Μεταγραφές χωρίς ντροπή και αποχωρήσεις με βάρος, στον χώρο της λεγόμενης προοδευτικής αντιπολίτευσης. Αποχωρεί ο Χάρης Καστανίδης από το ΠΑΣΟΚ, και το αποτύπωμα δεν κρύβεται πίσω από επικοινωνιακές κουρτίνες. Το ωραίο είναι ότι το στολίζουν με κοσμητικά, ακόμη και οι μόλις χθες ανανήψαντες!!! Την ίδια ώρα, καταφθάνουν πρόσωπα που αλλάζουν πολιτική στέγη με την ευκολία που αλλάζει κανείς σταθμό στο ραδιόφωνο. Παππάς, Θρασκιά, Φαραντούρης. Και όλα αυτά χωρίς καν τον στοιχειώδη πολιτικό συμβολισμό: να παραδώσουν τις έδρες τους. Σαν να μην τρέχει τίποτα.
Για τη Χαριλάου Τρικούπη, η αποχώρηση Καστανίδη δεν είναι απλώς μια απώλεια. Είναι ρήγμα. Και γίνεται ακόμη πιο ηχηρό απ’ όσα ο ίδιος λέει, χωρίς περιστροφές, για τον Νίκο Ανδρουλάκη. Δεν είναι εσωκομματική γκρίνια. Είναι καμπανάκι που χτυπά επίμονα. Και ύστερα έρχεται η σύγκριση. Από τη μία, ένας πολιτικός με διαδρομή και πολιτικό βάρος αποχωρεί. Από την άλλη, εισέρχονται “περιφερόμενοι” της εξουσίας, επαγγελματίες της έδρας, που μετακινούνται όχι με πυξίδα αρχών, αλλά με γνώμονα την επιβίωση. Το παράδειγμα της Θεσσαλονίκης είναι αποκαλυπτικό. Η Ράνια Θρασκιά και, κυρίως, ο Πέτρος Παππάς: μέσα σε λιγότερο από δύο χρόνια, από τον ΣΥΡΙΖΑ στο κόμμα Κασσελάκη, ως ένθερμος υποστηρικτής και κατόπιν στο ΠΑΣΟΚ, αυτή τη φορά στο πλευρό Ανδρουλάκη. Μια πολιτική διαδρομή-σπριντ, χωρίς ιδεολογικά βαρίδια. Ή, πιο σωστά, χωρίς ιδεολογία.
Και κάπου εδώ, η φράση δεν ακούγεται απλώς ως ρητορικό σχήμα. Ακούγεται ως διάγνωση: “Ώ καιροί, ώ ήθη”.
