φυσιολογικό μια διάβαση να έχει μόνιμα επάνω της δύο και τρία αυτοκίνητα; Γιατί, αν σε ένα τόσο κεντρικό σημείο δεν μπορεί να εφαρμοστεί ούτε το αυτονόητο, τότε τι ακριβώς περιμένουμε να αλλάξει στην καθημερινότητα αυτής της πόλης; Δε μιλάμε για μια στιγμιαία παράβαση λίγων λεπτών. Μιλάμε για μια μόνιμη εικόνα ανομίας που επαναλαμβάνεται καθημερινά και έχει γίνει σχεδόν... αποδεκτή. Το Ηράκλειο δεν αντέχει άλλη αδιαφορία.
Δε γίνεται να μιλάμε για βιώσιμη κινητικότητα, για πολιτισμό και ποιότητα ζωής και την ίδια ώρα ο πεζός να αναγκάζεται να κατεβαίνει στον δρόμο επειδή κάποιοι αποφάσισαν πως η διάβαση είναι ιδιωτική θέση στάθμευσης.
Κάποια στιγμή πρέπει να υπάρξει παρέμβαση ουσίας. Όχι άλλη ανοχή. Αν χρειάζεται γερανός, ας σηκώσει ο γερανός τα οχήματα. Αν χρειάζονται καθημερινοί έλεγχοι, ας γίνουν. Γιατί η εικόνα αυτή δεν προσβάλλει μόνο την πόλη. Προσβάλλει την κοινή λογική και δείχνει πως τελικά οι κανόνες ισχύουν μόνο για όσους επιλέγουν να τους σέβονται.
Μια βόλτα στη συμβολή των οδών Μάχης Κρήτης και Μίνωος θα σας πείσει...
