Το πολιτικό “θερμόμετρο” ανεβαίνει ξανά, αυτή τη φορά με φόντο τις επόμενες εθνικές αλλά και τις αυτοδιοικητικές εκλογές, που όπως όλα δείχνουν, δε θα είναι μια απλή εκλογική διαδικασία, αλλά ένα σύνθετο παιχνίδι ισορροπιών, συμμαχιών και καραμπολών. Στην Κρήτη, όπου η πολιτική έχει πάντα έντονο τοπικό χαρακτήρα και προσωπικές διαδρομές, οι διεργασίες έχουν ήδη ξεκινήσει έστω και ανεπίσημα.
Η εικόνα που διαμορφώνεται είναι γνώριμη: υποψήφιοι που περιμένουν να δουν πώς θα κινηθούν πρόσωπα- “κλειδιά”, στελέχη που κρατούν κλειστά χαρτιά μέχρι να ξεκαθαρίσει το τοπίο και παρασκηνιακές επαφές που πυκνώνουν όσο πλησιάζει ο χρόνος των αποφάσεων. Οι λεγόμενες “καραμπόλες” δεν είναι τίποτα άλλο από την αλληλεξάρτηση των επιλογών, δηλαδή μια υποψηφιότητα σε εθνικό επίπεδο μπορεί να ανοίξει ή να κλείσει δρόμους στην Αυτοδιοίκηση και το αντίστροφο. Έτσι, πολλοί επιλέγουν στάση αναμονής, επενδύοντας περισσότερο στην πολιτική επιβίωση παρά σε μια ξεκάθαρη στρατηγική.
Αυτό που προκαλεί εντύπωση είναι ότι, ενώ δημόσια κυριαρχεί η ρητορική περί ανανέωσης και νέων προσώπων, στο παρασκήνιο πρωταγωνιστούν οι ίδιες γνώριμες φιγούρες. Οι επαφές που ήδη γίνονται δεν έχουν τόσο χαρακτήρα πολιτικής πρότασης, όσο διασφάλισης ρόλων και θέσεων. Το ζητούμενο για πολλούς δεν είναι τι θα προσφέρουν, αλλά πού θα “χωρέσουν” στο επόμενο σχήμα εξουσίας.
Στην Κρήτη, αυτή η τακτική αποκτά ακόμη μεγαλύτερη ένταση λόγω της ιδιαιτερότητας του νησιού. Οι τοπικές κοινωνίες είναι μικρές, οι σχέσεις προσωπικές και η πολιτική επιρροή συχνά συνδέεται με δίκτυα και ισορροπίες χρόνων. Έτσι οι υποψήφιοι δεν κινούνται μόνο με βάση τα κόμματα, αλλά και με βάση τις τοπικές δυναμικές, τις προσωπικές σχέσεις και τις ισχυρές οικογενειακές ή επαγγελματικές διασυνδέσεις.
Ωστόσο, υπάρχει και μια άλλη ανάγνωση. Αυτή η πρόωρη κινητικότητα μπορεί να δείχνει και μια αγωνία, ότι το πολιτικό σκηνικό δεν είναι πλέον τόσο προβλέψιμο όσο παλιά. Οι πολίτες εμφανίζονται πιο επιφυλακτικοί, πιο απαιτητικοί και λιγότερο διατεθειμένοι να ακολουθήσουν γραμμές. Το αποτέλεσμα είναι ότι οι παραδοσιακές βεβαιότητες κλονίζονται και κανείς δεν μπορεί να θεωρεί τίποτα δεδομένο.
Το ερώτημα λοιπόν είναι αν όλη αυτή η κινητικότητα θα μεταφραστεί σε ουσιαστικό πολιτικό διάλογο ή αν θα περιοριστεί σε ένα ακόμα παιχνίδι τακτικισμών. Γιατί τελικά οι εκλογές, είτε εθνικές είτε αυτοδιοικητικές, δεν είναι απλώς μια μάχη προσώπων, αλλά μια ευκαιρία για κατεύθυνση και προοπτική.
Αν η συζήτηση εξαντληθεί στο ποιος θα κατέβει πού και με ποιον, τότε το αποτέλεσμα θα είναι μια επανάληψη του ίδιου έργου. Αν όμως προκύψει χώρος για ουσία, για προτάσεις και για πραγματική σύνδεση με τα προβλήματα της κοινωνίας, τότε ίσως αυτή η προεκλογική περίοδος να έχει κάτι νέο να δώσει.
Μάλιστα, στην Αυτοδιοίκηση στελέχη με σημάδια κόπωσης έχουν ξεκινήσει διερευνητικές επαφές για το πού θα “χωθούν”, μιας και ζητούμενο είναι η πολιτική επιβίωση.
Μέχρι τότε τα “κουστούμια” ράβονται, οι ρόλοι μοιράζονται και το πολιτικό σκηνικό στήνεται, με τους πολίτες να παρακολουθούν, αλλά αυτή τη φορά όχι απαραίτητα ως θεατές.
