Η επιστροφή του “The Devil Wears Prada”, είκοσι χρόνια μετά, λειτουργεί λιγότερο ως νοσταλγικό sequel και περισσότερο ως σχόλιο πάνω στη μετάλλαξη της ίδιας της βιομηχανίας που το γέννησε, εκεί όπου το νέο “Runway” δεν είναι απλώς ένα περιοδικό που παλεύει να επιβιώσει, αλλά ένα σύμβολο ενός κόσμου που αντικαταστάθηκε από την ταχύτητα, την επιφάνεια και την εμπορική μαζικότητα του fast fashion... Εκεί όπου άλλοτε κυριαρχούσε η αισθητική επιμέλεια, σήμερα υπερισχύει ο αλγόριθμος και εκεί όπου κάποτε η αίγλη της μόδας δημιουργούσε συναίσθημα, τώρα η μαζικότητα δημιουργεί μιμητισμό “The industrialization of an era”.
Η Άντυ και η Μιράντα επανέρχονται, όχι ως ίδιες φιγούρες, αλλά ως φθαρμένες εκδοχές του εαυτού τους, αναγκασμένες να επαναδιαπραγματευτούν τη σχέση εξουσίας που τις όρισε, ενώ η δυναμική τους αποκτά νέο ενδιαφέρον μέσα σε ένα περιβάλλον όπου η αυθεντία αμφισβητείται και η “σιδηρά κυρία” της μόδας δεν μπορεί πια να λειτουργεί ανεξέλεγκτα. Ένα κόκκινο φόρεμα μετά - η Μιράντα επανήλθε, αλλά όχι πλέον όπως πριν.
Και εδώ, βέβαια, το βασικό ερώτημα παραμένει καίριο: έχει θέση η υψηλή ραπτική σε μια εποχή που καταναλώνει τα πάντα γρήγορα και επιφανειακά; Η απάντηση που υπονοείται είναι αμφίσημη. Ίσως ο “διάβολος” να συνεχίζει να φοράει Prada, αλλά πλέον δεν είναι βέβαιο ότι κάποιος το προσέχει.
