Η χώρα που βούλιαξε... “σωσμένη”, αλλά επιπλέει όπως οι φελλοί σε ρόλους εξουσίας κάθε είδους, μορφής κι αυλής...
Κάποτε, στα χρόνια των μνημονίων, η Ελλάδα μπήκε στον γύψο με 299 δισ. δημόσιο χρέος και 250 δισ. ιδιωτικό.
Σήμερα, στο “ευλογημένο” 2026, η εικόνα θυμίζει οικονομικό εφιάλτη σε επανάληψη: 406 δισ. δημόσιο και 407 δισ. ιδιωτικό χρέος. Δηλαδή, όχι απλώς δε βγήκαμε από την κρίση, τη μετατρέψαμε σε μόνιμη κατάσταση.
Και όμως, καμία κυβέρνηση δεν τόλμησε να αλλάξει ρότα. Καμία αντιπολίτευση δε διανοήθηκε να πει μια άλλη γνώμη έστω. Ούτε μια ουσιαστική μεταρρύθμιση, ούτε ένα σχέδιο ανασυγκρότησης. Αντίθετα, η ίδια συνταγή που οδήγησε στη χρεωκοπία εφαρμόστηκε με μεγαλύτερη ένταση: περισσότερη σπατάλη, βαθύτερη διαφθορά, πιο ωμές πελατειακές σχέσεις. Το αποτέλεσμα; Ένα κράτος που λειτουργεί για λίγους και μια κοινωνία που στεγνώνει - οικονομικά, παραγωγικά, ψυχικά.
Παράδεισος για λίγους, κόλαση για τους πολλούς
Η Ελλάδα του σήμερα δεν είναι απλώς οικονομικά πιεσμένη. Είναι θεσμικά αποδιαρθρωμένη. Η πολιτική έχει ευτελιστεί, η Δικαιοσύνη αμφισβητείται, η διοίκηση καταρρέει. Οι ιδιωτικοποιήσεις χωρίς σχέδιο, τα ρουσφέτια χωρίς ντροπή και η κομματοκρατία χωρίς όρια δημιούργησαν ένα ιδιότυπο καθεστώς: ευημερία για την ολιγαρχία, επιβίωση για τον λαό.
Αν το 2010 υπήρχαν ακόμη αποθέματα αντοχής, σήμερα η χώρα μοιάζει εξαντλημένη. Χωρίς παραγωγική βάση, χωρίς ενεργειακή αυτάρκεια, χωρίς στιβαρό διοικητικό μηχανισμό. Με απλά λόγια: χωρίς δίχτυ ασφαλείας.
Ο κόσμος φλέγεται και η Ελλάδα κοιτάζει αλλού
Την ίδια στιγμή, ο πλανήτης είναι σε παρατεταμένη περίοδο γεωπολιτικής και οικονομικής αστάθειας. Οι εντάσεις στη Μέση Ανατολή, με επίκεντρο τον πόλεμο γύρω από το Ιράν, απειλούν να προκαλέσουν ενεργειακή και διατροφική κρίση παγκόσμιας κλίμακας. Οι πιο ψύχραιμοι μιλούν για επιστροφή στις κρίσεις της δεκαετίας του ’70, οι πιο απαισιόδοξοι βλέπουν σκιές του 1929. Σε ένα τέτοιο σενάριο, η Ελλάδα, ήδη τραυματισμένη, δε θα αντέξει απλώς τις πιέσεις. Θα καταρρεύσει. Γιατί δεν έχει ούτε παραγωγή, ούτε στρατηγική, ούτε σοβαρή προετοιμασία.
Η τέχνη του αποπροσανατολισμού
Και ενώ όλα αυτά συνθέτουν μια εικόνα εθνικής αγωνίας, η πολιτική σκηνή επιλέγει να ασχολείται με τα... εύκολα. Όχι γιατί είναι σημαντικά, αλλά γιατί είναι βολικά. Η δημόσια συζήτηση μετατοπίζεται τεχνηέντως από τα μεγάλα στα μικρά. Από το δημογραφικό αδιέξοδο και την οικονομική ασφυξία, σε ζητήματα όπως η χρήση των κοινωνικών δικτύων από ανηλίκους. Ξαφνικά, το TikTok και το Instagram αναγορεύονται σε εθνικά προβλήματα, την ώρα που η κοινωνία συρρικνώνεται και τα εισοδήματα εξαϋλώνονται.
Η τακτική είναι παλιά και δοκιμασμένη: όταν αποτυγχάνεις στα κρίσιμα, βαφτίζεις κρίσιμα τα ασήμαντα.
Σκάνδαλα, ακρίβεια και μια κοινωνία στο όριο
Την ίδια ώρα, η πραγματικότητα πιέζει ασφυκτικά. Σκάνδαλα, υποθέσεις που λιμνάζουν, δημόσιο χρήμα που διαχέεται χωρίς λογοδοσία. Η ακρίβεια διαβρώνει το εισόδημα, η ανασφάλεια κυριαρχεί στην καθημερινότητα και η κοινωνική συνοχή δοκιμάζεται. Κι όμως, αντί για απαντήσεις, προσφέρεται θέαμα. Αντί για λύσεις, επικοινωνιακά τεχνάσματα. Η πολιτική μετατρέπεται σε σκηνή εικονικής πραγματικότητας, όπου το πρόβλημα δεν είναι αυτό που ζεις, αλλά αυτό που σου λένε να βλέπεις.
Μια χώρα που προσποιείται ότι δεν καταλαβαίνει
Το πιο ανησυχητικό δεν είναι η κρίση. Είναι η άρνηση να την αντιμετωπίσουμε. Η Ελλάδα συνεχίζει να λειτουργεί σαν να μπορεί να επιβιώνει με δανεικά, με ψευδαισθήσεις και με επικοινωνιακές ασπιρίνες. Ανάμεσα στο τραγικό και το γελοίο, η δημόσια ζωή ακροβατεί επικίνδυνα. Και όσο η πραγματικότητα σκληραίνει, τόσο το πολιτικό σύστημα επενδύει στην αυταπάτη. Το ερώτημα δεν είναι αν έρχεται η επόμενη κρίση. Το ερώτημα είναι αν θα βρει τη χώρα όρθια ή ήδη γονατισμένη.
