Η κινητικότητα στον χώρο της κεντροαριστεράς στην Κρήτη δεν είναι κάτι καινούργιο. Αυτό που αλλάζει όμως κάθε φορά είναι το ύφος, η ένταση και κυρίως τα κίνητρα. Το τελευταίο διάστημα παρατηρείται μια έντονη δραστηριότητα από πρόσωπα που αυτοπροβάλλονται ως νέα, άφθαρτα ή ενωτικά, αλλά στην πράξη μοιάζουν περισσότερο με επίδοξους κομματάρχες, που προσπαθούν να κατοχυρώσουν ρόλο και επιρροή πριν καν ξεκαθαρίσει το πολιτικό τοπίο.
Αυτή η λογική δεν είναι απλώς κουραστική, είναι βαθιά προβληματική. Γιατί, αντί να μιλάμε για προτάσεις, για πολιτικό όραμα, για λύσεις στα πραγματικά προβλήματα της κοινωνίας, από την ακρίβεια μέχρι τις υποδομές και την καθημερινότητα, καταλήγουμε να παρακολουθούμε ένα παιχνίδι εσωτερικών ισορροπιών, προσωπικών φιλοδοξιών και μικροπολιτικής τακτικής και το ερώτημα είναι απλό: πόσο ακόμη θα ανεχόμαστε αυτήν την κατάσταση;
Ο κόσμος έχει αλλάξει
Οι πολίτες δε συγκινούνται πια από παρασκηνιακές διεργασίες, ούτε από χρίσματα που δίνονται σε κλειστά γραφεία. Ζητούν καθαρές κουβέντες, αξιοπιστία και συνέπεια. Όταν βλέπουν τα ίδια πρόσωπα ή τις ίδιες λογικές με νέο περιτύλιγμα να επαναλαμβάνονται, η απογοήτευση μεγαλώνει και η αποχή γίνεται σχεδόν μονόδρομος.
Στην Κρήτη ειδικά, όπου η πολιτική συμμετοχή είχε πάντα έντονα χαρακτηριστικά, αυτή η εικόνα είναι ακόμη πιο απογοητευτική. Γιατί υπάρχει δυναμικό, υπάρχουν άνθρωποι με ιδέες, υπάρχουν πραγματικές ανάγκες που απαιτούν σοβαρή εκπροσώπηση. Αντί όμως να αναδεικνύονται αυτά, κυριαρχεί μια εσωστρέφεια που θυμίζει άλλες εποχές.
Μέχρι πότε;
Το ζητούμενο δεν είναι απλώς να αλλάξουν πρόσωπα. Είναι να αλλάξει νοοτροπία. Να φύγουμε από τη λογική του ποιος θα πάρει τη θέση και να πάμε στο τι θα κάνουμε για τον τόπο. Αν αυτό δε συμβεί, τότε όση κινητικότητα και αν υπάρχει, θα είναι κενή περιεχομένου.
Η κοινωνία έχει όρια στην ανοχή της και ίσως βρισκόμαστε πιο κοντά από ποτέ στο σημείο που θα γυρίσει την πλάτη της σε όσους συνεχίζουν να πολιτεύονται με όρους περασμένων δεκαετιών.
Το μήνυμα είναι ξεκάθαρο: λιγότερα παιχνίδια εξουσίας, περισσότερη ουσία. Διαφορετικά, η φθορά δε θα είναι απλώς πολιτική, θα είναι συνολική.
