Καθώς οι γονείς της Κρήτης και αναμφιβόλως όλης της υπόλοιπης Ελλάδας “τρέμουν” να στείλουν τα παιδιά τους φέτος για τη γνωστή και αγαπημένη 5νθήμερη εκδρομή, ένα μείζον ερώτημα προκύπτει: πώς ταξιδεύουν τα αεροπλάνα όταν δίπλα τους “σκάει” μία βόμβα το δευτερόλεπτο;
Γιατί σε αντίθεση με τα παιδιά της Γ’ Λυκείου, που φέτος μάλλον δε θα καταφέρουν να πάνε στην παραδοσιακή και πολλά υποσχόμενη εκδρομή, πολλοί άνθρωποι υποχρεούνται να περάσουν πάνω από την παλλόμενη εμπόλεμη ζώνη της Μέσης Ανατολής.
Οι πτήσεις επαναπατρισμού, για παράδειγμα, δεν υπακούν στις ρυθμίσεις του εναέριου χώρου και αχνοφαίνονται αραιά και πού στα ραντάρ να μπαίνουν και να βγαίνουν από τη “σφαίρα” της λαίλαπας του πολέμου. Πώς περνάνε με ασφάλεια άραγε αυτοί;
Ραντεβού στον αέρα
Μία περιήγηση στην ιστοσελίδα Flight Radar είναι αρκετή για να δώσει σε οποιονδήποτε την εικόνα που παρουσιάζει αυτή τη στιγμή η “πίσω αυλή” της Κρήτης. Πάνω-κάτω στο νησί έρχονται και φεύγουν από τη Bάση της Σούδας αεροπλάνα που είτε καταγράφονται ως US Air Force, είτε είναι ανώνυμα. Αυτά ειδικά τα “αγνώστου πατρός” αεροσκάφη είναι, όπως φαίνεται, μέλη της αμερικανικής Αεροπορίας εξίσου. Αυτό αναδεικνύει μία εικόνα και μόνο του τι γίνεται γύρω μας.
Αλλά η ερώτηση τώρα είναι η εξής: τα επιβατικά αεροπλάνα πώς περνούν δίπλα στις κατά τόπους πολεμικές αεροπορίες;
Όπως φαίνεται, σε κάθε εμπόλεμη περιοχή ορίζονται μέσα στην ημέρα τα “no fire zone”. Δηλαδή το συζητούν μεταξύ τους οι επικεφαλής των χωρών που εμπλέκονται στον πόλεμο και ενημερώνουν, ανεπίσημα, για τα χρονικά παράθυρα στα οποία δε θα ρίξουν πυραύλους. Οι πτήσεις λοιπόν περνούν συγκεκριμένες ώρες, από συγκεκριμένη διαδρομή, ύψος και συχνότητες επικοινωνίας.
Κάνοντας τον σταυρό τους
Βέβαια, δεν είναι και τόσο σίγουρα τα “μέτρα ασφαλείας” όσο φαίνεται: πάντα μπορεί να υπάρξει πρόβλημα με το gps, καθώς και οι δύο πλευρές του πολέμου αλλοιώνουν ή μπορεί να αλλοιώσουν το σήμα ώστε να μην υπάρχει καλή επικοινωνία.
Υπάρχουν πάντα τα δορυφορικά τηλέφωνα, για να περνούν οι πλέον πρόσφατες πληροφορίες από τη μία πλευρά στην άλλη, αλλά αυτά δεν είναι φθηνά. Όπως φαίνεται, μία κλήση λίγων λεπτών στοιχίζει τουλάχιστον 1.500 δολάρια για να γίνει.
Ας ελπίσουμε λοιπόν πως ο προϋπολογισμός του πολέμου δε θα τελειώσει σύντομα, γιατί θα έρθουν πολλά και κοστοβόρα τηλεφωνήματα.
