Η Άγκυρα δεν αρκείται πλέον στις γνωστές απειλές και στις μόνιμες γκρίζες ζώνες που εδώ και χρόνια στήνει στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο. Το νέο νομοθέτημα κατά τις αρχές Ιουνίου και ενώ αναμένεται ο Τραμπ σε Κωνσταντινούπολη για τη Σύνοδο του ΝΑΤΟ και μετά Αθήνα, που ετοιμάζεται στην Τουρκία, έρχεται να δώσει επίσημη κρατική σφραγίδα στις διεκδικήσεις της εις βάρος της Ελλάδας, μετατρέποντας τη θεωρία της “Γαλάζιας Πατρίδας” σε εργαλείο μόνιμης πίεσης και αμφισβήτησης.
Μέχρι σήμερα, το περιβόητο casus belli του 1995 λειτουργούσε ως η ανοιχτή απειλή πολέμου απέναντι στην Ελλάδα, στην περίπτωση που η Αθήνα ασκούσε το αυτονόητο και κατοχυρωμένο από το διεθνές δίκαιο δικαίωμά της για επέκταση των χωρικών υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια. Ήταν μια πολιτική και στρατηγική εκβίαση, που για δεκαετίες δηλητηριάζει τις ελληνοτουρκικές σχέσεις.
Τώρα όμως, η τουρκική ηγεσία επιχειρεί κάτι ακόμη πιο βαθύ και επικίνδυνο. Με τον νέο υπό διαμόρφωση νόμο, η Άγκυρα επιδιώκει να αποκτήσει “νομικό” οπλοστάσιο για κάθε αυθαίρετη διεκδίκησή της: από νησιά και βραχονησίδες, μέχρι ζητήματα αποστρατικοποίησης, περιοχές έρευνας και διάσωσης, θαλάσσια πάρκα και ό,τι άλλο αποφασίζει κάθε φορά ότι εξυπηρετεί τις επεκτατικές της επιδιώξεις.
Με απλά λόγια, η Τουρκία επιχειρεί να κατοχυρώσει το δικαίωμα να προκαλεί κρίση ή και σύγκρουση όχι επειδή η Ελλάδα παραβιάζει κάτι, αλλά επειδή η ίδια θεωρεί ότι θίγονται οι παράλογες αξιώσεις της. Ένα δόγμα “έτσι θέλω”, μεταμφιεσμένο σε κρατική νομοθεσία.
Κι ενώ η κατάσταση αποκτά χαρακτηριστικά πρωτοφανούς κλιμάκωσης, στην Αθήνα η κυβέρνηση συνεχίζει να μιλά με όρους καθησυχασμού και διπλωματικής νωχέλειας. Οι δημόσιες τοποθετήσεις του ΥΠ.ΕΞ. Γιώργου Γεραπετρίτη περισσότερο θυμίζουν άσκηση λεκτικής ισορροπίας παρά ξεκάθαρη εθνική γραμμή απέναντι σε μια ευθεία αμφισβήτηση κυριαρχίας.
Δεν πρόκειται για εσωτερική κατανάλωση στην Τουρκία, όπως κάποιοι σπεύδουν να ψιθυρίσουν για να χαμηλώσουν τους τόνους. Το ίδιο έλεγαν και όταν ψηφιζόταν το casus belli. Κι όμως, εκείνο παρέμεινε ενεργό και χρησιμοποιείται μέχρι σήμερα ως μόνιμη απειλή κατά της Ελλάδας.
Ο νέος νόμος για τη “Γαλάζια Πατρίδα” δε θα είναι μια απλή συμβολική διακήρυξη. Θα αποτελεί θεσμοθετημένη αμφισβήτηση της ελληνικής κυριαρχίας και των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας, με άμεσες συνέπειες όχι μόνο στις διμερείς σχέσεις, αλλά και στη συνολική σταθερότητα της περιοχής.
Και σε τέτοιες στιγμές, καμία κυβέρνηση δε δικαιούται να καλλιεργεί ψευδαισθήσεις ή να ρίχνει “στάχτη στα μάτια” της κοινωνίας μέχρι να βρεθεί η χώρα μπροστά σε νέα τετελεσμένα. Γιατί η Ιστορία έχει αποδείξει, με τραγικό τρόπο, πως όταν υποτιμώνται έγκαιρα οι απειλές, το τίμημα καταγράφεται βαρύ, από το 1922 έως την Κύπρο του 1974 και το γκριζάρισμα στα Ίμια του 1996.
