Η ξύλινη διάβαση, που καθημερινά χρησιμοποιείται από δεκάδες πολίτες για περπάτημα, άθληση και πρόσβαση στη θάλασσα, έχει μετατραπεί σε μια επικίνδυνη παγίδα.
Σπασμένα ξύλα, πρόχειρες φθορές και σημεία όπου το δάπεδο έχει κυριολεκτικά ανοίξει συνθέτουν μια κατάσταση που δεν μπορεί πλέον να αντιμετωπίζεται με αδιαφορία ή προσωρινές λύσεις.
Το πρόβλημα δεν είναι αισθητικό. Είναι ζήτημα ασφάλειας. Ένα παιδί που τρέχει, ένας ηλικιωμένος που περπατά, ένας άνθρωπος που αθλείται ή κινείται βραδινές ώρες μπορεί εύκολα να τραυματιστεί σοβαρά. Η πρόληψη όμως δεν μπορεί να λειτουργεί μόνο μετά από ένα ατύχημα.
Το ερώτημα λοιπόν είναι απλό: μπορεί να αποκατασταθεί το πρόβλημα; Φυσικά και μπορεί. Το θέμα είναι αν υπάρχει η πολιτική βούληση να γίνει άμεσα και όχι όταν το ζήτημα πάρει διαστάσεις μέσα από καταγγελίες ή κάποιο δυσάρεστο περιστατικό. Γιατί οι παγίδες σε δημόσιους χώρους δεν αντιμετωπίζονται με υποσχέσεις, αλλά με έργα.
