Οι διεργασίες στον χώρο της Κεντροαριστεράς δεν είναι απλώς υπαρκτές, είναι πυκνές, ασταθείς και σε μεγάλο βαθμό ανοιχτές ως προς την τελική τους μορφή. Το βασικό χαρακτηριστικό της περιόδου είναι ο κατακερματισμός και η αναζήτηση ταυτότητας ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ, Τσίπρας και μικρότεροι σχηματισμοί κινούνται σε παράλληλες τροχιές, χωρίς ακόμη να συγκλίνουν σε ένα ενιαίο πολιτικό αφήγημα.
Μέσα σε αυτό το ρευστό τοπίο, οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι ο χώρος συνολικά παραμένει κατακερματισμένος και αδύναμος να απειλήσει την κυριαρχία της Νέας Δημοκρατίας, γεγονός που εντείνει την πίεση για συνεργασίες, αλλά και για βαθύτερη ανανέωση.
Η Κρήτη αποτελεί μια ιδιότυπη πολιτική μικρογραφία της Κεντροαριστεράς, αλλά με ισχυρότερες παραδόσεις. Ωστόσο, ακριβώς αυτή η κυριαρχία είναι και το βασικό εμπόδιο για την ανάδειξη νέων προσώπων.
Η Κρήτη δε στερείται πολιτικών στελεχών, στερείται χώρου για να αναδειχθούν. Το παραδοσιακό δίκτυο, οι ισχυρές τοπικές ισορροπίες και η πασοκογενής κουλτούρα λειτουργούν συχνά ως φίλτρο που επιτρέπει την αναπαραγωγή των ίδιων προσώπων ή κύκλων. Στο ερώτημα αν υπάρχει χώρος για νέα πρόσωπα, η απάντηση είναι ναι, αλλά υπό όρους.
Η μεγάλη πρόκληση για την Κεντροαριστερά και στην Κρήτη δεν είναι η έλλειψη προσώπων, αλλά η έλλειψη πειστικού πολιτικού σχεδίου. Αν συνεχιστεί η εσωστρέφεια και η μικροπολιτική διαχείριση, ακόμη και τα πιο φρέσκα πρόσωπα θα φθαρούν γρήγορα.
Αν όμως υπάρξει ουσιαστική ανανέωση με καθαρό πολιτικό στίγμα και υπέρβαση των παλιών διαχωρισμών, τότε η Κρήτη μπορεί να λειτουργήσει ξανά ως εργαστήριο πολιτικών εξελίξεων για όλη τη χώρα.
Με απλά λόγια, το δυναμικό υπάρχει. Το ερώτημα είναι αν θα του επιτραπεί να εκφραστεί ή αν θα χαθεί ξανά μέσα στη γνώριμη, κουραστική μικροπολιτική. Γιατί η μετακίνηση προσώπων από τον ένα χώρο στο άλλο δε λέγεται ανανέωση, αλλά ανακύκλωση και μάλιστα κακής ποιότητας.
