Η αγορά των εισπράξεων στα “κόκκινα” δάνεια δεν είναι τίποτα λιγότερο από ένα σκληρό καρτέλ, με τρεις παίκτες να ελέγχουν το 87% της “πίτας”.
Ο διαχωρισμός μεταξύ χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων και servicers είναι προσχηματικός, αφού οι συστημικοί όμιλοι διατηρούν το 20% των μετοχών σε τρεις εταιρείες διαχείρισης και το προσωπικό τους προέρχεται από τα ίδια εργασιακά “σπλάχνα”.
Οι ρυθμίσεις δανείων γίνονται με το σταγονόμετρο και με όρους εξοντωτικούς, μόνο και μόνο για να εμφανίζονται “φουσκωμένα” έσοδα στους ισολογισμούς.
Αντί για “κούρεμα” χρεών, η βιομηχανία των πλειστηριασμών ανθεί υπό καθεστώς απόλυτης αδιαφάνειας, με τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα να εμφανίζουν τεχνητή κερδοφορία την ώρα που ο κοινωνικός ιστός δοκιμάζεται από την αδιέξοδη ανακύκλωση χρέους.
Γι’ αυτά τα κόμματα θα μας πουν κάτι, ιδίως το κυβερνητικό και της αξιωματικής αντιπολίτευσης, τα μόνα με χρέη εκατομμυρίων ευρώ στο διηνεκές, που ούτε σε καθεστώς διαμεσολάβησης μπαίνουν, ούτε σε πλειστηριασμούς και αναγκαστικές κατασχέσεις, και κουνάνε από πάνω και το δάχτυλο στην κοινωνία περί μπαταξήδων, ε μας κάνουν πλάκα και πάει πολύ...
