Αν η περίφημη συνεδρίαση της Βουλής είχε στόχο να φωτίσει την κατάσταση της χώρας, τελικά λειτούργησε ως καθρέφτης της ίδιας της πολιτικής της φθοράς. Μια συζήτηση που υποτίθεται ότι αφορούσε το “Κράτος Δικαίου” κατέληξε να αναπαράγει τις ίδιες παθογένειες που εδώ και χρόνια διαπερνούν το πολιτικό σύστημα.
Τα κόμματα, με ελάχιστες εξαιρέσεις, επιδόθηκαν σε έναν διαγωνισμό αλληλοκατηγοριών, καταγγέλλοντας το ένα τις στρεβλώσεις του άλλου, ενώ στην ουσία κινούνταν εντός του ίδιου πλαισίου ευθυνών. Η εικόνα δεν παρέπεμπε σε σύγκρουση εναλλακτικών προτάσεων, αλλά σε μια ιδιότυπη σύμπλευση στη διαχείριση της κρίσης.
Οι τόνοι ανέβηκαν, αλλά το επίπεδο κατέβηκε. Δηλώσεις που απαξιώνουν θεσμούς ή ανακυκλώνουν στερεότυπα έδωσαν τον τόνο, αποκαλύπτοντας μια ανησυχητική χαλαρότητα απέναντι στις ίδιες τις αρχές της δημοκρατίας. Όταν η κριτική εκτρέπεται σε επικοινωνιακές ατάκες και όχι σε ουσιαστική αντιπαράθεση, το αποτέλεσμα είναι προδιαγεγραμμένο: περισσότερη σύγχυση, λιγότερη λογοδοσία.
Από την πλευρά της αντιπολίτευσης, η εικόνα δεν ήταν πιο πειστική. Οι αναφορές έμειναν συχνά στην επιφάνεια, αποφεύγοντας να αγγίξουν τις βαθύτερες αιτίες των προβλημάτων. Ζητήματα όπως οι ιδιωτικοποιήσεις, η ενεργειακή πολιτική ή τραγωδίες που σημάδεψαν τη δημόσια ζωή αντιμετωπίστηκαν αποσπασματικά, χωρίς συνολικό αφήγημα ή καθαρή ευθύνη.
Το πιο ανησυχητικό στοιχείο δεν ήταν οι επιμέρους τοποθετήσεις, αλλά η συνολική αίσθηση αδράνειας. Σε μια περίοδο αβεβαιότητας και διεθνών ανακατατάξεων, το πολιτικό σύστημα δείχνει να λειτουργεί χωρίς πυξίδα, εγκλωβισμένο σε εσωτερικές αντιπαραθέσεις που δεν οδηγούν πουθενά.
Η συζήτηση για το “Κράτος Δικαίου”, με φόντο υποθέσεις που έχουν απασχολήσει έντονα την κοινή γνώμη, θα μπορούσε να αποτελέσει ευκαιρία αυτοκριτικής και θεσμικής ενίσχυσης. Αντί αυτού, περιορίστηκε σε γενικόλογες τοποθετήσεις και επιλεκτικές αναφορές.
Την ίδια στιγμή, η κυβέρνηση εμφανίζεται να κινείται με άνεση μέσα σε αυτό το περιβάλλον χαμηλών προσδοκιών, γνωρίζοντας ότι απέναντί της δεν διαμορφώνεται μια συνεκτική και αξιόπιστη εναλλακτική πρόταση.
Το συμπέρασμα;
Περισσότερο από μια κακή κοινοβουλευτική ημέρα, η χθεσινή εικόνα ανέδειξε ένα βαθύτερο πρόβλημα: ένα πολιτικό σύστημα που μοιάζει να έχει συμβιβαστεί με τον εαυτό του, αφήνοντας την κοινωνία να αναζητά απαντήσεις αλλού.
