Η καθημερινότητα στην Ικάρου, στο ύψος του αεροδρομίου, έχει αρχίσει να θυμίζει περισσότερο δοκιμασία αντοχών παρά μετακίνηση. Τις ώρες αιχμής, ο δρόμος μετατρέπεται σε ένα ατελείωτο πάρκινγκ, με οδηγούς εγκλωβισμένους, νεύρα τεντωμένα και την υπομονή να εξαντλείται και σαν να μην έφτανε αυτό, στο γνωστό “πορτάκι” προς τη ΣΕΑΠ, η κατάσταση με τη διάβαση πεζών αγγίζει τα όρια του παραλόγου.
Πεζοί που προσπαθούν να περάσουν απέναντι ρισκάρουν καθημερινά, την ώρα που οδηγοί είτε αδιαφορούν είτε αδυνατούν να σταματήσουν λόγω της κυκλοφοριακής συμφόρησης.
Το αποτέλεσμα; Ένα σκηνικό έντασης, με κορναρίσματα, εκνευρισμό και το κυριότερο, επικίνδυνες συνθήκες για όλους.
Μέσα σε αυτό το χάος, η πρόταση για τοποθέτηση φαναριού ακούγεται όλο και πιο έντονα. Είναι όμως αυτή η λύση;
Ή απλώς ένα “μπάλωμα” σε ένα βαθύτερο πρόβλημα; Γιατί η αλήθεια είναι ότι ένα φανάρι, αν δε συνοδευτεί από συνολικό σχεδιασμό, κινδυνεύει να επιδεινώσει την ήδη επιβαρυμένη κατάσταση. Περισσότερες στάσεις σημαίνουν μεγαλύτερες ουρές, ειδικά σε έναν δρόμο που ήδη δεν αντέχει τον όγκο των οχημάτων που δέχεται καθημερινά.
Από την άλλη, δεν μπορεί να συνεχιστεί αυτή η εικόνα. Η ασφάλεια των πεζών δεν είναι διαπραγματεύσιμη και η πρόσβαση στη ΣΕΑΠ πρέπει να γίνεται με όρους που δε θυμίζουν... ρώσικη ρουλέτα. Ίσως η λύση να βρίσκεται σε έναν συνδυασμό παρεμβάσεων, όπως καλύτερη ρύθμιση της κυκλοφορίας, ενίσχυση της σήμανσης, πιθανή δημιουργία κυκλικού κόμβου ή ακόμα και διαφορετική χωροθέτηση της διάβασης.
Το σίγουρο είναι ότι η σημερινή κατάσταση δεν τιμά κανέναν. Ούτε την πόλη, ούτε τους πολίτες της και όσο οι λύσεις καθυστερούν ή περιορίζονται σε αποσπασματικές κινήσεις, το πρόβλημα θα διογκώνεται.
Η Ικάρου δε χρειάζεται απλώς ένα φανάρι. Χρειάζεται σοβαρή, ολοκληρωμένη παρέμβαση. Γιατί στο τέλος της ημέρας, το ζητούμενο δεν είναι απλώς να κινούνται τα αυτοκίνητα, αλλά να κινούμαστε όλοι με ασφάλεια και αξιοπρέπεια.
