Η Eurovision τα κατάφερε για ακόμη μία χρονιά να αποδείξει ότι η μουσική και η τέχνη δεν έχουν καμία σχέση με τον διαγωνισμό. Όχι ότι υπήρξε κάποια ποιοτική μορφή της “τέχνης” που περιμέναμε να δούμε από τα 70 χρόνια αυτής της φαρσοκωμωδίας. Το πρόβλημα δεν είναι η θέση της Ελλάδας: ούτως ή άλλως το τραγούδι του Ακύλα δεν ήταν από καμία άποψη “προϊόν” ποιότητας, θα έλεγε κανείς αποτέλεσμα “ελευθέρας βοσκής” στην pop κουλτούρα καλώς ή κακώς. Το ζήτημα είναι “οι νικητές”.
Η τροπαιούχος Βουλγαρία βρισκόταν στην 20ή θέση των προγνωστικών πριν λάβει τα εύσημα ξαφνικά το βράδυ του Σαββάτου. Πώς έγινε αυτή η ξαφνική “άνοδος”; Αξιοσημείωτο είναι να επισημάνουμε κι εμείς ότι η συγκεκριμένη χώρα μπήκε φέτος στην Ευρωζώνη.
Στη δεύτερη θέση; Το Ισραήλ. Μπορεί κανείς να πιστέψει ότι η Βουλγαρία “εκτινάχθηκε” ξαφνικά λόγω του τραγουδιού της, αλλά το Ισραήλ; Η χώρα που έλαβε για ευνόητους λόγους το μεγαλύτερο μποϊκοτάζ στην ιστορία του διαγωνισμού; Πέντε χώρες δεν πρόβαλαν καν τον τελικό, ενώ εκατοντάδες χιλιάδες είναι εκείνοι που δεν τον είδαν καν τον διαγωνισμό.
