Την ώρα που από τα κυβερνητικά έδρανα περισσεύουν οι μεγαλόστομες διακηρύξεις περί «σταθερότητας» και «επιστροφής στην κανονικότητα», η πραγματικότητα κάνει ταμείο αλλού: στα ταμεία των σούπερ-μάρκετ. Εκεί όπου η “ανάκαμψη” μεταφράζεται σε λιγότερα προϊόντα, περισσότερα ευρώ και μια καθημερινότητα που θυμίζει αδιέξοδο χωρίς επιστροφή.
Οι τιμές στα βασικά αγαθά δεν ανεβαίνουν απλώς, “καλπάζουν”. Σε πολλές περιπτώσεις έχουν εκτοξευθεί πάνω από 60%, μετατρέποντας τα αυτονόητα σε προνόμιο. Για τα χαμηλά και τα μεσαία εισοδήματα, το ψωμί, το ρεύμα και τα στοιχειώδη έχουν πάψει να είναι δεδομένα και έχουν γίνει αντικείμενο διαρκούς υπολογισμού. Κάθε αγορά μοιάζει πλέον με άσκηση επιβίωσης.
Μέσα σε αυτό το σκηνικό, οι εξαγγελίες για αυξήσεις μισθών 10% ή 20% ακούγονται σαν κακόγουστο αστείο. Γιατί, όταν το κόστος ζωής “τρέχει” με διπλάσια και τριπλάσια ταχύτητα, οι αυξήσεις αυτές δεν καλύπτουν το κενό, απλώς το καμουφλάρουν. Η αγοραστική δύναμη διαβρώνεται μέρα με τη μέρα, αφήνοντας πίσω της νοικοκυριά σε καθεστώς μόνιμης πίεσης.
Η αντίφαση είναι κραυγαλέα και δεν κρύβεται πίσω από αριθμούς και διαγράμματα. Οι πολίτες δε ζουν με στατιστικές, ζουν με αποδείξεις. Και οι αποδείξεις δείχνουν ότι το καλάθι μικραίνει, όσο κι αν οι υποσχέσεις μεγαλώνουν.
Η αλήθεια είναι απλή και ενοχλητική: η ακρίβεια δεν αντιμετωπίζεται με επικοινωνιακές ασκήσεις, αλλά με χειροπιαστά μέτρα. Όσο αυτά απουσιάζουν, το χάσμα ανάμεσα στην εικόνα που παρουσιάζεται και την πραγματικότητα που βιώνεται θα γίνεται όλο και πιο βαθύ.
Γιατί στο τέλος της ημέρας, η οικονομία δεν κρίνεται στις δηλώσεις, κρίνεται στο ράφι. Και εκεί, η πραγματικότητα δεν επιδέχεται ωραιοποίησης.
