Η υπόθεση της δομής μεταναστών στο Ηράκλειο εξελίσσεται τις τελευταίες ημέρες σε ένα πραγματικό πολιτικό και διοικητικό αλαλούμ, αποκαλύπτοντας για ακόμη μία φορά πως, όταν το Μεταναστευτικό χτυπά την πόρτα της τοπικής κοινωνίας, όλοι δείχνουν να αιφνιδιάζονται, όλοι δηλώνουν άγνοια και τελικά κανείς δεν αναλαμβάνει την ευθύνη και κάπου εκεί αρχίζει το γνωστό ελληνικό έργο: διαρροές, μισόλογα, αντικρουόμενες δηλώσεις και μια κοινωνία που παρακολουθεί αποσβολωμένη.
Το βασικό ερώτημα είναι απλό: Ποιοι γνώριζαν για τον σχεδιασμό δημιουργίας ή αξιοποίησης χώρου φιλοξενίας μεταναστών στο Ηράκλειο και ποιοι όχι; Είναι δυνατόν να συζητούνται χώροι, να γίνονται επαφές και να κυκλοφορούν πληροφορίες χωρίς να υπάρχει επίσημη ενημέρωση της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, των φορέων και των πολιτών;
Ή μήπως κάποιοι ήξεραν πολύ καλά αλλά επέλεξαν τη σιωπή μέχρι να μετρήσουν το πολιτικό κόστος; Το ακόμη πιο ανησυχητικό όμως είναι πως η εικόνα που εκπέμπεται δείχνει πλήρη έλλειψη κεντρικού σχεδιασμού. Από τη μία η Αθήνα εμφανίζεται να αντιμετωπίζει το Μεταναστευτικό με λογική “βλέποντας και κάνοντας” και από την άλλη οι τοπικές κοινωνίες αισθάνονται ότι μετατρέπονται σε πεδίο πρόχειρων αποφάσεων της τελευταίας στιγμής και, όταν ξεσπούν αντιδράσεις, αρχίζει το γνωστό παιχνίδι μετάθεσης ευθυνών.
Η Κρήτη δεν μπορεί να συνεχίσει να αντιμετωπίζεται σαν ένας χώρος προσωρινής διαχείρισης ενός προβλήματος που μεγαλώνει διαρκώς.
Οι αυξημένες μεταναστευτικές ροές στην Ανατολική Μεσόγειο δεν είναι ένα περιστασιακό φαινόμενο, ούτε μια έκτακτη κρίση λίγων ημερών. Είναι μια νέα πραγματικότητα που απαιτεί σοβαρότητα, σχέδιο, υποδομές και κυρίως ειλικρίνεια απέναντι στους πολίτες.
Γιατί σήμερα στο Ηράκλειο δεν υπάρχει μόνο ανησυχία για τη δομή. Υπάρχει ένα βαθύτερο αίσθημα δυσπιστίας απέναντι στο κράτος. Ο κόσμος βλέπει μια κυβέρνηση, υπηρεσίες και τοπικούς παράγοντες να μοιάζουν ασυντόνιστοι, χωρίς σαφή γραμμή και χωρίς καθαρές απαντήσεις, και αυτό είναι ίσως πιο επικίνδυνο ακόμη και από το ίδιο το πρόβλημα. Διότι το Μεταναστευτικό δε λύνεται ούτε με επικοινωνιακές ασκήσεις ούτε με αυτοσχεδιασμούς. Λύνεται μόνο όταν κάποιος αποφασίσει να πει την αλήθεια, να αναλάβει την ευθύνη και να παρουσιάσει ένα ρεαλιστικό σχέδιο, πριν οι εξελίξεις ξεπεράσουν τους πάντες.
