Αν κάποιος περίμενε ανατροπές στη ΓΣΕΕ, μάλλον διάλεξε λάθος έργο. Το σενάριο ήταν γνωστό, το τέλος προβλέψιμο και οι πρωταγωνιστές... σταθεροί στις θέσεις τους.
Η “κινούμενη άμμος” τελικά δεν κατάπιε κανέναν, απλώς τους έφερε πιο κοντά. Η συμφωνία ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ, με πρόεδρο τον Γιάννη Παναγόπουλο, δεν έπεσε σαν κεραυνός εν αιθρία. Ήταν μια προαναγγελθείσα εξέλιξη, σχεδόν αναπόφευκτη, σε ένα τοπίο όπου οι ισορροπίες θυμίζουν περισσότερο διαχείριση συσχετισμών παρά ουσιαστική ανανέωση. Στα επιμέρους, το αποτέλεσμα είχε ενδιαφέρον μόνο για τους μυημένους:
Η ΠΑΣΚΕ και η ΔΑΣ (ΚΚΕ) ενισχύθηκαν ελαφρώς, η ΔΑΚΕ μέτρησε μια μικρή απώλεια, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ επέλεξε - για ακόμη μία φορά - τον δρόμο της εσωτερικής πολυφωνίας, κατεβαίνοντας διασπασμένος. Σαν να μην έφταναν αυτά, νέες “παράπλευρες” κινήσεις, όπως αυτή του Καραγεωργόπουλου, επιβεβαιώνουν ότι το συνδικαλιστικό σκηνικό παραμένει κατακερματισμένο, αλλά όχι απαραίτητα ανανεωμένο.
Το πιο ηχηρό μήνυμα, ωστόσο, δε βρίσκεται στους αριθμούς, αλλά στις επιλογές: το “επίσημο” ΠΑΣΟΚ, παρά τις αρχικές αποστάσεις και τους υψηλούς τόνους, παρά τους βρυχηθμούς Μότσιου ότι θα κατέβαινε με χωριστό ψηφοδέλτιο, τελικά επέστρεψε στην αγκαλιά της ΠΑΣΚΕ, πήρε αλλά εντός τις δύο έδρες. Στην πολιτική, άλλωστε, η πραγματικότητα έχει τον τελευταίο λόγο και συχνά ακυρώνει τις δηλώσεις.
Με δεδομένη την πάγια άρνηση του ΠΑΜΕ να συμμετάσχει σε αντιπροσωπευτικό προεδρείο, η “συνδιοίκηση” ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ ήταν μονόδρομος. Ένας γνώριμος δρόμος, που έχει περπατηθεί ξανά και ξανά, χωρίς να οδηγεί απαραίτητα σε νέους προορισμούς. Ο Γιάννης Παναγόπουλος επιστρέφει στην προεδρία, συμπληρώνοντας σχεδόν δύο δεκαετίες στο “τιμόνι”. Το ερώτημα δεν είναι πια αν θα συνεχίσει, αλλά μέχρι πότε, και κυρίως με ποιο σχέδιο.
Οι πληροφορίες λένε ότι το ενδεχόμενο μιας “ελεγχόμενης διαδοχής” παραμένει στο τραπέζι, ανάλογα με τις δικαστικές εξελίξεις.
Σε κάθε περίπτωση, η ΓΣΕΕ μοιάζει εγκλωβισμένη σε έναν κύκλο ανακύκλωσης προσώπων και συμμαχιών. Και όσο το έργο δεν αλλάζει, τόσο θα ενισχύεται η αίσθηση ότι η κρίση δεν είναι συγκυριακή, αλλά δομική.
