Οι παραγωγοί βλέπουν τη χρονιά να έρχεται με σφιγμένα δόντια. Διεθνείς τιμές που κατρακυλούν και ένα σύστημα ελέγχων στα εισαγόμενα που μοιάζει με σουρωτήρι. Και την ίδια ώρα, στο ράφι, το κρέας “καίει”. Η αγορά “ξεφούσκωσε” - και μαζί της τα όνειρα. Οι εποχές που το ελληνικό σκληρό σιτάρι έπιανε τιμές της προκοπής, το 2022-2023, έχουν περάσει.
Το 2026 προσγειώνει απότομα. Η διεθνής αγορά έχει χωνέψει την κρίση, και ο μεγάλος παίκτης της Μαύρης Θάλασσας κρατάει το “τιμόνι”. Το αποτέλεσμα; Οι Έλληνες παραγωγοί καλούνται να παίξουν σε ένα γήπεδο άνισο, με κόστος παραγωγής στα ύψη και ανταγωνιστές που δουλεύουν με πολύ χαμηλότερα έξοδα. Και κάπου εκεί, το ελληνικό σιτάρι, παρά τις εξαγωγές του, μένει όμηρος μιας διεθνούς ψυχολογίας που δε συγχωρεί.
Το κρέας ως πολυτέλεια
Αν στο χωράφι η αγωνία είναι για το “πόσο θα πιάσει”, στο σπίτι το ερώτημα είναι “αν θα αγοραστεί”. Οι τιμές στο μοσχάρι και το χοιρινό τραβούν την ανηφόρα με ρυθμούς που ζαλίζουν, φτάνοντας αυξήσεις έως και 20%. Η εξήγηση; Απλή και σκληρή: λιγότερα ελληνικά ζώα, περισσότερες εισαγωγές και μάλιστα πανάκριβες. Το αποτέλεσμα μεταφράζεται σε άδεια πορτοφόλια και τραπέζια με λιγότερες επιλογές.
Εισαγωγές με... αστερίσκους
Και σαν να μην έφτανε η ακρίβεια, έρχονται και τα ευρήματα που προκαλούν ανατριχίλα. Παρτίδες εισαγόμενου κοτόπουλου από τη Βραζιλία με την άρον-άρον εφαρμογή της Mercosur που εντόπισε η ΠΟΓΕΔΥ και ο αρμόδιος ελεγκτικός μηχανισμός, και ευτυχώς επέστρεψαν από ’κει που ήρθαν, μολυσμένες με σαλμονέλα, φέρνοντας στο προσκήνιο ένα “καυτό” ερώτημα: ποιος ελέγχει πραγματικά τι φτάνει στο πιάτο μας; Οι καταγγελίες για διάτρητους ελέγχους δεν είναι πια ψίθυροι, είναι κραυγή. Και η ευρωπαϊκή πολιτική εμπορικών συμφωνιών ανοίγει διάπλατα την πόρτα σε προϊόντα αμφίβολης ποιότητας που πλασάρονται ως “φθηνές λύσεις”.
Ψηφίζουμε εμβόλια, εφαρμόζουμε σφαγή
Εδώ το πράγμα ξεφεύγει από το παράλογο και ακουμπά το οξύμωρο. Σε ευρωπαϊκό επίπεδο στηρίζεται η λύση των εμβολιασμών για ζωονόσους. Οι ευρωβουλευτές μας όλοι το ψηφίζουν. Στην Ελλάδα, στην πράξη όμως; Μαζικές θανατώσεις ζώων. Το αποτέλεσμα διπλό και καταστροφικό: λιγότερη εγχώρια παραγωγή και μεγαλύτερη εξάρτηση από εισαγωγές. Δηλαδή, ακριβότερο κρέας και μεγαλύτερος κίνδυνος για την ποιότητα.
Σε “μέγγενη” παραγωγοί και καταναλωτές
Από τη μία, το σιτάρι υποτιμάται. Από την άλλη, το κρέας απογειώνεται. Και στη μέση, ο πολίτης πληρώνει τον λογαριασμό μιας πολιτικής που μοιάζει να μην έχει ούτε πυξίδα, ούτε σχέδιο. Το ερώτημα πλέον δεν είναι αν υπάρχει πρόβλημα, είναι ποιος θα αναλάβει την ευθύνη. Γιατί επελέγη η εύκολη λύση της θανάτωσης αντί της πρόληψης; Και κυρίως, ποιος θα βάλει φρένο στην αισχροκέρδεια που μετατρέπει το βασικό αγαθό σε πολυτέλεια;
Η απάντηση δεν μπορεί να περιμένει. Γιατί η αγορά ήδη απάντησε και είναι σκληρή.
