Ο πρωτογενής τομέας στην Ελλάδα βρίσκεται ξανά μπροστά σε μια σκληρή πραγματικότητα. Οι αγρότες και οι κτηνοτρόφοι βλέπουν το κόστος παραγωγής να ανεβαίνει διαρκώς, την ώρα που τα έσοδά τους παραμένουν στάσιμα ή και μειώνονται.
Λιπάσματα, ζωοτροφές, καύσιμα, ρεύμα, νερό, όλα έχουν πάρει την ανηφόρα, και μέσα σε αυτήν την ασφυκτική κατάσταση, το ερώτημα που πλανάται πάνω από την ύπαιθρο είναι απλό αλλά και αμείλικτο: άραγε η Πολιτεία θέλει πραγματικά να στηρίξει τον πρωτογενή τομέα ή απλώς τον οδηγεί αργά αλλά σταθερά στο περιθώριο;
Αγώνας επιβίωσης
Η καθημερινότητα των ανθρώπων της παραγωγής έχει μετατραπεί σε έναν αγώνα επιβίωσης. Ο παραγωγός καλείται να επενδύσει περισσότερα χρήματα για να καλλιεργήσει ή να εκθρέψει χωρίς καμία εγγύηση ότι στο τέλος της χρονιάς θα μπορέσει να καλύψει τα έξοδά του.
Η εξίσωση πλέον δε βγαίνει και όταν η εξίσωση δε βγαίνει, η παραγωγή μειώνεται, οι νέοι εγκαταλείπουν την ύπαιθρο και η χώρα γίνεται όλο και πιο εξαρτημένη από εισαγωγές. Αυτό που προκαλεί ακόμη μεγαλύτερη οργή στον αγροτικό κόσμο είναι η αίσθηση εγκατάλειψης. Οι εξαγγελίες για στήριξη συχνά μοιάζουν περισσότερο με επικοινωνιακές ασκήσεις παρά με ουσιαστικές πολιτικές. Κάποιες μικρές επιδοτήσεις εδώ, κάποια προσωρινά μέτρα εκεί, αλλά καμία πραγματική στρατηγική για το πώς θα γίνει βιώσιμη η αγροτική παραγωγή.
Πώς θα αντέξουν;
Αλήθεια, πώς μπορεί να αντέξει ένας παραγωγός όταν πληρώνει πανάκριβα το πετρέλαιο, το ρεύμα και τα αγροεφόδια;
Πώς μπορεί να ανταγωνιστεί προϊόντα από χώρες όπου το κόστος παραγωγής είναι πολύ χαμηλότερο και βεβαίως πώς είναι δυνατόν να μιλάμε για ανάπτυξη της αγροτικής οικονομίας όταν οι ίδιοι οι παραγωγοί νιώθουν ότι το σύστημα λειτουργεί εναντίον τους; Ο πρωτογενής τομέας δεν είναι απλώς ένας ακόμη κλάδος της οικονομίας.
Είναι η βάση της διατροφικής ασφάλειας, της περιφερειακής ανάπτυξης και της κοινωνικής συνοχής της χώρας. Αν αυτός ο τομέας καταρρεύσει, οι συνέπειες θα είναι πολύ βαθύτερες από μια απλή οικονομική κρίση.
Η Πολιτεία λοιπόν βρίσκεται μπροστά σε μια ξεκάθαρη επιλογή: είτε θα θωρακίσει πραγματικά τον πρωτογενή τομέα με σοβαρά μέτρα για το κόστος παραγωγής και τη στήριξη του εισοδήματος των παραγωγών, είτε θα συνεχίσει να παρακολουθεί παθητικά την αποδόμησή του.
Γιατί, αν συνεχιστεί αυτή η κατάσταση, δε θα μιλάμε απλώς για κρίση στον πρωτογενή τομέα. Θα μιλάμε για τη χαριστική βολή σε έναν κλάδο που κρατά ακόμη ζωντανή την ελληνική ύπαιθρο και τότε, δυστυχώς, θα είναι πολύ αργά για δάκρυα και διαπιστώσεις. Α, και για να μην το ξεχάσω, οι διαπιστώσεις και οι δηλώσεις- “πυροτεχνήματα” των εδώ δε λύνουν το πρόβλημα.
